Martha hoi!

Als jij twee kinderen hebt kan je natuurlijk de tweede ook een bericht sturen; why not? Deze berichten hou ik wel relatief kort. Maar ik had nog iets bedacht, dat aansluit op de vorige, en dat gaat over het idee “laag wereldbeeld”, “hoog wereldbeeld”.

Ik schreef dat als mensen een laag wereldbeeld hanteren, waarin alles maar een beetje “dom toeval” is, dan past jouw intelligentieniveau zich daarop aan, en wordt dat ook laag. Het zakt als een baksteen.

Dat is anders als je mijn levensopvatting hanteert van het type “als er een probleem is, is er vast ook ergens een oplossing”. Hierdoor blijft jouw intelligentieniveau “gezond hoog”. En hierdoor is er ineens van alles mogelijk, dat je vroeger niet voor mogelijk zou hebben gehouden.

Ik weet niet hoe dat kan. Ergens had ik het vroeger al opgepikt. Ik kan mij herinneren dat ik bij de peuterspeelzaal kwam, en daar zei de juf “kom maar hier in de kring zitten”. Maar ik was net binnen, en wilde eerst de ruimte in ogenschouw nemen: ik ben geen kamerplant die je maar even ergens neerploft, ik wil eerst de ruimte keuren waar ze mij willen achterlaten. En dat ging ik dan ook gewoon doen; de juf was verbouwereerd om zo’n kind dat eerst de ruimte gaat keuren

En bij de kleuterschool ging ik een boek lezen; hielden ze ook niet voor mogelijk. Maar als jij denkt vanuit een positieve levensopstelling, “waar een probleem is, is er vast ook een oplossing” stijgt je intelligentieniveau als een raket. Dus zij denken misschien: lezen is een moeilijke opgave, dat gaat je jaren tijd kosten, eerst twee jaar kleuterschool, maar nog niet om te leren lezen, maar alleen om uberhaupt aan het idee “school” te wennen, en dan vanaf groep drie langzaam beginnen met “aap noot mies”. Maar ik denk: “waar een probleem is, is er vast ook een oplossing” en dan stijgt jouw intelligentieniveau als een raket, en denk jij: “ow, er zijn zesentwintig letter, dat zijn er niet veel”, “als ik mijn naam schrijf zit ik al bijna op de helft”, “dat wordt een makkie”.

Deze andere wijze van naar de wereld kijken, levert ook een andere wijze op van boeken lezen; en daar ging het uiteindelijk mis tussen mij en jullie moeder. Dat begon in 2018. Toen ging ik nog eens een oud boek lezen, wat ik als kind ook had gelezen: Tolstoy, Oorlog en Vrede. In dat boek gaat de vervelende etterbak prins Nikolay een meisje treiteren, Sonya Rostova; en dan zegt de schrijver, die dan even binnenvalt in het boek: eigen schuld van die Sonya want zij is toch een loser.

Tolstoy schrijft dit in de meest mooie bewoordingen. Als jij een “laag wereldbeeld” hanteert, dan hanteert jij een wereldbeeld dat zich laat bepalen bij uiterlijke schijn, en dan “matcht” dat goed met Tolstoy’s literatuur, want dat is alleen uiterlijk vertoon. Als jij echter zoals ik een “hoog wereldbeeld” hanteert, dan is deze literatuur ronduit problematisch. Jij vindt het niet leuk dat Sonya verliest; dat is net een “mislukte variant van sprookje Assepoester”, dat wil jij niet; bij een hoog wereldbeeld winnen de goeden boven de kwaden en niet zoals bij Tolstoy de kwaden boven de goeden. Bovendien “matcht” jouw voorstellingsvermogen dan niet goed met een uitspraak dat het Sonya’s eigen schuld is; dit zijn heel kromme uitspraken, bij een hoog wereldbeeld wint de waarheid het van de leugens en niet zoals bij Tolstoy leugens van de waarheid.

Dit werkt ook door in de praktijk van alledag. Moet je je voorstellen wat er gebeurt. Als jij een “laag wereldbeeld” hanteert zoals jouw moeder, dan “is alles maar zoals het is”. Als er dan heel veel moslims naar Nederland komen “dan is dat maar zo”, “mensen zijn gewoon dom”, “dus laten ze ze komen”, “ze moeten maar doen wat ze willen”, “wat kan ik eraan doen”, “mijn probleem niet”, “zijn toch losers”.

Dat is hetzelfde als wat Tolstoy over Sonya zegt. Maar als jij een hoog wereldbeeld hebt zoals ik, dan geloof jij in “waar een probleem is, is ook een oplossing”. Dan ga jij de islam analyseren. Dan ga jij analyseren dat Mohammed “vast niet een hoog cijfer had op school in rekenen”. Hij rekent er bijvoorbeeld niet op dat een hoofddoek, voor de vrouwen, handig is als jij in de woestijn woont, en de zon op jouw hoofd brandt. Maar niet nodig is als jij in Nederland woont. Hij rekent dus niet met klimaatverschillen; hij rekent er ook niet op dat als vrouwen in Nederland toch een hoofddoek dragen, ze voor gek lopen; en meer in algemene zin dat als Mohammed niet zo goed was in rekenen, je erop kan rekenen dat zijn leer niet de juiste is.

