Fijne Valentijn

Ik zat te denken wat ik zou doen vandaag: ontbijten: done, met Charlie lopen; done. Maar wat dan? TV kijken: geen zin in, spelletje spelen: nu even niet. Je kan echter ook een verhaaltje schrijven, why not; misschien een paar gedachtes over Valentijnsdag!

Dat gaat over de liefde; ooit heb ik me ook nog “semi professioneel” met dat thema beziggehouden. Dat was ergens eind 2017 of begin 2018, geloof ik. Daar was iets raars aan de hand, iets wat mij compleet van de kaart bracht.

Reisje Moskou en Tolstoy

Ergens in oktober 2017 was ik met mijn toenmalige vrouw op een reisje naar Moskou. Ik kan me herinneren dat zij ziek werd en op bed ging liggen, en ik door de stad dwaalde; wat dat voor sluipmoordenaar ziekte was, kwamen we later achter.

Maar vooralsnog niet. Toen we thuis waren, ging ik bedenken: laat ik weer eens gaan lezen, boeken lezen, deed ik als kind ook graag! Ik had namelijk een probleem; teveel vrije tijd. De TV boeit mij maar matig, dus kan je ook gaan lezen.

Ik pakte Tolstoy, Oorlog en Vrede, als kind ook gelezen: dat is pas literatuur. Maar toen ik eenmaal aan het lezen sloeg, schrok ik mij een hoedje.

In dat boek zitten verschillende verhaallijnen, maar een ervan gaat over Sonya Rostova. Dat is een lief meisje, echt een aardig iemand.

Er is iemand met haar aan het daten, dat is prins Nikolaj; Sonya verliefd op die prins. Maar hij is nogal wispelturig, hij haalt haar aan, dan gaat hij achter haar rug met een ander meisje zoenen, Sonya huilen, dan haalt hij haar weer aan, en daarna stoot hij haar weer af. Uiteindelijk gaat hij trouwen met een andere vrouw, en Sonya mag dan de gouvernante, het kindermeisje worden, van hun kinderen.

Dit is allemaal treurig, maar je zou kunnen zeggen “that’s life”, zo gaat het nu eenmaal in het leven. Maar dan gebeurt er iets geks, Tolstoy zegt: ja ja, die Sonya heeft het maar zwaar, moet ze de kids opvoeden van haar liefje met een andere vrouw, maar het is toch haar eigen schuld, want zij was maar een - citaat - “steriel bloempje”.

Je zou kunnen zeggen: logisch dan, dat zij verliest. In het Engels staat in de tekst “a sterile flower”. Als je dat naar modern zou vertalen, zou je kunnen zeggen: een loser; en losers horen te verliezen, wil kennelijk de schrijver zeggen.

Maar iets wringt hier, iets klopt er voor mijn gevoel niet: Sonya was namelijk een erg vriendelijk iemand, en Nikolaj was op zijn Nederlands “een hork”: waarom krijgt Sonya dan de schuld?

Sonya deed mij denken aan Assepoester: ook zo’n aardig, bescheiden en arm iemand, die werd afgekraakt door andere mensen. Maar in de Assepoester versie wint het goede; in de Tolstoy volwassenen versie wint het kwaad

Dat is vreemd. Maar misschien kan je het analyseren, als we inzoomen op het woordje “schuld”.

Dat ken ik van bijvoorbeeld een bedrijfsbalans, dan heb je links de Activa, daar staan je bezittingen, en rechts staan de Passiva, dat zijn eigen vermogen en de schulden.

Als Tolstoy althans zijn hoofdpersoon Nikolay nou een hork is, dan zet je aan de Activa kant “hork” neer, en “dus” krijg je aan de Passiva kant een schuld, en dat is Sonya, “de schuldige”.

Dit zie je opnieuw in zijn tweede boek. Ik dacht oorspronkelijk: ach, Oorlog en Vrede, misschien beginnersfoutje van een begenadigd goed schrijver. Maar in het tweede boek Anna Karenina heb je nog weer zo’n Sonya karakter, namelijk Varenka, en ook die gaat hij afkatten.

Varenka is een verlegen, bescheiden iemand, dat is kennelijk een nadeel voor de ‘dating markt’, maar dan verschijnt er zomaar een aardige gast, Koznishev. Ze gaan mee naar een picknick in het bos, en daarna gaan Varenka en Koznishev met een paar kinderen paddenstoelen plukken, wat verderop in het bos. De suggestie zit er dik op: super romantisch, gaat Koznishev daar Varenka’s hand vragen?

