Opvoeden (2)

Eigenlijk heb ik niets meer te schrijven; het is een “eeuwige herhaling van hetzelfde”. Maar dat is ook wel weer een voordeel, ik hoef het thema niet meer te veranderen; het is consistent.

Het is eigenlijk wat ik in het vorige artikel schreef: mensen gedragen zich als God.

Dat kan je op het grote politieke toneel zien. Dan komt er een Trump en die bombardeert Iran, en raakt dan ook een school. Dan vraagt de journalist: heb jij dat gedaan, en dan zegt hij gewoon nee, dat heeft Iran zelf gedaan. Het is ongekend brutaal.

Hoe denkt hij nu op zo’n manier de harten van de Iraniers te willen veroveren? Die waren nog tegen het regime, maar zo worden ze nog voor het regime, dat stond gisteren ook op het nieuws: ze gaan het nu steunen.

Dit zit ook door mijn hele leven. Toen ik als kind bij de peuterspeelzaal kwam, toen wilde ik eerst even rondkijken, ik wilde even naar het speelgoed kijken. Maar er kwam een juf en die zei: kom jij ook in de kring zitten. Ze zei dat als een commando van bovenaf. Ik vroeg toen waarom, waarop zij zei: dat doen wij altijd zo hier.

Ik weet dat nog nu, ook al is het jaren later; en ik denk dat ik weet waarom ik het nog zo goed herinner: het is ongekend hard; mag je niet ff rustig rondkijken?

Ik weet dat ik toen maar ben weggelopen, snel naar de trapauto en het pluchen hondje; eigenlijk zielig, als ik het zo terugkijk, een klein kind op zoek naar een beetje warm gevoel, en als je dat bij de juf niet krijgt, dan zoek je het maar elders.

Achteraf heb ik het proberen te analyseren ook van de kant van de juf; ik zocht naar een stukje warmte en vriendelijkheid, maar zij was hard, en waarom eigenlijk.

Ik vond het moeilijk dit te “labelen”: is die mevrouw nou gewoon dom, is zij gewoon hard, of hoe moet je dit noemen?

Maar ik noem het nu: ze gedragen zich als God. Zij krijgt daar een kind, die wil zelf iets beslissen, hij wil namelijk even rondkijken, maar zij is hier de baas, dus dat kind moet even gaan luisteren.

Met gevoelens van een kind hoef je helemaal geen rekening te houden: het is commanderen, instrueren, want zij is hier God in dit kindercentrum.

Misschien dat u de vergelijking “zij is hier God” overdreven vindt, zij is slechts de baas van het kindercentrum.

Nou, dan zal ik u laten zien hoe extreem mensen kunnen zijn. Het kreeg namelijk bizarre draai toen ik naar de kleuterschool ging. Daar wilde ik een boek gaan lezen, maar de juf sloeg op tilt: kleuters lezen niet, dus jij ook niet. Zij ging dus voor mij (!) bepalen dat ik niet kon lezen; nu niet alleen iets dat niet mocht, zoals het kijken naar speelgoed op de peuterspeelzaal, maar ik kon het volgens haar niet.

In eerste instantie ging ze me afkatten. Toen ik de eerste pagina las, zei ze: dat heeft je moeder zeker vaak voorgelezen, dat je dat uit je hoofd kent. Toen zei ik: ik kan ook de laatste pagina voorlezen hoor. Maar toen vuurde ze me toch een vurige blik op mijn af: oef!!

Die blik zit mij nog dwars, en het vervelende ervan lijkt dus dit: ze doen alsof ze God zijn. Zij zal wel even bepalen wat ik wel of niet kan.

Bij het voorbeeld van de peuterspeelzaal zou je nog kunnen discussieren: vooruit als zij dat altijd doen, dan mag jij nu eerst even niet naar het speelgoed kijken, wees eens een beetje gehoorzaam klein kind.

Maar dat een juf bepaalt dat ik niet kan lezen, terwijl ik het wel kan, is wel helemaal echt gedragen alsof je God bent.