Dit is dus iets om de mensen uit te leggen. Als je een “hoog wereldbeeld” hanteert zoals ik, dan ga jij ook uit van leervermogen van mensen; die leren weliswaar niet zo snel, maar je kan ze wel aan het leren krijgen.

Daarvoor moet ik hun wereldbeeld verhogen. Dat gaat niet zoals Wilders doet, een beetje “dom moslims bashen”, dat is niet vriendelijk, maar is ook veel te veel op de persoon gespeelt, bij mij is het zoals ze in de Godfather films zeggen “nothing personal”, “just business”.

Deze “business” is wel een moeilijkere route. Ik kan moslims namelijk niet zeggen: hou op met de islam, en ga mijn versie van het christendom volgen; deze leer houdt in: beter rekenen, minder kletspraat, meer rekenen. Dat is weliswaar een logisch standpunt. Maar dat leidt alleen maar tot verzet van hun kant. Maar ik moet hun wereldbeeld verhogen. Als je het wereldbeeld verhoogt, dan stijgt ook het intelligentieniveau, en dan komen ze er zelf (!) achter dat ze dom bezig zijn en dan lost het probleem zich vanzelf (!) op.

Als je het wereldbeeld verhoogt dan stijgt het intelligentieniveau, en dan met name het rekenniveau, rekening houden met bijzonderheden, zoals rekening houden met praktisch nut van de hoofddoek in een woestijn, rekening houden dat het hier geen praktisch nut heeft; rekening houden dat als jij het hier toch gaat dragen, jij voor gek loopt; rekening houden dat als Mohammed het nogal letterlijk nam als een voorschrift voor overal, “dat dus niet de slimste van de klas was”.

Maar om dit doel te bereiken, moet ik dus hun wereldbeeld verhogen; en dat kan op dit niveau alleen maar door ze te leren van zaken die ik op dit blog schrijf, zoals over “agency”, “dingen in eigen macht nemen”, en zelfs over wedergeboorte. Als mensen daarover gaan praten, komen ze er nooit uit, wat ze daarvan moeten vinden, en dan wordt het een kwestie van “dom toeval”. Ik denk dat met name dat lastige onderwerp “de dood” voor veel mensen echt een hobbel is; dat is zo’n “dom iets” dat het in feite het bestaan tot een “dom bestaan” maakt en hun wereldbeeld is daardoor laag, maar helaas hun intelligentieniveau zakt dus ook. Om dat te verslaan, heb ik ook dit soort moeilijke thema’s aangepakt en opgelost. Oplossen net als een rekensom: gewoon uitrekenen die handel; want je kan het wel uitrekenen, dus je kan alvast van tevoren weten of dat wel of niet mogelijk is: wedergeboren worden of niet. Ik kan dan bijvoorbeeld uitrekenen dat een week zeven dagen heeft, en je hebt energie om elk van die dagen te leven; laten we zeggen 10% per dag is 7 × 10 = 70%. Maar ik heb ook nog “een soort van 30%” energie om dit soort blogposts te schrijven, “een soort van de-normale-dagelijkse-dingen- overstijgende-energie”, kleine stukjes over de meest moeilijke onderwerpen; en ook nog aan je eigen kinderen. Dat is “energievretend”: maar wat is dat dan, die “soort van de-normale-dagelijkse-dingen- overstijgende-energie”? En als mijn tijdelijke leven ophoudt te bestaan, waar blijft die extra 30% dan, die kan volgens de wet van behoud van energie toch niet zomaar weg zijn?

Kijk, zo kan je de nieuwsgierigheid van de mensen opkrikken. En zo kan je mensen op serieuze gedachtes brengen. Je krikt hun wereldbeeld op, en daardoor ook hun intelligentieniveau. Dat is iets wat jouw moeder vast dom zal vinden: jij schrijft op een “dom blog”, “dat leest toch niemand”, en dan over onderwerpen “die gelooft toch niemand”, “stomme rekenpuzzels”, “ga beter het gras maaien dan doe je nog iets nuttigs”. Maar dat is wel lastig; hier zie je wat het betekent al jij een laag wereldbeeld hanteert: gaat uiteindelijk alleen maar over gras maaien, en dat heeft geen hoger niveau dan koeien die in de wei staan te grazen: knetterlaag. Dat is ook hetzelfde als het “grazen” in een boek van Tolstoy: heerlijk “grasduinen” in die “mooie woordjes”; en Tolstoy “komt overal mee weg”, “met de meest grove onzin”