Dat heeft hij inderdaad in zijn gedachten, en Varenka zit erop te wachten, maar die wordt in het verhaal zenuwachting, begint te stotteren, Koznishev begint ook te stotteren, het momentum is weg, en ze komen terug bij het gezelschap, waarop iedereen hen aankijkt, hun treurige gezichten ziet, en denkt: ach, mislukt.

Hier werd ik wel boos van, dus ik ging dat verhaal overschrijven, en corrigeren. Ik zei: Tolstoy, achterlijke mogool, waarom moeten alle aardige mensen mislukken in jouw boeken; uiteindelijk flikker je zelfs Anna Karenina onder de trein, hoewel het enige wat zij was, bestond uit willen scheiden van haar creep van een vent.

Dus ik ging de scene met Varenka en Koznishev herschrijven, volgens mij staat het nog op mijn Medium account. Ik schreef dat ze in het bos gingen paddenstoelen plukken, en om trouw te zijn aan het origineel, heb ik ze inderdaad verlegen gemaakt net als bij Tolstoy, dus niet zo communicatief sterk.

Maar ik heb wat “sprookjespoeder” toegevoegd. Ik laat Koznishev zeggen: ha, leuk zo hier in het bos, doet me denken aan sprookjes, zodadelijk komen we nog een beer tegen, gebeurt in sprookjes ook altijd.

Varenka zegt dan: huuu! Liever niet! Koznishev gaat door op het sprookjesthema en zegt dan: ja, sprookjes zijn grappig, gebeuren leuke dingen en aan het eind gaan mensen altijd trouwen.

Ayyy, daar heeft hij het woord trouwen genoemd, en hij vraagt: ik weet niet of ik ooit ga trouwen, jij? Varenka zegt dan: nou, ja, nou, misschien. Maar niet zomaar! Ik ga niet zomaar trouwen, misschien alleen . . . alleen als ik daar een teken voor krijg!

Dan kijken ze omhoog en dan zien ze twee duiven in een boom naast elkaar zitten. Varenka zegt dan: nou ja ho even, dat is iets te opvallend een teken! Koznishev zegt dan: ja iets te opvallend inderdaad, en dan schieten ze allebei in de lach.

Op deze manier heb ik van Varenka en Koznishev wat meer levendige, vriendelijkere personen gemaakt, die ook een beetje “onzin kletsen”.

Als je die twee op een bedrijfsbalans zou zetten, dan krijg je aan de andere kant ook iets magisch, er verschijnt zomaar een teken.

In dit geval zou je kunnen zeggen, dat dit toeval is, maar ik suggereer iets anders: als jij namelijk een goed iemand bent, dan heb jij geen schuldige nodig, om je op af te reageren, maar dan is de werkelijkheid jou iets verschuldigd, en helpt ze jou met bijzondere mazzeltjes. Dit is iets wat ik karma noem.

Teksten corrigeren: mag dat wel?

Wat ik eigenlijk aan het doen ben, is teksten corrigeren, en nog wel van “de meester” Tolstoy: kan dat niet wat vriendelijker aub? Waarom wordt er zo weinig gelachen, kunnen die mensen soms geen grapjes?

En geloof jij dus niet meer in sprookjes, je komt toch uit Rusland? Ken jij anders Assepoester niet? Die bleef altijd aardig, ondanks dat mensen haar gingen afkatten, en uiteindelijk krijg je dan bijzondere dingen in je schoot geworpen; zou je dat niet leuk vinden om uit te dragen, zo’n theorie van karma?

Nee dus, maar hij was niet de enige. Ik ging meer teksten lezen en kwam steeds allemaal “kattekwaad” tegen. Ik ging dat dan verbeteren. Dit verbeteren van teksten kreeg bij mij later een soort “vorm van bezetenheid”, in ieder geval iets waar ik niet mee kon stoppen.

Ik kwam namelijk het een na het andere gekke iets tegen, en ik werd er woest van. Zo is er een boek van een andere Rus, Dostoyevski, en die gaat in Misdaad en Straf analyseren of je wel of niet een oude vrouw mag vermoorden. Het is wel een vervelende oude heks, een woekeraarster.

