Mensen zijn ongelofelijk materialistisch. Dat is mij nu wel duidelijk. En alles wat betrekking heeft op “mensen” gaat dan verkeerd, door alleen maar focus te leggen op materialistische hebben hebben hebben.
Kijk eens hierboven naar deze uitspraak van de Raad van State: hier staat dat de IND alle zaken van Syrische asielzoekers opnieuw moet beoordelen. De IND wilde ze afwijzen, maar ze moeten nu eerst onderzoeken of dat wel kan. Dat gaat gigantische problemen opleveren.
De reden van afwijzing was dat de oorlog in Syrie voorbij is.
De reden dat de Raad van State daar nu anders over oordeelt, is vanwege de humanitaire omstandigheden. Ik heb de onderliggende uitspraak zonet ook gelezen:
https://www.raadvanstate.nl/uitspraken/@161874/brs-26-000081/
Daarin staat dat “humanitaire omstandigheden” wil zeggen: veel infrastructuur kapot, veel huizen kapot, veel werkloosheid, een tekort aan openbare voorzieningen zoals ziekenhuizen.
Stel je nu voor: er is een organisatie, laten we die even ZwartBlok noemen, en die wil hier iets tegen doen: hoe krijg je dat nu voor elkaar.
Daar kom je nooit doorheen, door dat “Raad van State blok”: daar zitten juristen, “en die weten het”. Hoe harder je daartegenin gaat, hoe harder die terugslaat. Tenzij je ze ontmaskert, in hun wijze van mens-zijn: want dan schamen ze zich kapot. Moet je namelijk opletten!
Let op dat je met de Raad van State met Gutmenschen te maken hebben, en die wonen in dure villa’s met nette auto voor de deur, leuke tapijtjes, comfortabele stoelen, misschien een piano in de hoek, en een echt schilderij aan de muur.
Die zijn dus door en door materialistisch: en dat zie je terug in de uitspraak: het gaat alleen maar om “hebben hebben hebben”. De hele uitspraak gaat over hebben: ze hebben (!) in Syrie een probleem met de infrastructuur, veel huizen hebben (!) schade opgelopen, en veel mensen hebben (!) geen werk, en de IND heeft (!) daar niet goed rekening mee gehouden.
Maar niet over de persoon, dus over het mens-zijn (!) van die asielzoeker zelf waar je in de uitspraak dan ook niets over terugvindt: zijn (!) zijn ouders nog in leven, waar zijn (!) die woonachtig en zijn (!) er ook broers en zussen? Hoe leven de andere mensen in Homs, is (!) daar een plek waar hij kan aankloppen voor hulp
Ik ken die man natuurlijk niet, maar je zou zoals Heidegger zegt eens de “zijnsvraag” op tafel leggen: met hoeveel zijn (!) jullie thuis. Die zijnsvraag heeft ongeveer de kracht van een kanon.
Moet je je voorstellen hoe dat gaat: met hoeveel zijn (!) jullie thuis? O, wij zijn (!) met vier broers en zes zussen. Aha, en waar zijn (!) die woonachtig? Nou drie zijn (!) er nog thuis, bij mijn ouders in Homs. Heb jij ook ooms en tantes? Ja tien. Aha, en waarom kunnen zij daar wel leven en jij niet?
Je kan tegenwoordig ook snel met A.I. heel veel info vinden. Zoals hoeveel mensen leven er trouwens uberhaupt in Homs. O, zijn (!) dat in de metropool regio Homas 1.600.000 miljoen. Waarom is (!) jij dan de enige die daar niet kan wonen?
Je kan met de A.I. ook supersnel zien hoe duur het leven in Homs is. Is (!) dat niet zo dat asielzoekers een dwangsom hebben gekregen van 15.000 pp en is (!) de huur in een stad als Homs niet iets als 50-100 dollar per maand? Wat is dan eigenlijk nog het probleem, waar de Raad van State naar op zoek is?
Moet je kijken hoe snel dat gaat
Daar kan de Raad van State niet tegenop. Maar die Raad van State mensen zijn supersjieke heren en dames in dure villa’s, en die kijken neer op die oude kapotte huizen in Homs, “daar kan je vast niet in wonen”.
Bovendien zijn deze supersjieke heren en dames te hoog om te kijken naar de “facts on the ground” zoals of iemand broers of zussen is of hoe hoog de huurprijs in Homs is. Deze mensen kijken naar een sjiek rapport van Human Right Watch hoe verschrikkelijk het allemaal is.
