Tekstverantwoording blogartikelen; acceptatiegraad; verwachtingsmanagement

Ik had bedacht om na de laatste twee “zware”, “meer mannelijke” blogartikelen er nog een toe te voegen met een wat lichter karakter, zodat u misschien ook de strategie van deze artikelen iets beter kan begrijpen. Ik merk namelijk dat ze best goed gelezen worden; hier lijkt sinds Pinksteren echt een verandering zichtbaar.

Maar de artikelen zijn natuurlijk wel iets nieuws, anders dan u gewend bent. Het is niet nieuw op inhoud, het volgt de Bijbel en de gereformeerde dogmatiek op de voet. Maar de mate van diepgang kan meer zijn; en de praktische toepassing kan wel eens meer zijn dan u gewend bent. Misschien daar nog even op ingaan.

Ik ben al vooraf gewaarschuwd door meerdere mensen, dat ik niet teveel verwachtingen moet hebben, van de acceptatiegraad van deze teksten. Zelfs als ik er een vrij ruime termijn van vier jaar aan verbindt

Ik waardeer de zorgen; dat is natuurlijk heel aardig van hen. Dat heb ik op zichzelf ingecalculeerd; deze artikelen gaan immers over rekenen, dus dan moet je ook rekenen (!) met een mogelijke negatieve uitkomst.

Aan de andere kant is deze situatie ook niet helemaal nieuw voor mij; want deze situatie heb ik al een paar keer meegemaakt, dat mensen mij waarschuwen dat ik iets niet kan; en telkens is het mij nog gelukt om “door een muur heen te breken”; ik zou drie voorbeelden kunnen noemen.

In het eerste voorbeeld mijn eerste dag bij de peuterspeelzaal, ik wilde vooraf even rustig rondkijken maar dat kon niet volgens de juf;

In het tweede voorbeeld op de kleuterschool, ik wilde daar een boek gaan lezen maar dat kon niet volgens de juf;

En nu bij mijn toenadering tot de kerk wil ik het Evangelie beter op de kaart zetten maar ik vermoed dat ze zullen zeggen dat dit niet kan, en dat ik beter naar een psycholoog kan gaan met mijn aparte denkbeelden.

In de eerste twee situaties ben ik door de muur gebroken; het zal mij benieuwen maar misschien gaat dat in de derde ook gebeuren.

Deze methode is trouwens ook Bijbels, mocht men daaraan twijfelen. Daarvan zijn veel voorbeelden te vinden in de Bijbel; en dan niet alleen het klassieke voorbeeld van de muren van Jericho:

Als God Abraham opdracht geeft zijn zoon te offere bijvoorbeeld: daarmee breekt God Abraham’s verzet.

Als Nicodemus aan Jezus komt vragen hoe je wedergeboren wordt, dan krijgt hij niet zachtzinnig te horen hoe dat in elkaar steekt; met een reactie als “weet je dat zelf niet jij bent toch de leraar”. Dat is niet omdat Jezus dat niet rustiger kan uitleggen, maar hij moet eerst Nicodemus verzet breken.

Eerste dag peuterspeelzaal

Nu dan even naar die praktijksituaties. Ik kwam op de eerste dag van de peuterspeelzaal. Er kwam een juf, en die zei: kom maar in de kring zitten. Dat wilde ik niet, ik wilde vooraf (!) even kijken, wat dit voor plek was, even de ruimte in ogenschouw nemen. Je kan mij niet zomaar op een stoel neer planten; ik ben geen plant die je zomaar baf op de vensterbank neerzet. Om dit karweitje op te lossen, moet ik even door een muur van verzet heen breken. Ik vroeg: waarom moet dat?

De juf schrok, wist zich eigenlijk geen goed antwoord, en zei: dat doen wij altijd zo! Toen zei ik: dat vroeg ik niet, en liep door.

Dat stukje “dat vroeg ik niet” was op zichzelf juist, want wat zij zei was geen antwoord op de vraag. Ik vroeg niet hoe vaak ze dat doen, maar waarom.

Je zou kunnen denken: die grijpt mij bij de arm en zet mij op een stoel. Maar nee, ze huppelde er vandoor.

Ik dacht: dat is ook opgelost. Ik ging eens even rustig kijken: ow, wow, leuke trapauto. Ik ging erop, maar zag toen een schattig pluchen hondje, en ik pakte die ook en ging toen weer op de trapauto rijden.