Als je op je gevoel afgaat, kan je zeggen: nou, kan wel vervelende oude heks zijn, maar vermoorden doen we niet. Maar zo gaat dat niet bij Dostoyevski, de bedoeling is dat je daar zeshonderd pagina’s over gaat nadenken, en dan aan het eind samen met de hoofdpersoon tot de conclusie komt: nou, vermoorden, misschien is dat niet goed; en misschien, als ik toch aan het nadenken ben, moet ik dingen iets meer op mijn gevoel doen.

Om dit te lezen is voor mij een vreemde gewaarwording: dat dit niet kan, kon ik van tevoren wel zeggen, waarom komt hij daar zo laat mee? En dan ook nog “misschien” niet; hoezo “misschien”? Waar zit dat gevoel bij jou eigenlijk, heb jij dat wel?

Ik ging die Dostoyevski dus corrigeren: dat dit niet mag kan je gewoon met nee beantwoorden, in een woord klaar.

Dit corrigeren nam heel rare vormen aan, en het ging ook steeds sneller. Zo kwam ik ene Immanuel Kant tegen, en die schrijft: de waarheid is subjectief. Dan denk ik: bah, is toch objectief, oen, moet ik je een keer met een stuk hout om je oren meppen zodat je kan merken dat het een objectief stuk hout is?

Daarna kom je ene Nietzsche tegen en die schrijft: onheil is goed, want daar word je hard van! Dan denk ik: ga met die theorie maar eens in een ziekenhuis binnen, en kijk of mensen daarvan opvrolijken; ik zou gelijk maar uitkijken, anders gaan ze je nog lynchen, zo boos worden ze van dit soort onzinpraat.

Het rare is wel dat deze mensen helden zijn: ze zijn superberoemd. Met onzinpraat dus: rara hoe kan dat?

Religieuze teksten

Het wordt helemaal gek als je religieuze teksten leest. Dan kom je zomaar in Johannes 2 bij de plaats Kana, waar Jezus een bruiloftsfeest bijwoont. Iemand roept: de wijn is op! Dan zegt Jezus: dan moeten we water in wijn veranderen! Dan denk ik: what?????? Waarom zegt hij niet: “dan drink je maar water”? Dat is toch veel eenvoudiger, en dan ben je in een keer klaar.

Je kan zeggen: doe eens een beetje lief! Je kan ook zeggen: misschien een beginnersfout, van de beginnend Messias, maar een hoofdstuk verder is het alweer raak.

Daar komt ene Nicodemus hem vragen: hoe word je wedergeboren? Dan zit ik klaar: kom maar op met de uitleg, ben benieuwd. Maar dit hoofdstuk loopt aan alle kanten uit de rails.

Eerst raffelt Jezus het op korst mogelijke manier af: “door water en Geest”. Dit is waar mensen nu 2000 jaar over aan het piekeren zijn; en er zijn hele oorlogen om gevoerd, wat hier nu eigenlijk bedoeld wordt; maar het probleem zit aan de kant van Jezus: zoiets kan je toch niet zo afraffelen! Dan zadel je mensen op met een probleem! Doe eens vriendelijk en geef netjes uitleg!

Het is net als een IKEA kast kopen, en dan zit er geen duidelijke instructie bij, maar alleen een boekje met inhoud: “Hoe je het in elkaar zet? Met je linker en je rechterhand”. Met andere woorden: zoek het maar uit, mij een zorg.

Je ziet ook in de tekst dat het misgaat, want Nicodemus is beschreven als iemand die wel durft door te vragen, maar dan wordt het nog onvriendelijker. Hij vraagt aan Jezus: wat bedoelt u nu eigenlijk?

Dan geeft Jezus een antwoord van de strekking: weet je dat zelf niet, achterlijke mogolenzoon, jij bent hier toch de leraar?

Oei! Dat is geen lieve jongen. Nicodemus, hou je waffel maar dicht, anders krijg je nog ruzie met die halve wilde. Maar Nicodemus wordt beschreven als iemand met een gezonde portie lef, en vraagt het nog een keer: maar wat bedoelt u nu toch meneer Jezus?

Hoei, is dat geen linke soep Nico?! En inderdaad. Dan krijg je Jezus op de kast, moet je kijken hoe die dan reageert.

Hij geeft een reactie in de trant: zeg, waarom val je mij zo lastig met al die vragen, vervelende etterbak; als je mij zo lastig valt met die vragen, dan hou je zeker niet van mij! Loop dan maar naar de hel!

