Het is vrijdag en ik heb op zich nog wel wat ander werk te doen, maar ik ga eerst een stukje schrijven over een lekker leuk ander onderwerp: Fuhrertum.
Ik doe er ook een paar dingen bij van wat ik gisteren in het kamerdebat zag, over het belastingplan, en over timmeren.
Een van de dingen die ik denk ik gelijk heb met vaklui zoals bijvoorbeeld een timmerman is rekenen.
Ik had laatst een timmerman in huis die een vlonder moest maken (waar ook iemand op moet kunnen staan).
Dat begint met goed meten en goed rekenen. Dan de goede materialen uitkiezen; dan precies het hout op goede maat zagen en goed bevestigen, anders zak je erdoor.
Dat is nog wel eens aardig, dit meten doe ik in feite ook op dit blog, en dan met politiek of cultuur. Bijvoorbeeld ik kijk naar de Joden, die roepen zich met branie uit tot uitverkorene.
Dan kan je uitrekenen dat de buren de Palestijnen dat ook gaan doen, je kan dan uitrekenen dat ze elkaar in de haren gaan vliegen; en uitrekenen dat dit 3000 jaar oorlog oplevert met miljoenen slachtoffers. Als je dit zo ontleedt, dan zakken die twee culturen in feite onder het ijs zoals een vlonder die instort.
Ik geef ze ook de goede versie: jullie moeten niet zo bezig zijn met hebben hebben hebben, zoals met het hebben van een status uitverkorene.
Je moet zoals Heidegger zegt de zijnsvraag op tafel leggen: jullie zijn (!) toch allemaal mensen, wees (!) dan een beetje lief voor je buren en laat mij met rust met die belachelijke religies, het is (!) hier op aarde toch geen kippenhok?
Rekenen in de Tweede Kamer: een belastingplan
Dit rekenen gaat gelijk lekker snel. Op dit blog heb ik ook een “rekenversie” van de recente Raad van State uitspraak over Syrie staan: die gaat compleet aan flarden.
https://www.friedasdream.org/blog-1/anti-persbericht-raad-van-state
Die juristen zijn praatjesmakers. Dat zijn geen vaklui die doen aan rekenen en stevige bevestiging van plank aan de muur, met als gevolg dat hele vlonder instort.
Dat kan je ook doen met de uitspraak van de Hoge Raad over belastingen. Dit gaat over vermogenswinstbelasting. Daar ging het gisteren de hele tijd over. Ik keek ernaar, ik keek voor het eerst eens een kamerdebat en dacht: holy shit wat zijn jullie daar aan het doen??!?!
De vermogenswinstbelasting valt in de bekende “box 3”: spaargeld en beleggingen. Voor Box 3 was oorspronkelijk een heel mooi systeem. Het systeem ging uit van 4% fictief rendement (bv 4% rente op je spaargeld), en daar betaalde je dan 30% belasting over.
Op gegeven moment ging de rente dalen, naar zelfs 1% of minder, en gingen een stel oude knakenpoetsers mekkeren bij de Hoge Raad dat de overheid niet mocht uitgaan van 4% rendement. Het feitelijk rendement was immers veel minder. De Hoge Raad ging ze napraten: ja dat is zo, en torpedeerde het hele belastingsysteem.
Maar let op: als je de filosofie van René Girard kent, over “mimesis”, dat wil zeggen “herhaling”, dan moet je mensen niet zomaar napraten. Zeker bij een duur belastingsysteem moet je dat niet zomaar torpederen en zeker niet voor stel oude knakenpoetsers. Bovendien moet je rekening houden met de grenzen van de trias politica: als de wetgevende macht dit zo maakt, dan is het ook aan de wetgevende macht dat te wijzigen, mocht dat nodig zijn.
In de basis zit de uitspraak van de Hoge Raad dus al niet goed in elkaar: het is een potje branie van type “wij weten het beter” “want de rente is geen 4% overheid” waar de Joden jaloers op kunnen zijn, en geen rekening houden met de “buren” van de wetgevende macht. Maar ook als je het nog verder ontleedt
Als je de filosofie van Heidegger kent, dan moet je de zijnsvraag op tafel leggen. Je moet niet zomaar zeggen: hier hebben we een groep mensen, en die hebben minder rente, dus hebben we een probleem met het belastingsysteem, dus streep erdoorheen.
Nee nee nee nee nee. Leg de zijnsvraag op tafel: met spaargeld is (!) er een kans dat je een keer meer rente vangt en er is (!) een keer een kans dat je de andere keer minder rente vangt, die kans is (!) soms hoger is en soms lager. Dat zijn (!) gewoon dingen die inherent zijn aan spaargeld. En daar moet je maar gewoon mee dealen: dat is (!) niet anders; wees (!) er blij mee, want mensen zonder spaargeld hebben dat helemaal niet.
