Reactie op post Reactionair

Op Twitter schreef @reactionair, quote van Emil Cioran: “Hitler probeerde met barbarisme een hele beschaving te redden. Zijn onderneming was een mislukking; desalniettemin was het het laatste initiatief van het Westen. Europa verdiende ongetwijfeld iets beters. Wie valt er te verwijten dat het geen monster van hogere kwaliteit kon voortbrengen?” Hieronder mijn reactie.

Denkers als Cioran zijn een risico. Ze hebben veel kennis, maar ze kunnen niet in de toekomst kijken, en vervallen daarom relatief snel tot enige vorm van “defaitisme” zoals in bovengenoemd citaat blijkend uit de verzuchting “het laatste initiatief”.

Als jij de werkelijkheid meer rekenkundig beschouwt, zoals Hitler of Himmler ook deden, dan is het gemakkelijker in de toekomst te kijken. Rekenkundig denken is toekomstig denken, in de zin dat je bij de som tien keer tien al van tevoren weet wat de uitkomst is, “in de toekomst”, namelijk honderd.

Dat geeft een meer positieve connotatie, het idee om in de toekomst te kunnen kijken geeft je een bijzonder soort macht. En het gaat nog verder, het betekent namelijk ook, dat je in de toekomst niet kijkt naar rampen maar naar oplossingen. Als je de wereld rekenkundig beschouwt, dan weet je dat als er een probleem is, er altijd (!) een oplossing is: geen rekensom zonder oplossing, van de simpelste vaststelling dat een som als tien keer tien gewoon een oplossing moet heben.

Dat kan je ook doen bij het project Hitler: is dat verloren, zoals Cioran zegt? Nee, als er een probleem is, is er altijd een oplossing, en als de ene uitwerking niet klopt, dan moet het kennelijk een andere zijn.

Je kan inderdaad uitrekenen of Hitler’s project inderdaad de laatste onderneming was, om Europa te redden, of dat wij nog een alternatief hebben. Dat alternatief bestaat, uiteraard, als jij een rekenkundige bent. Maar je weet ook waar dit alternatief zit.

De oplossing die Hitler koos zou ik willen betitelen als “fysieke oplossing”, fysiek powerplay, om ondergang af te weren. Als je dit zo omschrijft, weet je direct waar de andere is, en die andere oplossing is een geestelijke, geestelijk powerplay.

Dit geestelijk powerplay is lange tijd opgevat als de kerk, of als het geloof. Maar dat is een misvatting. Ik ben hier in Buenos Aires en aan een kerk hing een groot doek met beeldtenis van de paus, die hier binnenkort op bezoek komt.

Het is een vriendelijk ogende man die bij wijze van spreken mijn buurman kan zijn, maar uit zijn ogen en gebaar gaat geen “geestelijk powerplay” uit. Zijn glimlach en handgebaren zijn vaak van het type “willen jullie het alsjeblieft rustig houden, want ik weet ook niet hoe ik het anders moet oplossen”.

De paus is een vriendelijke kerel. Maar geestelijk powerplay is een beetje “stout” zoals Hitler, of zoals Cioran spreekt over een “monster”. Dat kan ik als volgt uitleggen. Fysiek powerplay kan er bijvoorbeeld uit bestaan, dat als jij niet jouw staat wilt delen met de Joden als een ander volk, dat jij ze dan fysiek moet uitwijzen. Fysiek powerplay heeft echter wel een nadeel. Als zij niet vrijwillig gaan, en daar weerstand op komt, dan is het nodig het fysiek powerplay te versterken, en hoe groter de weerstand, hoe meer powerplay nodig is. Dat kan naar worden, je kan dan dingen doen “die jij zelf eigenlijk ook niet wilt dat een ander geschiedt”. Geestelijk powerplay is anders. Het is bijvoorbeeld dat jij de Joodse religieuze geschriften ontleedt, zodat ik hier op dit blog heb gedaan. Je kan er gewoon de innerlijke structuur van ontdekken, zoals dat Genesis 1-4 bestaat uit eerst twee hoofdstukken scheppingsverhalen en daarna twee hoofdstukken verhalen over mensen, Adam en Eva. Dat kan je op een Activa/Passiva balans zetten, met links onder Activa natuur en rechts onder Passiva mensen, wat duidt op een gebalanceerde verhouding van mens tot natuur. Dat kennen de Joden niet.