Leren lezen

Ik ben geen specialist in “de liefde”, meer een prutser of amateur, maar ik kan op zijn minst vaststellen, meen ik, dat dit niet lief is. Het is een soort emotionele chantage; als jij het antwoord niet weet, ga je de ander afbranden en bang maken. Hij gaat de emo kaart spelen met dat “hou je zeker niet van mij”.

Waar ik mij ook nog een hoedje van schrok, is dat mensen dit niet opmerken. Ze lezen die teksten, en lezen er straal overheen. Het enige wat ik signaleer, als het gaat om de receptie van deze teksten: het is waar, of niet waar, of een beetje waar; “je moet het symbolisch lezen”.

Maar wat het is, dat lijkt niet opgemerkt te worden, noch bij de gelovigen, noch bij de ongelovigen; het is namelijk een gewiekste manier om mensen een rad voor de ogen te draaien: hij weet het antwoord niet.

Men leest daar dus overheen. Dat lezen voor mensen een uitdaging is, dat is mij op zich wel bekend. Ik heb vaker op dit blog het gehad over een incident op de kleuterschool, waarbij de juf mij erop betrapte dat ik een boek las: dat doen wij hier niet, op de kleuterschool, een boek lezen!

Ik las de eerste pagina, en toen gaf de juf mij een uitbrander: dat heeft je moeder zeker vaak voorgelezen, dat je dat uit je hoofd kent! Oeffff, dat is er dus eentje a la Jezus Christus: je mag geen vragen stellen, en geen boeken lezen

Ik zei toen: zal ik dan ook de laatste pagina voorlezen? Dat deed ik, maar zij stuurde mij een boze blik toe, ongeveer als Jezus tegen Nicodemus, waarvan ik de transcriptie in woorden ongeveer kan samenvatten als: achterlijke mogolenzoon wil jij wel eens kappen met dat lezen!

Nu ben ik niet zomaar klaar met mensen; ik vind ze eigenlijk aardig, en dat lezen wil kennelijk niet zo lukken, nou weet je wat, dan help ik ze ermee. Ik ga zelf wel ontdekken hoe je wedergeboren wordt: why not.

Eerst ga ik eens onderzoeken hoe dat kan dat Jezus eigenlijk dat niet weet: beetje vreemd. Dat bleek niet zo eenvoudig te ontdekken, tot ik iets op het spoor kwam: het Evangelie blijkt in elkaar geflanst (excusez le mot, maar zo kan je het volgens mij wel noemen) door een paar gewiekste Romeinen.

Er is namelijk iets geks met het Evangelie: dat komt uit het jaar 70. Dan ga je kijken: wat gebeurde er in het jaar 70. Dat blijkt het jaar dat de Romeinen in Juda hun oorlog hebben voltooid, ze hadden ongeveer heel Juda platgebrand, mensen vermoord, en uiteindelijk ook de tempel vernield.

De Romeinen hebben een paar souvenirs meegenomen: ze hebben de stenen van de tempel afgebroken, verscheept naar Rome, en er daar het Colosseum van gebouwd. In het Colosseum kan je dus nog de stenen zien zitten, uit de tempel in Jeruzalem.

Maar als je dan toch bezig bent met jatten, kan je natuurlijk van de Joden ook hun Oude Testament stelen. Aha!

Ze hadden daar ook een reden voor. Dat hadden de Romeinen namelijk niet, zo’n hyperprofessionele religie. Zij hadden allemaal verschillende goden, maar dat leek toch meer op een “soap-opera” dan echte religie; het was steeds die-doet-het-met-die, en die slaapt met zijn moeder en die-en-die slaapt met een paard: chaos dus, een soort Only Fans maar dan de reli-versie.

Dus je kan ook het Oude Testament overnemen; natuurlijk niet letterlijk, net als met de tempel, breek je eerst het Oude Testament af, dan krijg je tekstblokken, net als de stenen van de tempel; en vervolgens zet je die weer op een andere manier in elkaar, en dan krijg je het Nieuwe Testament.

Zo kan je zien dat Johannes 1 t/m 4 in feite een kopie is van Genesis 1 t/m 4, en Johannes 17 is een kopie van Exodus 20.

Behalve natuurlijk als je bij mensen komt: ik weet niet of dat een sport is of zo, maar ze laten zich steeds foppen.

