Professor X

Ik liep net met de hond en bedacht me nog een extra iets om toe te voegen, anekdote over iemand persoonlijk maar hou het anoniem

Het is een toevoeging bij de tekst van maandag over de piloten in Indonesie die bijna crashten.

Hier in de regio hebben we predikant X die ook nog professor is; ik heb hem een paar keer gesproken toen ik bij hem was, was dat om mijn vondst uit te leggen dat de eerste hoofdstukken van Genesis parallel lopen met die van Johannes. Ik zei toen: de eerste drie hoofdstukken, maar het zijn eigenlijk de eerste vier hoofdstukken.

Dat ging er niet in, en ik dacht: wij leven op twee verschillende planeten. Toch zit hij aan de "donkere kant", en dat is best treurig

Deze man heeft een zoon verloren, en helemaal wrang als ik denk aan de tekst over de vliegtuigramp in Indonesie: die zoon is overleden door ik geloof een hartaanval terwijl hij in het vliegtuig zat in Indonesie

De predikant heeft het in de kerk vaak over Lukas 15 de gelijkenis van de verloren zoon, en dat kan ik mij dan wel voorstellen ook

Tekstueel kent hij dit uit zijn hoofd; maar hij begrijpt het niet, en je merkt dat hij daar hoofdpijn van krijgt

Ik zal hem eigenlijk eens moeten schrijven, maar dat kan eigenlijk niet; het is veels te moeilijk; daar krijg ik dan weer hoofdpijn van. Ik zal hem eigenlijk moeten schrijven:

- in de Bijbel zit een frappant fenomeen en dat heet het "voortrekken van het ene kind boven het andere"

- dat is iets wat je ziet in Lukas 15

- maar ook bij Abraham met Ismael en Isaak wordt het ene kind voorgetrokken boven het andere

- en bij Kain en Abel, met hun offers

Dit is onlogisch gedrag. Het is vervelend, het is irritant, het is lelijk.

De oorzaak is in alle gevallen hetzelfde: wie-o-wie loopt hier steeds in de buurt als mensen hun ene kind voor de andere gaan trekken: God

Mensen denken dat God heel goed is, maar dat komt vermoed ik nu, omdat onze cognitie, onze 'radar' niet sterk genoeg is om daar vat op te krijgen, wat daar in het gebied zit, waar wij God aanwezig achten; het gebied waar God is, kleurt daarom groen op onze radar, van "goed!" maar wellicht meer in de trant "zal wel goed zijn" “want het is toch God!!”

Maar eigenlijk is God rood, van gevaar, zoals het centrum van een storm; het geestelijke is daar juist afwezig, verdwijnt; het is gewoon brute kracht, natuurkracht.

Dat merk je als je erop afkoerst, dan verandert het gebied ineens van groen in rood, dan merkt de radar het wel op.

Als je daarop afkoerst, dan zal je merken dat je het ineens heel druk krijgt met van alles en nog wat: "doe ik het wel goed", "wat moet ik nog meer voor u doen Heere" enz enz

Bovendien, als je dicht in het midden van de storm komt, kan je merken, zoals bij een vliegtuig in de storm, dat de motoren kunnen uitvallen; dan merk je pas echt dat je in een storm zit.

Zoals de linkermotor/ linkerhersenhelft, die wij gebruiken voor logisch nadenken Dus logisch nadenken dat de ene zoon waardering verdient, maar de andere net zo. Komt echter God in de buurt, dan valt die motor uit, en krijg je onlogisch gedrag, zoals "voortrekken" van een boven de ander. En in de praktijk zelfs, dat de ene zoon blijft leven en de andere sterft voortijdig

De andere motor, onze rechter hersenhelft, voor empathisch invoelen, gaat dan ook uitvallen. Want Abraham heeft nog niet de eerste zoon Ismael zomaar weggestuurd, of hij gaat de andere Isaak offeren.

En in de praktijk dat de ene zoon blijft leven en de andere sterft voortijdig, en dat moet je dan maar goed vinden: een klap in het gezicht van de weduwe of achtergebleven kinderen of, ook daaraan denken, ouders.

Dit verhaal maakt duidelijk: komt God in de buurt, dan vallen je hersenfuncties uit. Zoals we nu ook dagelijks kunnen meemaken met de Ramadan: mensen stoppen ineens met eten overdag, en om te voorkomen dat je omvalt, gaan ze dan maar 's-nachts eten: kolder.

