Dagmar hoi!

Hier op internet schrijf ik wat ik wil; het is een deel van de wereld waarin ik gewoon kan doen wat ik wil.

In de normale wereld word je geleefd door een stel “gekkies” en hier kan je je intellentieniveau hoog houden. Zo kan ik hier luisteren naar mijn favo muziek:

https://www.youtube.com/watch?v=-mp7_9QcX8c&list=RDMM-mp7_9QcX8c&index=1

Dit is Juliane Werding. Deze muziek is zo goed, dat ik het zeldzaam vind, en je kan precies zien waarom; het intelligentieniveau van de mens past zich aan, aan je levensbeschouwing; en dat is hier gigantisch hoog bij Juliane.

Maar hoe kan dat? De oorzaak is dat je intelligentieniveau zich aanpast aan jouw wereldbeeld. Als jij een hoog wereldbeeld hebt van het type “als er een probleem is, zal er ook wel een oplossing zijn”, dan gaat jouw intelligentieniveau stijgen als een raket. Juliane spreekt over de dood alsof het een niemendalletje is: “und der Tod ist nur wie eine Tur”, “wir wechseln nur das Kleid” en dat is een super hoog wereldbeeld, en het intelligentieniveau is daardoor evenredig superhoog en zelfs het muziekniveau past zich daarop aan.

Jouw moeder is hoogbegaafd maar wat dan

Dagmar, jouw moeder is hoogbegaafd, maar zij heeft een laag wereldbeeld. Zij is opgegroeid bij communistische Tsjechische zuurkijkers. Die hebben een knetterlaag wereldbeeld en dat drukt zich uit in twee facetten: alles wordt bepaald door de partij, door de communistische partij; dus je moet maar alles “dom” slikken wat anderen zeggen. En zij geloven dat alles in deze wereld afhangt van toeval, alles hangt af van “dom” toeval. Dit is een ongefelijk laag wereldbeeld, rock bottom; je wordt opgepakt of niet; en je wordt ziek of niet.

Spongebob in de aflevering “rock bottom”:

Het frappante is dat haar intelligentieniveau zich dan daarop aanpast: je kan wel slim zijn maar als jij een laag wereldbeeld hebt, dan zakt jouw intelligentieniveau rechtevenredig snel, het zakt als een baksteen.

Jouw moeder is geboren met gymnasiumniveau, maar haar denkniveau zit nu op VMBO niveau. Dus teksten van mij kon zij op gegeven moment niet meer lezen, “het zal wel”, “of het zal niet”.

Ze was ineens “geestelijk foetsie”. Ze geeft mij er de schuld van dat ik was vertrokken, maar zij was zelf eerder geestelijk vertrokken: waar ben jij gebleven?

Toen ik er nog wat extra gas op gaf om dit huwelijk te redden, ging je moeder ook tegengas geven: je kan je vader valselijk beschuldigen van fantasie, of van narcisme, je kan gewoon nepredenen verzinnen, want op dit niveau kan alles. Daar werd ik zo moe van, dat ik uit jullie gezin ben weggegaan. Het spijt mij.

Om deze “muur” te doorbreken

Om deze “muur” te doorbreken, Dagmar, heb ik eerst jouw moeder gepusht met een “wake up call”; maar dat lukte niet. Daarom heb ik nu een andere methode gebruikt. Ik heb mijn eigen moeder gevraagd om hulp. Ik heb mijn moeder gepusht om jou een bericht te sturen met een link naar mijn blog.

Dat was niet makkelijk. Mijn eigen moeder is ook zo’n “atheist”. Van karakter is mijn moeder dat niet, die is van karakter eerder een gelovige, een gelovige in positieve uitkomsten; maar een samenleving kan zo iemand gewoon “murw” maken, zeker de jaren 1960 en 1970.

Dus is zij ook onverschillig geworden ten aanzien van de geestelijke zaken. Dus krijg je iemand die zegt: de dingen “gebeuren gewoon”, “moet je maar gewoon accepteren”, “alles wat uitstijgt boven een boodschappenbriefje is stom”. Een vrij “plat” wereldbeeld. Maar ondanks die flauwekul van de jaren 1960 en 1970 heeft mijn moeder haar hart bewaard; mijn moeder heeft een goed hart, en hoewel ze eerst nee zei, hoewel ze eerst zei “dat ga ik niet versturen”, heeft dat bericht verstuurd.

Dat was gisteren, op jouw verjaardag. Jouw eigen moeder Jana heeft ook een goed hart, daarom ontkent ze geen van mijn stukjes. Ik dacht: die gaat nog wel een rechtszaak beginnen om het van het internet te halen, maar haar cognitief niveau is zo gezakt, dat ze daar waarschijnlijk geen zin in heeft “ach, laat maar”.

Maar ik reken erop dat dit anders gaat worden. Laten we zeggen binnen een termijn van nu en vier jaar. Dan word jij een-en-twintig. Dan nodig ik jou uit voor een kopje cappuchino met mijn moedertje.