Ik kwam hier in 2022 achter, en ik vroeg een aantal professoren: weten jullie dit wel? Betekent dit iets? Als je bij mensen begint over teksten en lezen, dan ben je bij het verkeerde adres: die keken alsof ze water zagen branden.

Een week geleden heb ik nog zoiets ontdekt. Ik vroeg mij deze keer af: waar komt dat verhaal van Genesis eigenlijk vandaan?

De meest logische uitleg is: uit India. Abraham en Sarah lijkt sterk op Brahman en Sarisvati. Dat kan nog toeval zijn. Maar dan blijkt er nog iets aan de hand: de boom van kennis van goed en kwaad, met die lekkere vruchten: die hadden ze in India ook.

Daar hadden ze namelijk een theorie over “karma”: wie goed doet, goed ontmoet, ze spreken dan over “de vruchten van goed gedrag”. Misschien kent u karma van het liedje van Taylor Swift, ze zingt: ik veeg mijn kant van de straat schoon (met als gevolg dat de andere kant ook volgt).

Volgens mij klopt die theorie, en dan weet je gelijk hoe je wedergeboren kan worden: als jij jouw kant goed doet, dus jouw leven, dan is ook de andere kant goed; dus wat er dan ook huist achter dat spook “de dood”.

Dus als je dat weer op een bedrijfsbalans zet: als je jouw leven goed verzorgt, dan kan achter de schutting, na de dood, alleen maar ook goed uitvallen.

Maar zo gaat dat niet; mensen hebben een ongelofelijke hang naar “kattekwaad”. Je kan dus als Romeinen het Oude Testament afbreken en er een nieuwe van bouwen; en dan net doen alsof het uit de lucht is komen vallen .

Maar de Joden deden net zo: de theorie van karma afbreken, en Brahman heet dan ineens Abraham, en de vruchten van karma zijn dan ineens de vruchten van de boom van kennis van goed en kwaad, en waar de vruchten van karma goed zijn, zijn de vruchten van de boom van kennis van goed en kwaad ineens slecht.

Ik vermoed dat ik ook weet waarom ze slecht zijn: als jij een tekst overschrijft, en je wilt niet dat ze de oorspronkelijke tekst zien, dan moet je die tekst goed duister maken: een flinke laag lak eroverheen, met een boze God en een pratende slang.

Deze God houdt van timmeren; hij laat de wereld niet groeien door organische manier, maar hij “timmert” het in elkaar in zes dagen, en daarna, kennelijk omdat hij nog energie over heeft, timmert hij de eerste mensen Adam en Eva in elkaar.

Dat zie je ook aan de afzonderlijke karakters, Er is in het Oude Testament een of andere wildebras, Jefta, die gaat naar het slachtveld mensen in elkaar timmeren; als hij thuis komt staat hij nog stijf van de adrenaline. Hij zegt dan: ik offer het eerste wat mij thuis toegemoet komt aan God!

Dat is zijn dochter, die uit huis komt lopen; en die gaat dan vermoord worden; dus in feite hetzelfde: meneer is flink andere mensen aan het in elkaar timmeren en thuis is hij dan nog niet “uitgetimmerd” dus dan ga je je gewoon vergrijpen aan je eigen dochter.

Het is ook een soort “domheid in het kwadraat”: waar denkt die dommekracht uberhaupt aan, wat hem uit huis tegemoet zou treden: het zou zomaar ineens je vrouw of een van je kinderen kunnen zijn; wie denk jij dat het zou zijn? De buurman die toevallig op bezoek is?? Moet die dan dood?

Halleluja wat een domheid. Je ziet ook in de volgende hoofdstukken dat er de ene na de andere rottigheid wordt uitgehaald.

Je ziet dat Noach in Genesis 9 me toch een bijzonder gedrag laat zien; eerst gaat hij iets doen wat we in moderne taal “coma zuipen” noemen, beetje raar voor een aartsvader.

Daarna valt hij naakt op de grond, helemaal lam, en als hij wakker wordt nadat hij coma ontwaakt, en ontdekt dat zijn zoon Cham hem naakt op de grond had zien liggen, doet hij tegen Cham een uitspraak van de strekking: achterlijke zwartjoekel, ik vervloek al jullie achterlijk zwart Untermenschenvolk tot eeuwigdurende slavernij.