Het lijkt een “domme actie”: gegoochel met teksten. Maar het heeft een paar belangrijke consequenties, die qua kracht in de buurt komen van het laten ontploffen van een atoombom op Jeruzalem.

De eerste is dat jij hiermee kan aantonen dat deze geschriften niet voortkomen uit een ukaze van het allerhoogste gezag, hun Joodse God, een absolute God, maar dat ze eenvoudigweg zijn onderworpen aan de “parameters van de werkelijkheid”: ruimte en tijd, mensen en natuur. Dat zijn dezelfde parameters van de werkelijkheid waaraan alles in deze wereld is onderworpen.

Een tweede is dat jij kan aantonen dat de Joden, ondanks hun duizendjarige studeren in grote getale in talloze synagoges, niet in de minste mate deze structuren door hadden van hun eigen teksten, waarmee jij niet alleen hun geschriften, maar ook hun leefwijze waar zij zo hoog van opgeven, flink kan devalueren.

Om het simpel te zeggen: Hitler en Himmler hebben het Joodse volk van buitenaf proberen te doen verdwijnen, maar ik kan het van binnenaf ondermijnen: jullie geschriften zijn niet uniek wat jullie beweren dat ze zijn, en jullie zogenaamd hoogstaande cultuur is niet uniek wat jullie beweren dat het is, want een simpele Achterhoeker kan met een beetje common sense jullie teksten doorschouwen. Zoiets heeft de paus nooit bedacht, hij denkt dat deze cultuur overgenomen moet worden, maar het is juist bedoeld om te deconstrueren: door kletspraat heen kijken.

Geestelijk powerplay heeft trouwens de verrassende eigenschap dat het meerdere problemen tegelijk oplost, want het christendom en de islam vallen hierdoor ook om, na het Jodendom. En daarna komt al gelijk het volgende voordeel: we kunnen ons bestaan dan organiseren volgens common sense. Al die redenen die mensen hebben bedacht om jood te worden, of christen, of moslim, of woke, die vervallen, en mensen zullen in eerste instantie misschien verdrietig zijn, en met weemoed eraan terugdenken, maar deze werkelijkheid laat je niet met lege handen, elk vaccuum vult zich direct, en dit vult zich direct met common sense. Dat is een veel nuttigere manier om de werkelijkheid tegemoet te treden. Het stelt je in staat te kijken naar objectieve normen, de parameters van onze werkelijkheid, in plaats van dat we elkaar steeds in de haren vliegen met subjectieve meningen, of dat mensen zich steeds, liefst met de meest buitenissige kleding, zowel bij woke als bij de religieuzen, ten koste van de ander proberen te profileren.

Deze common sense approach is bovendien niet saai. Als je het nieuws volgt, kan je drieduizend jaar vechten kijken, drieduizend jaar strijd tussen Joden en Palestijnen: supersaai, dodelijk vervelend, “toch niet weer he”. Je kan hen laten verrekken, en zelf leuke dingen gaan doen. Je kan verder onderzoek doen naar de parameters van de werkelijkheid, en daardoor nieuwe dingen ontdekken. Dit houdt in dat naarmate je steeds op een hoger niveau komt, je steeds nieuwe schatten in onze werkelijkheid kan ontdekken, je kan steeds hogere “cadeaus” vrijspelen in deze game die het leven is; een levenswijze die volgens mij veel beter aansluit bij onze nieuwe digitale tijd, en het begrip van “gameplay” die wij in deze tijd hebben leren ontwikkelen.