Toen kwam de juf weer terug, met een camera: aha, die was een fotocamera gaan halen. De juf was helemaal niet boos, maar vrolijk; eindelijk een kind dat zich oprecht lijkt te interesseren voor “haar” peuterspeelzaal. Dit is trouwens de foto:

Kleuterschool

Na de peuterspeelzaal kom je op de kleuterschool. Over school had ik gehoord dat je er leert lezen. Daarvan wist ik niet of het mij wel wat leek, ik wilde vooraf (!) graag weten wat dit precies inhield. Voor je het weet word je in een of ander rampenscenario getorpedeerd, dus ik dacht: eerst eens weten wat dit inhoudt. Dus ik ging van tevoren al even van A tot Z de letters leren, en leren lezen en dat lukte ook, voor je het weet kan je een heel boek lezen.

De kleuterjuf wist zich eigenlijk geen goed raad met zo’n kind dat al leest, en haar eerste reactie was er een van het type: lezen, dat kunnen kleuters niet! Maar ik ging het toch gewoon doen: waarom zou dat niet kunnen?

Deze keer moest ik wel iets langer volhouden voordat het kwartje viel, ik moest een paar pagina’s lezen. Maar het had hetzelfde effect als bij de peuterspeelzaaljuf: na schooltijd rende ze naar mijn moeder om te vragen: weet je wel dat je kind kan lezen???? Dat is misschien nog wel nuttig ook, want nadien hebben mensen geleerd over hoogbegaafdheid, en dat er nog wel meer van dat soort kinderen zijn; die kan je beter stimuleren extra opdrachten te doen want dat vinden ze leuk, vooral onderzoeksopdrachten; mag ook gewoon iets anders zijn dan lezen, zoals planten bestuderen, als het maar iets met “ontdekking” te maken heeft.

Op de onderstaande foto kan ik trouwens vast nog niet lezen; maar ik wilde even aan mijn vader, die deze foto had gemaakt, “attitude” laten zien; lezen is “serious business”, dus ik wilde ook even “gewichtig kijken”

Gereformeerde Gemeente

Nu moeten we even nadenken hoe we ditzelfde bij de Gereformeerde Gemeente gaan toepassen. Ook nu heb ik alles vooraf (!) gedaan, alles van A tot Z: bestudering Bijbel, tekstanalyse, praktische toepassing.

Maar deze praktische toepassing is bij mij wel “extreem”. Als het gaat om het aanbod van genade, dan volgt er geen moeilijke theoretische verhandeling over, dat vindt u niet op dit blog; ik ben minder van “taal” en meer van “rekenen”. Maar dan komt ook een kannonade aan rekenwerk. Dus dan zeg ik:

Het aanbod is ruim, maar niet eindeloos, dus reken (!) erop dat dat tegen Pinksteren 2030 jullie onder de knie hebben, hoe de uitleg van genade werkt, het blauwe kaartje wat ik steeds gebruik

Dan is namelijk het tweede milleniumfeeest van het Evangelie. Hou er rekening (!) mee dat dit een tijdslimiet is: nu moet het eens gaan lopen.

Als dat niet gebeurt, dan maar niet, maar hou er wel nu alvast rekening (!) mee dat God ontploft van woede want deze blauwe routekaart is nu exact (!) wat in het Evangelie staat (rekenen is concreet, exact (!) zoals tien keer tien is honderd)

Reken (!) erop dat jullie dan een rode kaart krijgen; want reken (!) erop dat God procesmatig met de mens omgaat, dus een vast plan hanteert, en dan mag je best een beetje achterop raken, mag best duizend jaar, want duizend jaar is voor God maar één seconde, maar tweeduizend jaar is voor God twee seconden, en dat is voor God gevaarlijk lang om te wachten tot Zijn bruid / het volk een stap doet.