Je kan de beeldspraak overdreven vinden, maar die blik was ongeveer zoals op oude plaatjes van God die een bliksemschicht op mensen afvuurt; of hoe Trump een raket op een school knalt.

Zij wist het natuurlijk wel, dat ik kan lezen. Ik weet dat, want achter mijn rug om heeft ze het tegen mijn moeder gezegd: weet je wel dat je kind kan lezen???

Maar dat is net als met Trump, die heeft vast ook wel tegen de minister van Defensie Hegseth gezegd: kluns, weet je wel dat je een school hebt geraakt?

Maar op TV zegt Trump natuurlijk daar niets over; en zo heeft de juf ook nooit iets tegen mij erover gezegd: boeken blijven buiten de school.

Zij gedroeg zich compleet als God: nooit mocht ik op de kleuterschool een boek lezen, of kinderen kunnen lezen, dat bepaalt zij en niemand anders.

Zulke dingen zakken wel weer af, maar later kwam het weer terug en nu volle kracht in my face: hoei wat ging dat hard.

Dat begon toen ik in 2018 weer boeken begon te lezen. Als ik kijk hoe een Tolstoy zich gedraagt in zijn boeken: als God. Hij gaat vrouwen treiteren, alsof dat hoogstaande literatuur is

In het eerste boek Oorlog en Vrede gaat hij Sonya Rostova treiteren; hij torpedeert haar huwelijk met Nicolas, met argument: Sonya is een loser.

Ook hier geldt: theoretisch zou dat nog kunnen, misschien is die Sonya een loser, maar ik heb sterk het vermoeden van niet, zij was juist aardig.

In het tweede boek Anna Karenina gaat het echter nog harder. Anna wil scheiden want zij is getrouwd met een creep, maar dat kan niet, zegt Tolstoy: de grote literator gooit haar onder de trein: hoppakee opgelost.

Net als met die voorbeelden van de peuterspeelzaal en kleuterschool: bij de peuterspeelzaal zou je nog kunnen zeggen: vooruit, pas je aan; maar bij het voorbeeld van de kleuterschool is de juf echt ver over de grens aan het gaan.

Zo gaat dat bij Tolstoy ook, eerst voorzichtig opbouwen die bravado, met dat gepest van Sonya, en dan gaat hij in Anna Karenina alle remmen los, door een vrouw onder de trein te laten eindigen, terwijl zij niets heeft gedaan.

Hier kan je ook het onderscheid maken van mogen en kunnen. Dus in het eerste boek mag Sonya niet gelukkig worden, maar ze leeft nog wel; en in het tweede boek kan Anna niet scheiden want zij leeft niet meer.

Dan moet je opletten wat er vervolgens gebeurt. Ik had in 2022 ging ik van het atheisme overschakelen naar religie; in het atheisme gedraagt iedereen zich als God, foei, achterlijke Tolstoy, als jij de waarde van jouw leven gaat afmeten naar de mate waarin jij iemand andres gaat aftuigen.

Dus de atheistische levenshouding werd erg vermoeiend. Nu blijkt er in religie wel een probleem op zichzelf: hier weet iedereen hoe het zit, met genade; dus gedraagt iedereen zich hier ook als God: allemachtig in de hemel.

Daar hou ik niet van. Ik ben van de voorzichtige aanpak. Je kan niet zomaar je op religie richten, het kan wel eens nep zijn. Dus ga eerst eens voorzichtig de teksten analyseren. Eerst maar eens het grondwerk doen

Dan kan je ontdekken dat het Johannes Evangelie hoofdstuk 1-4 parallel loopt met Genesis hoofdstuk 1-4: interessant, wat zou dat betekenen.

Dat is echter een probleem als je daarmee bij mensen komt: die gedragen zich immers als God.

Dus dan krijg je niet als reactie: zo heej, interessant, dat wisten we nog niet, dat gaan we verder onderzoeken.

Nee, je krijgt als reactie: dat kennen wij niet, dus is het niet waar. Zij zijn immers God, zij weten alles, dus ja, als zij het niet weten, dan is het per definitie niet waar.