Het is nog iets vervelender, want de Raad van State mensen kijken ook neer op Syriers zelf (of in dit geval, van de uitspraak, gezien de inhoud een Palestijn uit Syrie): dat zijn namelijk geen mensen. Als de zijnsvraag niet op tafel ligt, dan veranderen die van mensen in zielepoten, die niets kunnen. We weten helemaal niets van die man, gewoon aspecten die horen bij het mens-zijn: familie, opleiding, werkervaring, geld. De man wordt gewoon ontdaan van alle positieve menselijke eigenschappen; zelfs verantwoordelijkheid, vaderlandsliefde, energie. Alleen slachtofferschap blijft over. Daarin zie je dat ze hem eigenlijk een loser vinden. Zo snobistisch zijn de mensen bij de Raad van State. Daar zou ik de filosoof Arendt bij kunnen noemen, want de zijnsvraag is ook te formuleren als een doevraag: kunnen die mensen hun land niet opbouwen? Kunnen ze niet bouwen? Handen uit de mouwen en aan de slag!
Omdat de Raad van State denkt dat die mensen niets kunnen, hoeft die Palestijn dan ook niets te doen: de Raad van State mensen gaan een gigantisch lange uitspraak maken, de Palestijn is een sukkel en die kan helemaal niets, en zij gaan wel aan de slag, echt een document waar geen eind aan komt. Er is vermoedelijk giga hard aan gewerkt. En moet je ook kijken hoeveel tijd ze er voor nodig hadden, en hoe moeilijk de woorden die ze gebruiken, bijna geen touw aan vast te knopen.
Er is nog een dieper psychologisch probleem. Ik was vroeger de nummer een van de klas, standaard, maar deze mensen van de Raad van State zijn de nummers twee. Met kinderen uit de klas had ik nooit een probleem, behalve met de nummers twee. Die zijn super jaloers en die vechten zich door in dit soort functies bij de Raad van State.
Vanaf dat moment hoeven ze niet meer te incasseren wat is (!), namelijk dat zij de nummers twee zijn (!), maar kunnen ze de wereld gaan managen, omdat zij de macht hebben (!). En zij gaan precies het tegenovergestelde doen wat logisch is.
Door deze materialistische houding maakt de Raad van State wel gigantisch veel schade.
Als je namelijk de nadruk zo stevig legt op hebben, op dat graaien, dan ervaar jij voortdurend een tekort. Weet je waar jij namelijk een beetje zuinig op moet zijn: niet op jouw geld, maar op jouw land.
Moet je je voorstellen: ik las eens op Teletekst dat de IND nog 20.000 van dit soort dossiers heeft liggen, waar die helemaal geen tijd voor hebben (!). Nu moeten ze die zaken weer gaan herbeoordelen of van een extra motivering voorzien. Ze hebben (!) er te weinig personeel voor. En dit grapje gaat ons belastingbetalers ook klauwen met geld kosten, en dat geld heeft (!) de overheid eigenlijk ook niet.
Vandaag staan er mensen te demonstreren van de Toeslagenaffaire. Daar was een gezin bij, waar van 2000 euro vragen. Waarom krijgen die dat niet?
Misschien heeft het ook aanzuigende werking, en dan heb (!) je binnenkort nog meer aanmeldingen van Syriers, die hebben (!) een plek nodig maar die hebben (!) we niet dus hebben (!) we meer plekken van kerken nodig.
Dit grapje hebben ze vaker gedaan; er was laatst ook zoiets in het nieuws over Oekrainers, die in Nederland verblijven. Volgens mij was het hier een Europese rechter, die heeft gezegd dat ze van hen een asielverzoek in behandeling moeten nemen.
Ik heb via de A.I. uitgezocht: dat zijn zo’n 140.000 personen!!!!!! Dat gaat natuurlijk nooit lukken. Je kan een bom laten afgaan op straat, maar dit soort uitspraken zijn “juridische bommen” waarmee je een hele overheid kan opblazen. Ik vermoed dat dit komt omdat mensen niet zo vriendelijk zijn; door die materialistische houding zijn ze hard als steen.
Er is nog wel meer, want de zijnsvraag kan je onbeperkt uitbreiden. Namelijk over de vraag of je Syriers uberhaupt wel hier wilt hebben.
Neem het volgende. De reden dat er oorlog in Syrie was, is omdat die mensen moslim zijn. Er bestaat zoiets als vrijheid van godsdienst. Maar is (!) dat wel verstandig? Dit geloof, net als het jodendom en het christendom, is gebaseerd op het “menselijk tekort”. Het heeft een heel negatief mensbeeld.
Het gevolg is dat mensen altijd het gevoel hebben dat ze tekort komen, en ze meer moeten hebben hebben hebben. Ze gaan dus op jacht naar meer. Daar zijn verschillende varianten van, maar in Syrie was dat vooral veel kinderen hebben: gezinnen van acht, negen, tien kinderen. Daar was geen plek voor, er ontstonden op allerlei gebied tekorten, mensen werden er onrustig van, en dan barst op gegeven moment de bom.