De hel is bij mij ook geen “abstracte plaats” maar ook concreet. Over dit onderwerp hebben theologen ook hele boeken geschreven, je kan dat natuurlijk eindeloos blijven aanvliegen via de “praatmethode”

Maar rekenen is heel exact en rekenen is heel concreet, wat ik steeds schrijf is dat we worden opgeroepen te gaan rekenen, en dan ziet het er ineens anders uit:

De hel is als een gigantische onweerswolk; als een leger van de Heer der Heerscharen die de GG Apeldoorn door geweld “uit het systeem haalt” als zij niet goed de voortrekkersrol vervullen door de “blauwe routekaart” van het Evangelie te hanteren

Zij zijn een heel goede kerk, daarom krijgen juist zij deze voortrekkersrol. Maar dat is ook verantwoordelijkheid; ze worden dan uit het systeem gehaald inclusief mannen, vrouwen en kinderen, als zij er niets mee doen

Ze krijgen dan net als in het voetbal een rode kaart ; niet omdat dit dan persoonlijk tegen hen is gericht, maar “puur business”: het is nuttig, want dan kunnen de andere GG kerken namelijk zien: wij moeten dat anders doen.

Dit is om de koers van het Evangelie hoog te houden. Dat kan goedschiks als ze de blauwe routekaart gaan volgen; dan zien de anderen ook dat dit de goede is; of kwaadschiks als ze dat niet doen, door een kerk “uit het systeem te halen”. Dan zien de anderen: oh, dat moet anders

De hel ziet er dan vermoedelijk uit zoals op het bovenstaande schilderij Le Rêve (1888) van Edouard Detaille, dat hangt in het Musee d’Orsay in Parijs. Het is mijn favoriete schilderij.

De mensen hebben weliswaar een heel battaljon opgetuigd om “te strijden tegen de zonde”, maar dat is wel vermoeiend en liggen te slapen. Maar het leger van de Heer der Heerscharen komt eraan en zal wel even in actie komen.

Daar kan je beter rekening (!) mee houden. Dat is niet eens heel abstract, het is in feite heel concreet. Dat gebeurde mij al eens eerder, toen mijn vader uit het leven werd genomen.

Ik vermoed dat ik hier een taak heb het Evangelie weer goed op koers te brengen. Maar dan is wel “handig” als jij alvast gelovig wordt opgevoed.

Dat deed mijn vader niet, want die was van de Vergadering van Gelovigen, een soort hippieclub van vrijheid blijheid zoek-het-maar-uit. Hier werd ook een termijn gesteld van vier jaar: vader ga jij die jongen het Evangelie meegeven in de opvoeding of niet. Dat gebeurde niet, en dus werd mijn vader na vier jaar “uit het systeem gehaald”.

Dat was ook een geval “hell breaks loose”. Hier ook geen eindeloze tortuur, maar hij werd gewoon pats! uit het systeem getrokken.

We zaten in de auto naar de winkel en hij stierf achter het stuur; hij “viel gewoon uit”. De auto reed nog wel door, dat was een probleem. We gingen in de richting van een voorrangsweg, Kennedylaan in Doetinchem, maar gelukkig vlak voor de weg werd de auto met gigantische knal opzij geslagen naar de andere kant van de straat: net even een klein slim duwtje, maar wel zo geraffineerd dat hierdoor mijn vader, die het stuur nog in zijn handen had, opzij zakte en de auto met een gigantische knal naar de andere kant van de straat werd gekatapulteerd: ook weer opgelost.

Daarna gebeurde er iets waar het hier misschien om te doen was: ik ging even uitrekenen (!) “wat dit nu eigenlijk is voor bestaan waar ik in gedropt ben”, “wordt er zomaar iemand uit het bestaan geplukt, betekent dat een chaotisch universum, of zit hier intelligentie achter”

Dat eerste antwoord lag voor de hand, met zo’n situatie voor je neus, maar dat vond ik toch te onwaarschijnlijk: nee ik moet er rekening (!) mee houden dat er intelligentie in dit bestaan zit, want ik ben intelligent, dus intelligentie moet ergens vandaan komen; laten we eens uitrekenen (!) hoe dat er dan uit zou zien.

Als kind kan je je dat beeldend voorstellen, het gaat gewoon voor je ogen verschijnen: een visioen van een man in een net kostuum die er wel “gevaarlijk uitzag”; ik vergelijk dat beeld met Michael Corleone uit de Godfather film, die ik gisteren nog eens heb teruggekeken.

Maar de theologische duiding is vermoedelijk: als iemand de koers van het Evangelie zit te blokkeren, krijg je vier jaar bedenktijd, dat is een best “ruim aanbod van genade”, maar als dat dan niet gebeurt, “word je uit het systeem gehaald”; niet goedschiks dan kwaadschiks; en dan werd mijn vader vervangen door een andere Vader, die bij wijze van spreken de aartsengel Michael naar beneden had gestuurd om dat kind even weer “op de juiste koers te zetten”.