Magisch realisme

Even terug naar de professor: ik zal hem moeten uitleggen dat behalve geloof in God, je niet terug hoeft te vallen op atheisme, maar er is ook "magisch realisme" Luymes school.

Dit houdt de erkenning in, dat het leven wel stormen kan kennen, maar dan moet je er niet denken, dat je daar zomaar binnendoor kan vliegen, alsof daar een groen gebied zit dat geen storm is. Maar dat je er omheen vliegt.

Dat kan door waarom vragen; die vliegen waar-om dus om iets heen. Dus zolang je waarom vragen stelt, je om de storm heen vliegt; dit is een betere route dan binnendoor.

Dus als iemand zich niet goed voelt in een vliegtuig en denkt: ik word onwel, dan kan je in paniek schieten, maar kan je had hem ook kunnen leren: er bestaat magisch realisme, zoals in quantumfysica, dat inhoudt: het perspectief van de waarnemer is van invloed op de afloop van fysische processen, zelfs die in jouw eigen lichaam, zodat als jij niet in paniek schiet, geen ramp in jouw hoofd, er ook geen rampen gebeuren in jouw lichaam

Dit is ook uit te drukken in termen van het relativiteitsbeginsel: als er aan de ene kant, Passiva/geestelijke, niets gebeurt, kan dat aan de andere kant, Activa/fysieke, ook niets gebeuren, anders is dat niet in evenwicht.

De gevoelsmatige kant

Behalve dat de predikant professor vastloopt in de tekst van Lukas 15, dus op niveau van het begripsmatige; voelt hij zich volgens mij ook schuldig; dus op het niveau van het gevoelsmatige.

Hij benadrukt namelijk vaak in preken bij Lukas 15 "het gaat om de vader", "het gaat om de vader"; waarmee hij volgens mij ook zichzelf insluit: wat heb ik fout gedaan.

Hij kent de theorie van het magisch realisme helemaal niet, maar die bestaat natuurlijk wel; en misschien dat hij helemaal diep in zijn kern aanvoelt, dat die er ook is.

Zelfs dat is uit te leggen. Je kan de menselijke cognitie verdelen in bewustzijn en onderbewustzijn; het bewustzijn is zich misschien bewust van het traditioneel, m.i. oppervlakkig, christendom Maar het onderbewustzijn, zeggen ze wel eens, is 500.000x sterker dan het bewustzijn; en het onderbewustzijn weet van nature wat juist is. Dus je kan wel 2000 jaar christendom hebben, maar het onderbewustzijn "overruled" dat gewoon met die 500.000x sterker power.

Dat zie je in al die verhalen ook terug trouwens. God kan wel Abraham op pad sturen met Isaak om hem te offeren, met dat goddelijke powerplay, maar dan komt er een engel om dat even halt toe te roepen. Dat is in feite geen engel, maar het restant denkvermogen in Abraham dat geloof in God niet kapot kan krijgen.

Of Abraham kan wel Ismael wegsturen in de woestijn, maar dan zeggen ze: niemand mag hem iets kwaads aandoen. Dat is het restant denkvermogen dat je gewoon niet kan “kraken”.

Of het kan wel zijn dat het christendom komt met God, en dan vallen al onze cognitieve functies uit, en dan kan je zomaar krijgen dat in de periode 1600-1860 keurige Hollandse zakenmensen verworden tot bloeddorstige slavendrijvers; maar uiteindelijk denken mensen: nee, dat is het niet, en schaffen ze het af.

Of ik kan wel, als ik voor mijzelf spreek, zeggen: tsjonge, die teksten van Genesis 1 t/m 4 zien er strak uit, maar als ik dan in Genesis 9 Noach mensen tot slavernij zie vervloeken, denk ik: nee, dat is het niet.

Het onderbewustzijn weet volgens mij ook dat het atheisme het ook niet is; dus het huidige woke gebeuren zal ook wel weer eens verdwijnen; en dan komen ze vermoedelijk toch bij mij uit.

Eens even nadenken of ik deze tekst naar de professor zal sturen. Misschien wel, misschien niet; het kan namelijk ook zijn dat zijn cognitieve functies zodanig zijn beschadigd, dat er geen licht meer doorkomt. Maar ik ga uit van het goede, gewoon ff kieken;