Of nog meer: is (!) het niet zo dat het verschil nog wel meevalt, en is (!) dat misschien anders voor mensen met echt veel vermogen; maar zijn (!) dat zijn juist de mensen die precies weten waar ze anders beter kunnen beleggen, is (!) het niet zo dat mensen met veel geld dat voor langere tijd kunnen vastzetten op een spaardeposito en dan een hogere rente krijgen dan die 1%?
En is (!) het ook niet zo dat deze mensen beleggingsadviseurs hebben. Dan gaan ze maar eens wat doen, die miljonairs, naar zo’n adviseur, in plaats van in de luie stoel te zitten klagen en mekkeren bij de overheid. De overheid heeft het al druk zat en laat die overheid een beetje met rust, het is hier toch geen kippenhoek.
Wat je kan zien is dat de Hoge Raad eigenlijk een juridische moord heeft gepleegd; want het gaat weliswaar niet met raketten als in Gaza, maar het is wel het vernietigen van een systeem
Onze overheid hoort ons ervan te behoeden dat niet iemand op straat een ander doodschiet. Maar je moet natuurlijk ook niet zomaar een belastingplan afschieten. Als je dat doet, creëer je een gigantische politieke crisis.
Dat krijg je met de zijnsvraag van tafel gooien: de gevolgen zijn gigantisch. Een prima belastingplan, dus een lieflijk meisje, wordt door de Hoge Raad zomaar afgeknald, vanwege een stel oude knakenpoetsers die vlak voor hun dood zitten en zich alleen nog maar onder hun schemerlamp zitten vast te klampen aan hun spaarbankboekje, alsof ze daar het eeuwige leven mee kunnen kopen. En indirect schieten ze er ook nog een heel kabinet mee af, of tenminste schieten die in de paniekmodus. Je ziet die nadruk op hebben hebben hebben leidt tot vernietiging.
Nog meer voorbeelden
Nu is wel de vraag, om nog eens een andere zijnsvraag op tafel te leggen: wie ben jij, dat jij dit soort dingen zo zegt. Dat is nog wel een beetje de vraag, maar je kan je daarin trainen.
Dat kan je ook als kind al doen. Bijvoorbeeld toen ik voor het eerst op de peuterspeelzaal kwam. Dan zegt de juf uit de hoogte: kom jij ook in de kring zitten. Maar ik laat mij niet graag commanderen, liever de zijnsvraag op tafel leggen: ik ben (!) toch geen kamerplant die zich zomaar ergens laat neerkwakken, die vraagt: waarom (moet dat)?
Toen zei zij; dat doen wij altijd zo, een autoriteitsargument. Die sla ik in de wind: de vraag is (!) niet hoe vaak jullie dat doen, maar waarom. Dus ik ga even rustig rondkijken: is (!) er geen antwoord op mijn vraag dan is (!) er geen kind in jouw kring.
Hetzelfde doe ik met Ter Apel. De ambtenaren zijn daar blind mensen aan het binnen stempelen: daar hebben we weer een asielzoeker, daar heeft u uw registratiebewijs, en daar heeft u een treinkaartje naar AZC.
Dat zijn natuurlijk ook autoriteiten van het type “dat doen wij altijd zo”, maar dat betekent in feite dat ze aan het slapen zijn. Ik zeg: hey, je moet die mensen wel vragen: wie bent (!) u, en wat is (!) het dat u hier brengt. Op deze gedachteloze manier kan je je hele land naar de kelder helpen!
Als je ze dat zou doorgeven, dan moeten ze wel wakker worden. Of met de interviewer van PowNed in december 2025; dat is echt grappig, die vroeg bent u een nazi.
Dat is wel grappig; hier heb je zowaar iemand die ook de zijnsvraag op tafel probeert te leggen, maar daar moet je getraind in zijn; dus ik ketste dat terug: nee ik ben no nonsense. Ik gebruikte dezelfde 2x “N”.
En als ze dan toch beginnen te mekkeren: hoe kunnen wij dat dan weten? Die verslaggever was een jood, hij heet Abel. Dan zeg ik; weet je wie ook zo blind mensen aan het afstempelen was, zoals nu die mensen in Ter Apel: Eichmann. Als jij niet oppast voor die blinde systemen vol collectieve gedachteloosheid, dan krijg je nog hetzelfde. Dan laat ik zo’n jongen even de andere kant van de medaille zien.
Wat ik wel zie is dat de zijnsvraag vaak sneuvelt. Ik heb nu een paar meer van dit soort mensen gezien die zo zijn. Ze zijn dit van nature. Maar deze zijn mislukt.
Een ervan is een Griek: Heraclitus. Die leefde ongeveer 500 BCE. Hij had een fantastisch actieplan voor de Griekse cultuur. Ze wezen hem af. Met als gevolg dat de Griekse cultuur in een vrije val terechtkwam en uiteindelijk is ingestort.
Heraclitus was een pittig type dus die ging uit frustratie een potje schelden en dreigen, in feite ging hij compleet uit zijn plaat, werd wrokkig, en ging ergens in de bergen wonen. Van daaruit ging hij boze berichten sturen naar de mensen beneden, zoals: “of jullie nu slapen of wakker zijn, in beide gevallen zijn jullie even bewusteloos”; een filosofische uitdrukking van “kankerlijders”.