Op basis van deze tekst hebben onder andere de keurige Hollandse gereformeerden honderden jaren slavernij bedreven; als hen werd gevraagd: mag dat wel, dan verwezen ze altijd braaf naar Genesis 9.

Dus ik dacht, alles bij elkaar genomen: ik kan dit beter, ik maak religie wel goed; als ik toch dingen aan het verbeteren ben, dan kan dat er ook nog wel bij: weg met die Jefta en co, halleluja wat een primitivo’s.

Het opknappen van religie is niet zomaar een hobby, het lijkt mij nog wel nuttig ook, want als je dat niet doet, krijg je als maar meer “Jefta look-a-likes” op je dak; primitief volk die denken dat primitiviteit de norm is, je je primitief moet kleden in wapperende gewaden, kinderen mag slaan, en dat soort dingen.

Dus ik leg uit: kijk, die teksten, die bestaan steeds uit tekstblokken van vier hoofdstukken, steeds twee hoofdstukken over natuur en dan twee hoofdstukken over mensen; bijvoorbeeld Genesis 1 en 2 zijn twee scheppingsverhalen, meer focus op natuur; en Genesis 3 en 4 gaan over de eerste mensen; weliswaar allemaal niet letterlijk gebeurd, maar die structuur is zo.

Idem Johannes 1 en 2 gaan over komst van Jezus in de wereld, dus iets meer focus op natuur; en Johannes 3 en 4 gaan over Jezus die praat met een man respectievelijk een vrouw; dus over mensen.

Dat is helemaal niet zo gek: dat zijn de blokken waarmee je kan bouwen. Zelfs de Koran soera 1 t/m 4 zit zo in elkaar.

Maar dan moet je dat wel goed uitwerken: zet het op een balans, met aan ene kant goed nadenken en aan andere kant goed leven

Als u het niet gelooft: ga maar eens iets doms doen, zoals met je ogen dicht door het verkeer fietsen; kijken hoe door het afschalen van je denkvermogen, je levensverwachting keldert

Maar je kan ook bijzondere trucs uithalen. Zo was mijn ex vrouw ernstig ziek, had ik al genoemd; en ze kreeg een catastrofale diagnose: bereid u maar voor op een kort maar pijnlijk sterfproces.

Dan kan je dat aannemen, maar je kan ook in de tuin lopen en aan de bomen vragen: waarom moet dat, zo’n jonge moeder uit leven van twee kinderen wegrukken? Dat is een truc, want daar hebben de bomen natuurlijk geen antwoord op; en omdat daar geen antwoord op bestaat (!), kan dat ook niet gebeuren; dus gaat binnen op dat moment de telefoon en de arts aan de lijn: sorry foutje in de diagnose

Mensen noemen dat mazzel; de dokter had gewoon de eerste keer niet goed gekeken naar de rontgenfoto’s. Dat is misschien niet uitgesloten; aan de andere kant kan je ook zeggen: welk antwoord hadden de bomen dan wel moeten geven? Een dooddoener als “that’s life” of zoiets?

Met zo’n “puddingantwoord” ga je er kennelijk vanuit dat er geen intelligentie in de werkelijkheid zit.

Maar dat is niet waarschijnlijk, want volgens mij ben ik intelligent; en als je die aan Activa kant zet, dan zit er aan de Passiva kant natuurlijk ook intelligentie; anders is de balans niet in evenwicht

Ik heb het trucje vaker uitgehaald, toen mijn vader overleed terwijl hij achter het stuur zat. Dan kan je in paniek schieten, maar daar is niemand mee geholpen; je kan ook zeggen: hm, laten we eens kijken hoe dat afloopt.

Daarmee zet je de werkelijkheid eigenlijk “klem”; in principe zou je met auto en al uit de bocht vliegen en ben je dood; dan ben je niet ouder geworden dan vijf. Maar als jij zegt: laten we kijken hoe dat afloopt, dan moet je het wel overleven, hoe kan je anders het einde zien.

Mexico, achtertuin

Bij Tolstoy gaat zoiets niet; daar verdwijnen aardige personen gewoon onder de treinrails, en dus waarom zouden kinderen niet gewoon uit de bocht vliegen en sterven

Maar je hebt nog meer voorbeelden. Zo schrijft ene Augustinus, topman van de RKK Kerk, dat doodgeboren kinderen direct naar de hel gaan, want ze konden niet door meneer pastoor gedoopt worden. Dat is niet waar, maar dat schrijft hij, omdat hij een “engnek” is die kwaad wil doen, en dus heeft hij “schuldigen” nodig waarop hij zijn negatieve energie kan ontladen.