Op allerlei manieren gaat dit hebberige fout. Ooit hebben de Joden dat verzonnen, die wilden meer status hebben (!), die wilden “shinen”, en hebben bedacht: wij zijn het uitverkoren volk.
Maar van hebben komen altijd problemen, want de buren van Palestina dachten: dat willen wij ook hebben, die status “uitverkorene”, dus die hebben zich dat ook aangemeten, met als gevolg drieduizend jaar ruzie wie het beste jongetje van de klas is hier op onze planeet aarde.
Daardoor kan je dus ook zien dat het onzin is: het begint met branie, en het eindigt met vechten.
Als ik Heidegger was, zou ik even flink schreeuwen om boven hun kannonnen uit te komen en zeggen: wat zijn (!) jullie in hemelsnaam aan het doen?????????
Zelfs hun God is door en door materialistisch. Daarvan zeggen ze immers dat hij na-ijverig is, en dat betekent hebben hebben hebben.
Dan verbazen ze zich erover dat er vervolgens een duivel in het verhaal voorkomt: waar komt die nu vandaan? Nou logisch natuurlijk, wat zeg ik nu de hele tijd: als jij zo sterk de nadruk legt op hebben hebben hebben, dan ervaar jij altijd een tekort, dus zit er een “gat in jouw paradijs”.
Wij uit de Achterhoek zijn van “doe maar normaal, dan doe je gek genoeg”. Dat is in hun ogen misschien “suf” maar je hebt wel drieduizend jaar vrede.
Als er dus uberhaupt iemand hier asiel wil vragen, dan wil ik die persoon ook vragen op zijn mens-zijn: ben jij een mens, of een van “uitverkoren zoontjes”, want dan kan jij wel eens “problemen gaan veroorzaken in mijn achtertuin” en dat wil ik niet. En is het niet zo, dat jullie “uitverkoren zoontjes” per se altijd het land van een ander willen hebben, waarom doen jullie niet kalm aan als wij, dan kan ieder volk in zijn eigen land blijven wonen. We kunnen dan gezellig bij elkaar op vakantie, maar hoef je niet bij elkaar de deur plat te walsen.
Deze geloven hebben ook nog wel extra “grappige” maar ook nog wel treurig gevolgen.
Zo gaan moslims relatief veel scheiden. Dat komt ook door dat materialistische van ze. Zij gaan vaak namelijk nauwelijks daten, of ze sturen hun moeder op pad, die vindt iemand voor je, je denkt: die ziet er leuk uit, wil jij mijn vrouw worden. Het is net als het kopen van schoenen: ziet er leuk uit, dus hebben. De ouders van het meisje doen dat ook zo. Die vragen niet naar het karakter van die gast, maar of hij goed werk heeft en of hij uit een goede familie komt.
Daarna gaan ze trouwen, en komen het meisje en de jongen er thuis pas achter wat voor karakter de ander heeft, en dat wil nogal eens botsen. Daar hebben ze in de islam een oplossing voor bedacht, en dat heet huiselijk geweld. Maar in Nederland merken wij dit ook, want de vrouwenopvangen stromen vol met dit soort mensen.
Een laatste “grappig maar treurig” gevolg dat ik wil noemen, is wat een etters hun kinderen vaak zijn. Die worden namelijk maar matig opgevoed. Moslims voeden hun kinderen vaak niet op, maar die stuur je de straat op.
Dat is niet omdat die mensen “inherent etters zijn”, maar bij deze cultuur spelen omstandigheden als karakter en mens-zijn namelijk minder dus wordt daar minder in geinvesteerd. Daardoor kan het gebeuren dat je groepen buitenlandse jongeren op straat tegenkomt waarvan je je afvraagt: wat gedragen die zich grof.
Maar die worden wel “gedekt” door de steeds verder uitdijende jurisprudentie van instanties als de Raad van State.
Het lijkt wel een wedstrijd: Joden en Palestijnen gaan zich steeds grover gedragen, maar de Raad van State probeert “bij te blijven” en ze steeds meer erkenning en bescherming te bieden.
Dit is echt crazy. De Joden en Palestijnen geloven in God, maar daar zit ook een stukje vreemde religiositeit bij de Raad van State en andere rechters: voor de mate de uitbreiding van bescherming voor die mensen, dus al die duizenden dossiers, zoals 20.000 Syriers die nog in AZC’s zitten, duizenden dossiers gezinsherenigingsaanvragen van Syriers, 140.000 dossiers van Oekraieners, daar moet je een God voor hebben die al dat werk gaat verrichten, dat kan anders helemaal niet; en wij hebben helemaal geen plek daarvoor, dat is onmogelijk, of je moet een wonder verrichten. Het is totaal naief.
