Leugens en existentie

Ik had een lang verhaal gemaakt, maar ook weer verwijderd. Het ging erom waarom mensen zoveel liegen. Zo heb je op deze aarde twee miljard christenen, die geloven in het Evangelie.

Zij zeggen dat dit echt waar is. Maar als je in de geschiedenis kijkt, dan is het anders. En wat moet ik daar nu van vinden???????

Het Evangelie

Je kan zien dat de Joden het Oude Testament hebben gemaakt. De Romeinen gaan Juda veroveren. Ze breken de tempel van Jeruzalem af, verschepen de stenen naar Rome en bouwen er dan daar het Colloseum van; en ze breken ook het Oude Testament af, en gebruiken bouwstenen uit de tekst, om er dan het Nieuwe Testament van te maken.

Mensen zien dat helemaal niet. Er is geen mens op de wereld die kan zien hoe dit soort processen lopen; en hoe ze met een soort wisseltruc oude wijn in nieuwe zakken verkopen. Mensen zijn heerlijk aan het liegen hoe dit allemaal echt waar is en zo. Maar ik zat te denken of die leugens misschien een functie hebben. Ik zat te denken over onze werkelijkheid, en hoe een werkelijkheid uberhaupt kan bestaan; en misschien als je het op een balans zet, en je wilt aan de Passiva kant, aan de outputzijde “werkelijkheid” hebben, dan moet je misschien aan de Activa kant, aan de inputkant, “leugens” hebben; misschien zijn leugens constitutief voor realiteit. Dus wil je een objectieve wereld hebben, dan heb je ook een flink aantal mensen nodig die flink de boel bij elkaar liegen; maakt misschien niet uit wat voor leugens.

Tolstoy

Er is nog iets vreemd. Daarvoor kan ik veel voorbeelden gebruiken, maar ik gebruik hier alleen als voorbeeld de schrijver Lev Tolstoy. In zijn boeken is een vast thema: meiden afkraken. Sonya Rostova, Varenka, Anna Karenina, als hij maar ergens vrouwen kan vinden om hun leven zuur te maken. Het zijn een soort personen als Assepoester: super aardig maar ze worden vernederd door Tolstoy. Hij mag dat allemaal doen, en wordt er nog om geprezen ook: wat een fantastische schrijver! Ik weet niet hoe dat komt, maar een mogelijke verklaring is dat deze dames zich ook maar gewoon laten afkraken; ze zeggen helemaal niks terug! Dan verdien je het kennelijk ook niet geholpen te worden.

Maar dan gebeurt er iets interessants. In de tweede helft van zijn leven gaat Tolstoy een ander soort literatuur schrijven, meer verhalen over rust en vrede. Ik denk dat ik weet hoe dat komt: meneer is moe, hij is moe van dat alsmaar meiden jagen en meiden afkraken. Hier gaat echter iets opvallend gebeuren. Tolstoy denkt dat hij dat idee over verhalen schrijven over vrede en zo zelf bedacht heeft, wat een fantastische vondst heb ik gedaan, denkt Tolstoy. De verhalen over vrede, die jij zogenaamd zelfbedacht hebt, die heb jij helemaal niet zelfbedacht; dat is dus in strijd met de werkelijkheid, en als jij in strijd met de Realiteit gaat handelen, vriendje, dan gaat de Realiteit terug vechten. En ik heb het idee dat de realiteit mij daarvoor gebruikt, dat ik een soort van “extra mens” ben, die eigenlijk niet geboren had moeten worden; dat als Tolstoy gaat zeggen ik verzin dingen zelf, dat de Realiteit ook dingen zelf gaat verzinnen als tegenmaatregel