Dan zit het Evangelie tenminste goed op koers. Ook hier weer niet persoonlijk, het was niet persoonlijk tegen mijn vader gericht, maar zoals ze in de Godfather film zeggen: purely business. De Vergadering staat in feite voor vergaderen =kletspraat verkondigen, en daar houdt men hierboven niet van.

Dit is best een “pittige manier van theologie bedrijven”. Enr als ik afga op wat op de scholen gebeurde, wat ik hierboven schreef over de peuterspeelzaal en de kleuterschool, dan weten ze hier mogelijk geen raad mee: wat is dit allemaal!?!?

Dan is er een heel makkelijke oplossing. Ze kunnen mij natuurlijk net als bij de peuterspeelzaal “op een stoel parkeren” en that’s it: ga maar in de kerk zitten, mond dicht en luisteren naar onze gebruikelijke prediking.

Dat is dan nog misschien hun vriendelijke aanpak. Deze keer kan het verzet ook nog wel een beetje extra pittig zijn, zwaarder dan toen bij de peuterspeelzaal, namelijk in de trant: jij bent gek, jij moet naar een psycholoog of een psychiater.

Dat zou best wel eens kunnen. Dan zie je oplopende “standen van verzet”; ongeveer het omgekeerde van de “standen van het genadeleven”:

1 Bij de peuterspeelzaaljuf ging het erom dat je even niet rustig rondkijken mag;

2 Bij de kleuterschooljuf ging het erom dat ik niet lezen kon

3 en nu gaat het erom dat ik naar een psycholoog moet.

Vergelijk als standen van het genadeleven:

0 Advent, de toeleidende weg; hier zit je nog in het duister

1 Kerst, dadelijke rechtvaardigmaking, er breekt iets van licht van het Evangelie door in een mensenleven; je mag er al iets van zien

2 Pasen, lijdelijke rechtvaardigmaking; je kan nu geloven dat het Evangelie echt werkt

3 Pinksteren; het Evangelie wordt nu zo duidelijk, je moet het verder verspreiden, want dit blijkt het ultieme, en ook enige juiste, “crisismanagement programma” voor de mensheid;

Dus, een beetje vreemd, maar met dezelfde verve als waarop zij misschien zeggen dat je naar de psycholoog of psychiater moet, vind ik dat ik mijn boodschap in de markt moet zetten.

Dan kan je je afvragen wat de beste reactie is. Mijn reactie is meestal volgens het boekje van Johan Cruyff: ik ga niet achteruit voetballen, maar je moet vooruit voetballen:

Tegelijk ben ik niet te beroerd naar andere mensen te luisteren. Dus ik heb mij drie jaar geleden inderdaad laten testen, want wat ik schrijf is best apart, dus laten we het advies van de mensen maar opvolgen.

Maar bij de psychiater had ik niets te doen: ik keek uit het raam, hij keek uit het raam, wat moeten we doen? Ik maakte een paar grapjes, hij schreef op: “gezonde mate van humor” en dat is het.

Die weg heeft geen zin. Ik kan beter net als de vorige keren bij de peuterspeelzaal en de kleuterschool het verzet gaan breken, dan kunnen we vervolgens naar de fun fase.

Wat mij daarbij opviel was het volgende: verzet breken is ontzettend makkelijk. Mensen houden daar eigenlijk zelf niet eens van, in verzet komen. In verzet kom je als het oorlog is, maar wie gaat dat nu vrijwillig doen in vredestijd?

Het is ook niet echt nodig. Het is in feite niets anders dan dat je op een verjaardag komt, en dan heeft de gastvrouw ineens een ander soort gebak dat jij niet kent. Jouw eerste reactie zou zijn: dat moet ik niet, raar spul. Dat is een volstrekt logische en gezonde reactie: wij moeten in beginsel ons erf beschermen. Als je echter toch probeert en het is prima, dan is het ook gelijk goed: zo moeilijk doen mensen niet, en ze vinden het daarna nog leuk ook:

Dus bij de peuterspeelzaaljuf was dat even vreemd, zo’n kind die je niet zomaar op een stoel kan zetten, maar zelf op onderzoek uitgaat; maar binnen no time vond ze het oke.