Een andere is Heidegger. Bij Heidegger ging het nog sneller. Die had ook een fantastisch actieplan, ging ermee in 1933 naar Berlijn, gelijk afgewezen. Hij ging ook compleet uit zijn plaat, werd wrokkig, en ging ergens in de bergen hout hakken.
Heidegger ontwikkelde daar zijn theorie van Gelassenheit. Ook een stukje Gelassenheit in de zin: als de Duitsers hem niet in zijn team hebben, het toch onbegonnen werk is: ze verliezen toch.
De andere mensen gaan je namelijk als Nazis framen, en je gaat je er ook nog naar gedragen en de strijd aan. Terwijl met Heidegger erbij hadden ze de zijnsvraag erbij gehad en dan was het No Nonsense geweest en hadden ze alles kunnen winnen. Als je je bedenkt hoe dat mooi was uitgepakt: niet normaal meer.
Ook met de buren had je geen ruzie hoeven hebben. Het hele Russische communisme had je niet ens hoeven aanvallen, maar was vanzelf intern geimplodeerd. Je had namelijk kunnen benadrukken dat dit gebaseerd is op hebben, namelijk specifiek niet hebben (communisten stellen dat eigendom niet goed is)
En dan kan je benadrukken dat als jij zo de nadruk legt op niet hebben, dat in feite nog steeds de nadruk leggen is op (een vorm van) het werkwoord hebben, en dus niet het werkwoord zijn, en jij met dat hebberige altijd een tekort zult ervaren op de balans, zoals een tekort in het respect voor het menselijk mens-zijn, want de Russen deden niks anders dan hele groepen mensen een beetje links rechts kriskras over planeet schuiven, spullen van mensen afpakken, en andere ongein.
Dit is wel bijzonder: dat is wel het verspillen van kansen zeg.
Je kan niet zomaar een Heidegger aan de kant schuiven en denken dat jij het dan zelf redt: dat hou je misschien tien jaar vol, en dan stort het systeem in elkaar. Ik zou ook voor Nederland mooie dingen kunnen doen: een Hoge Raad schiet een heel belastingstelsel naar de kelder, dat zou ik kunnen voorkomen; een Raad van State brengt een heel asielsysteem in de soep, daar kan ik iets aan doen; als enige ook. Je voelt je dan net zo eenzaam en machteloos als Heraclitus of Heidegger.
Maar goed, ik ga niet hun kant op: ik ga ook niet wrokkig worden. Daar ga ik even snel een stokje voor steken. Het mag mij niet gaan om een positie hebben, dat mag niet. Dan zou ik bezig gaan met hebben als die twee. Het gaat om de inhoud, de inhoud van wat de Hoge Raad of Raad van State of Ter Apel fout doen, staat toch al hier op dit blog: het is (!) er al, en is dan ook voor iedereen beschikbaar, iedereen kan eruit plukken wat ze willen. De ZB mensen mogen dat vrij gebruiken: het is filosofische dynamiet. Je kan er een heel Aanmeldcentrum mee opblazen, zonder dat er slachtoffers vallen.
Omgekeerd ga ik ook niet boos wegstampen als Heraclitus of Heidegger deden. Ik ben niet boos op de mensen. Ik laat liever een kado achter, een kleine geste: als jullie ZB willen, dan kom ik graag langs ergens een speech houden. Dat vind ik leuk om te doen. Dan kan ik bv de rechtspraak van de Hoge Raad of de Raad van State omver blazen, of de religies omver blazen: geinig om te doen.
Maar ook kleine dingen. Je kan dan met een paar simpele argumenten de wereld op zijn fundamenten laten schudden. Als je een grote groep ergens neerzet met enorme zwaarte, en een toespraak met enorme zwaarte; dan is het effect gigantisch. Zoals voor Delft:
https://www.friedasdream.org/blog-1/defend-delft
Ik sluit nog even af met een stukje rekenkunde van de timmerman
Als jullie een grote groep verzamelen, stel duizend man, maar niemand voor de speech, dan is dat rekenkundig duizend keer nul is nul: niet heel handig. Met mijn speeches kan ik duizend praatjesmakers in Den Haag omblazen. Dan heb je duizend keer duizend is tien duizend: wel even wat anders.
Maar ik stel dat als voorwaarde om te komen: ik krijg een podium, een microfoon en een publiek, en geef mij maar het onderwerp, ik maak een tekst, en kom even een Hoge Raad of Raad van State wegblazen. Dat deed Heidegger of Heraclitus fout: die gingen achter de mensen aanlopen. Maar wat is nu juist de bedoeling: je moet niet achter anderen gaan aanlopen. Laat ze maar zelf komen en als zij niet komen, dan komen ze niet, ook geen probleem, anders loop je elkaar nog in de weg, dan word ik vervelend, want dan krijg ik geeestelijke problemen als Heraclitus, en ga ik nog net als hem vinnige berichten sturen, waar geen mens wat aan heeft.