Zo’n cadeau is bijvoorbeeld “triage”. Stel je voor Nederland gaat gebukt onder asielproblematiek: de migratiestroom is veel te groot, en dat komt omdat bij Ter Apel de poort wijd openstaat: iedereen die “asiel” roept moet volgens het EHRM worden toegelaten tot de asielprocedure. Als jij in de oude setting hiermee geconfronteerd wordt, dan moet je je aansluiten bij links of bij rechts, iedereen zet zich schrap en het hele debat gaat op slot. Zo kunnen mensen in de politiek nu al twintig dertig jaar voortmodderen met dit dossier. Maar wat als jij dit laat zitten, laat die redenen om links of rechts te zijn even terzijde, en kies voor common sense. Dan kan je zien dat de werkelijkheid zich daarop aanpast en jou cadeautjes gaat geven. Als jij met jouw common sense de “geestelijke Hitler” vormt, dan kijk jij om je heen, je ziet dat ze in de medische wereld triage toepassen, zodat ziekenhuizen niet overstromen, en je kan je je afvragen: waarom doen ze dat bij asiel niet? Dus je pakt dat instrument triage en zet het ook bij asiel neer; klaar opgelost. Je moet niet iedereen toelaten tot een asielprocedure, je moet mensen bij de poort filteren. Zo haal je er al direct 95% veilige landers uit.

Dit gaat met een snelheid die je zelf haast niet voor mogelijk houdt: laat jouw rationalisaties over politiek rechts en politiek links maar eens even terzijde, en “ploink” je krijgt al een cadeau van de werkelijkheid en dat is common sense. Zet jouw common sense in en “ploink” je krijgt weer een cadeau van de werkelijkheid en dat is triage; en zet triage in bij asiel, ik heb dat nader uitgewerkt in andere documenten op dit blog, en “ploink” het asielprobleem verdwijnt als sneeuw voor de zon. Dit gaat met eenzelfde snelheid en eenzelfde visie als Hitler had. Hitler zag direct de oplossing voor economische problemen, en loste ze heel snel op, en jij ziet direct de oplossing voor migratieproblemen en kan ze ook heel snel oplossen. Maar dan wel de geestelijke variant; hier hoeft geen fysiek geweld aan te pas te komen.

Het aardige vind ik dat deze geestelijke methode van een verbluffende efficientie is, waar Cioran niet van had kunnen dromen: je hoeft geen mensen in veewagons te stoppen, en ander geweld toe te passen: je bouwt gewoon een simpel huisje voor Ter Apel, met een stoel en een tafel, en bordje “triage” en klaar.

Er komen momenteel 600-800 Marokkanen per jaar in de asielprocedure, ik vermoed grotendeels criminelen; als zij in de toekomst komen, dan hoef je niet eens een woord te zeggen, je wijst omhoog naar het triage bordje, en ze keren om. Dat bellen ze door naar hun vrienden, en ze komen niet meer; en zo ook voor 150 andere veilige landen en het wordt in Ter Apel zo rustig als op een zondag in een park in een kleine provinciestad.

Dat is nog niet alles, want de werkelijkheid zit, net als in games, vol met nog veel meer spectaculaire verrassingen. Zoals ik schreef heft “geestelijk powerplay” vaak meerdere problemen tegelijk op. Zo zou men kunnen verwachten dat het EHRM gaat tegensputteren, die heeft immers de jurisprudentie gemaakt, op basis waarvan iedereen die “asiel” roept tot de asielprocedure moet worden toegelaten. Maar die kan je net als de Joden compleet in hun hemd zetten, wat dit betreft is “geestelijk powerplay” net zo sterk als het fysiek powerplay van Hitler, vergis je je daarin niet.