Net zoals met de protestantse kerkvorst Maarten Luther. In Amsterdam heb je een Maarten Lutherstraat, nou, mij niet gezien om daar te gaan wonen, al zijn de huizen nog zo leuk; Luther is bekend dat hij lichamelijk en geestelijk gehandicapte kinderen wilde verdrinken in de Elbe; niet omdat die kinderen iets gedaan hebben, maar omdat hij slachtoffers zoekt om zijn negatieve energie te ontladen.

Daar hou ik niet van, bah. Ik had ooit een geintje uitgehaald met een man op Twitter. Die had een mok met daarop het opschrift “Maarten Luther”. Hij wilde Joden thuis uitnodigen en ik zei: doe die mok dan maar achterin de kast, want Luther is ook bekend van het boek “Over de Joden en hun leugens”, waarin hij schrijft dat ze in een concentratiekamp moeten worden opgesloten.

De man begreep mij niet. Dwaas. Hij zit kennelijk ook vol met negatieve energie. Anyway, het voorbeeld van hierboven over ex vrouw laat overigens zien dat je wel naar de dokter moet gaan; geloof niet in de versie van karma dat je maar in de woestijn in Mexico op een rots moet gaan zitten, en dan komt alles goed.

Maar nog even iets anders, en dan heel concreet over de Joden en hun echte leugens, want liegen deden ze natuurlijk wel; en wel ijn het bijzonder over de boom van kennis van goed en kwaad, waar je dus niet van mag eten.

Als ik heel concreet ben, dan staat die boom, of bomen, dus in de achtertuin bij mijn ex-vrouw, en ik heb er zomaar de vruchten van genomen. En wel door het stellen van open vragen.

Dat is in de Bijbel anders; je mag geen vragen stellen. In het Oude Testament is de strekking dat je niks mag, zoals stellen van de open vragen; en in het Nieuwe Testament is de strekking dat er ook niets bijzonders kan gebeuren, dat kan alleen Jezus.

Ik ga daar dus tegenin; met als gevolg, is althans mijn karma theorie, dat de twee kids vanavond met hun moeder naar het theater kunnen; de musicalversie van Amelie. Dan kunnen jullie wel met een heel circus aankomen, maar wat had ik dan moeten doen: ze laten verkommeren?

Dat kan je je kinderen niet aandoen, lijkt me. Ook misschien voor Nederland, voor de jeugd van Nederland want ze hebben bedacht dat ze dat gaan omvolken, en dat vind ik jammer, specifiek voor de jongeren hier.

Dat ze dat omvolken, is omdat mensen zich gedragen als Tolstoy; dus die zoeken naar schuldigen om zich op te botvieren.

De vorige eeuwen gingen ze die in Afrika zoeken, je kan donkere mensen als target nemen; je kan ook lieve meisjes als doelwit nemen zoals Tolstoy deed. Maar kinderen kan je ook als doelwit nemen. Dat zag ik al bij Augustinus en Luther, en ook in de huidige maatschappij.

Dan kan je bijvoorbeeld geen kinderen meer op de wereld zetten; of je kan je kinderen blokkeren bij het vinden van een eigen huis, door die aan derdelanders te geven; ze weten niet wat ze aan het doen zijn, maar in feite zijn hun gram aan het halen op kinderen, dus op de toekomstige generatie.

PS: ik weet niet of deze karma theorie het ooit gaat halen; ik zat te denken: dit is natuurlijk niet populair; en mensen houden van katten

Ik bedacht mij het volgende: mogelijk begrijp ik de reden waarom het verschil in intelligentie tussen mij en andere mensen zo groot is; anders kunnen mensen namelijk niet het verschil zien in goede religie zoals van mij en Neanderthaler religie zoals van Jefta.

Er zit wel een risico in: je kan mensen bijna niet bereiken, als intelligentie verschil te groot is, kan je dingen niet communiceren; mogelijk neemt de werkelijkheid dat risico bewust, en speelt zij “va banque”: je neemt het risico dat het verschil in intelligentie heel groot is, maar je moet dat risico nemen, anders kunnen mensen het verschil niet zien, en zien ze jou over het hoofd.