Bij de kleuterjuf duurde het iets langer, maar eigenlijk ook niet, want ik hoefde maar twee pagina’s te lezen en ze had het door dat ik het kon, ook in no time.

Wat ik eigenlijk nu aan het doen ben de laatste week is goed veel artikelen op dit blog plaatsen, ook om al vooraf te anticiperen op verzet en eigenlijk ook om die fase in no time voorbij te zijn, door mensen gewoon goed van informatie te voorzien.

Dat betekent daarna niet, dat snap ik ook wel, dat ze daarna mijn theorie gaan overnemen en ook gaan toepassen: zo werkt dat niet. Het gaat mij hier alleen om het begin van een proces.

Daar schreef ik in de vorige artikelen ook over; er is een begin van een proces, en dat leidt uiteindelijk tot een bepaalde uitkomst. Daar heb ik dan een termijn van vier jaar voor in gedachten.

De muren van het ziekenhuis van Doetinchem

Misschien kan ik dit nog toelichten met een voorbeeld van de “muren van het oude ziekenhuis in Doetinchem”. Dat is dan even een moderne toepassing van de muren van Jericho.

Hier was het niet de bedoeling om de muren om te gooien, maar om ze van een kleurtje te voorzien, want ze waren supersaai wit ook op de kinderafdeling.

Daar kwam ik achter toen ik drie was, toen had ik namelijk een operatie aan mijn enkel. De artsen zeiden: levensgevaarlijk, zodadelijk kan die jongen niet meer lopen, moet direct worden geopereerd. Ik weet niet of ik door een slang was gebeten of zo, geen idee wat hier nu aan de hand was.

Ik kreeg toen nog ruzie met de chirurg op de operatietafel, want de anestesiste zei: tel maar tot tien, en dan slaap je, maar de chirurg zei: toen tien tellen, dat kan hij nog niet.

Toen zei ik: hoezo niet??! En telde tot tien, maar zo snel, dat de verdoving nog niet in werking was getreden toen ik bij tien kwam.

Toen zei de chirurg tegen de anestesiste: hoe lossen we dit probleem dan weer op, waarop zij zei: dan laat je hem toch nog een keer tot tien tellen.

Sindsdien heb ik geleerd: rekenen is echt een uitdaging, wat zaten “deze Adam en Eva nu te stuntelen met cijfers”.

Maar daar gaat het nu even niet om, dat rekenen nuttig is staat in de vorige artikelen. Waar ik naartoe wil is dat op de kinderafdeling, waar ik moest herstellen, alles wit was: kraakwit.

Ik kreeg stiften als kado, maar ze hadden het papier vergeten. Mijn moeder zei: zal ik de stiften dan weer terug naar huis nemen, maar ik zei: nee, die hou ik graag hier. Er waren immers genoeg “super saaie witte dingen hier”: saaie witte lakens, die kon je uitgebreid inkleuren, en wat te denken van de witte muren?

Dus ik had met mijn stiften de lakens en de muren een kleurtje gegeven. De zuster werd daar trouwens woest van, en heeft mijn moeder opgetrommeld: ik ga de lakens wassen, en jij gaat de muren boenen.

Maar aantal jaar later waren wel alle muren van kleur voorzien: want dat wit is toch eigenlijk te saai voor de kids, die moeten kleur hebben. Bovendien was er ook speelgoed ineens; dat hadden ze destijds niet. Dat hebben ze dus nu zelf ook toegevoegd, wat een verbetering.

Dus je kan gewoon door een beetje durf, hele processen in gang zetten. Als je maar probeert.

Het Evangelie vind ik daarom ook echt extra mooi als “context bij het leven”; want dat muren kleuren is eigenlijk de regenboog van na de zondvloed: en dat beschouw ik als een vroeg symbool van Pinksteren.

En laatst was het ook Pinksteren; en dan eens kijken waar we nu naartoe gaan werken. Ik heb dit op het blog gezet. Niet bang zijn dat ze in het begin een beetje boos zijn, dat is in feite de verjaardagstaart “die wij niet kennen”.

En dan een paar jaar wachten en dan waarnemen of het proces op gang is gekomen, en daarna waarnemen wat de weersvoorspelling wordt voor Pinksteren 2030, of er dan een regenboog boven de kerk hangt of een onweerswolk.