Je kan namelijk het EHRM een spiegel voorhouden en zeggen: dit is wel een enorm dom systeem, een systeem waarin iemand een beetje dom “asiel” roept, zomaar tot de asielprocedure moet worden toegelaten, zonder dat je zelfs kijkt naar zijn nationaliteit. Dat is ongeveer als iemand die bij de douane komt en roept “ik wil er door!!!” de doorgang verlenen, alleen omdat hij hard schreeuwt. Dit geestelijk powerplay is zo sterk, dat je je moet afvragen, of het EHRM zichzelf niet van ellende opheft. Het instituut is in ieder geval niet in huidige vorm te handhaven.

Met geestelijk powerplay is wel ook een nadeel; daar moet ik ook wel eerlijk in zijn, zoals Johan Cruyff zei: ieder voordeel heeft zijn nadeel. Bij fysiek powerplay zit dat nadeel er ook in, het kan daar naar worden, je kan dan dingen doen “die jij zelf eigenlijk ook niet wilt dat een ander geschiedt”. Dat is het bekende nadeel van fysiek powerplay, en ik loochen die geschiedenis niet. Het is in feite de tragiek van Hitler en Himmler, dat hoewel zij hun hart op de goede plaats hadden, namelijk bij het redden van Europa, voor de methode “fysiek powerplay” hebben gekozen.

Hierbij geldt echter het adagium, en ik weet niet of Cioran die kent, want het is een typisch Hollandse, “de eerste pannekoek mislukt altijd”. Het is beginnerspech. De tweede methode “geestelijk powerplay” is eigenlijk de tweede pannenkoek en die gaat zeker lukken, want nu weten wij hoe het moet.

Maar er is een belangrijk nadeel met geestelijk powerplay, want dit heeft zijn eigen nadeel, en dat is dat het ontzettend moeilijk is dit erdoor te krijgen. Mensen zijn zo gewend aan fysiek powerplay, dat geestelijk powerplay eigenlijk niet is te vinden, of maximaal in abstracte vorm, als wonderen die in sprookjes gebeuren en waar mensen eigenlijk schamper hun schouders over ophalen.

Dat maakt het wel vermoeiend. Ik schrijf al vier jaar dit soort stukjes, en ik krijg het geestelijk powerplay er -niet-door-heen. Dat zou nog een mooie Heideggeriaanse term zijn, naar analogie van zijn bekende woordcombinaties: het er-niet-door-heen-krijgen. Hier hebben wij trouwens een nader aspect van fysiek powerplay. Heidegger, rector van de universiteit van Freiburg, was fan van Hitler, en ging naar Berlijn om te verzoeken of hij niet filosoof des vaderlands mocht worden. Hij werd echter teruggestuurd, het was niet mogelijk, maar Heidegger was ook zelf teleurgesteld, dat men in Berlijn een andere koers ging kiezen dat die hij voorstond. In die zin mislukt de eerste pannekoek aan meerdere kanten, zowel de onderkant als de bovenkant waren mislukt. Maar dat wil natuurlijk niet zeggen dat de tweede pannenkoek ook mislukt. Alleen het is zo vermoeiend, ik schrijf dit soort stukjes nu al vier jaar, en de energie is bijna op. Ik kan ook bij wijze van spreken morgen dood neervallen, of aangereden worden door een auto omdat ik door vermoeidheid niet goed uitkijk bij het oversteken. Net als bij de Fuhrer zie ik niemand anders die deze kar kan trekken, en dat zeg ik niet uit overmoed, of ijdelheid, maar gewoon omdat ik het niet zie, dus uit teleurstelling: pikt niemand anders dit nu op? Moet ik dan alles alleen doen? En hoeveel energie heeft een enkel mens eigenlijk, die energie raakt een keer op. Voorlopig ga ik nog door, want ik zit in zekere zin “in de tang”, want zo werken de parameters van de werkelijkheid: ik heb twee kinderen, waarvan ik niet wil dat ze in een kalifaat opgroeien.