In 2023 heb ik nog een tweede poging gedaan. Ik was er inmiddels ook achter dat je deze teksten ook kan uittekenen en dan vormt het een schema, die er hetzelfde uitziet als de schema’s die ze in de fysica maken, zoals van Einstein of Feinman.

Je kan bijvoorbeeld Genesis 1-4 uittekenen als zo’n schema, maar je kan dit ook doen met bijvoorbeeld Johannes 1-4 of Sura 1-4.

Ik vond dit reuze interessant: ik heb verschillende pogingen gedaan mijn gevoel hierover te verwoorden; het meest vond ik het nog in de buurt komen bij archeologie: jij gaat een soort van oude piramide in, maar dat heet hier dan Bijbel, je gaat in het midden kijken, en ontdekt dan een schatkist

Maar ja, daar kan je niet bij mensen niet aankomen, ook niet bij universiteiten. Die zeggen dan: dat kennen wij ook niet, dus dat is ook niet waar.

Dit heeft zeer bijzondere gevolgen. Zo word je pardoes thuis beschuldigd van narcisme: als jij denkt dat het zo is en zij niet, dan ben jij zeker een narcist, een opschepper.

Ik heb vervolgeens een paar duizend euro gespendeerd aan een psychiatrisch onderzoek, waaruit kwam dat ik geen narcist ben

Maar ja, zij gedragen zich als God, dus als jij met een psychiatrisch onderzoek thuiskomt, van een expert, dan zeggen zij gewoon: ik vind jou wel een narcist, dus ben jij een narcist.

Uit pure ellende verlaat je je gezin, waarna de conclusie volgt: zie je wel, het is een narcist, hij denkt alleen maar aan zichzelf. De kinderen ga je natuurlijk niet meer zien, “want hij is een narcist en die zijn gevaarlijk”.

Een echte narcist zou in een situatie als deze zijn vrouw een flinke klap voluit in your face geven; ik ken wel narcisten, ook in mijn woonplaats, ook gewoon nette mensen met een nette baan, die ineens heel hard gaan slaan.

Maar een ten onrechte beschuldigde narcist, slaat 1 x tegen de muur, neemt zijn spaargeld op en gaat ervandoor. Een financiele ramp, maar wat moet, dat moet.

Hij koopt een eigenlijk te duur huis, in dezelfde dure wijk, maar je zal wel eens op de hond moeten passen, en zo heb je tenminste een huis met een tuin.

Een echte narcist hou je buiten de deur: weg met die griezel. Maar een nep narcist mag gewoon elke week weer op de hond passen

Nu liep ik met de hond, maar dan is er nog iets bijzonders aan de hand, en daar weet ik mij eigenlijk geen raad mee; misschien moet ik mensen vragen om advies.

Ik heb nu al deze ervaring, alles wat ik hierboven schrijf, en dan kan ik die naar mijn ex sturen uit rancune: even een mentale dreun uitdelen. Als je niet fysiek mag slaan, dan mag je mentaal een dreun uitdelen.

Maar nu heb ik in het begin met Trump al laten zien: rancune, dat is de slechts mogelijke raadgever. Zelfs al hebben ze ongelijk, ze zetten daar alleen maar meer de hakken van in het zand.

Dus je kan beter niets doen: neem je verlies. Maar er is nog wel een ander probleem: als jij verliest, verliezen er nog meer, en dat heeft te maken met de kinderen.

Daar is op zich helemaal niets mee aan de hand, dus houden zo. Maar in de toekomst kan daar wel een probleem ontstaan.

Misschien dat mensen denken: ach, gezemel over dat Genesis parallel loopt met Johannes en plaatje dat Activa tegenover Passiva staat: so what.

Maar ik heb niet alleen de teksten ontleed, maar ook de betekenis van dit alles achterhaald.

Dit onnozele gedoe met teksten laat parallellen zien, alles loopt parallel in dit leven. En dat betekent ook dat als jij positief denkt/ Activa dat jouw leven dan ook positief verloopt/ Passiva

Dat is ook verklaarbaar, namelijk omdat de werkelijkheid bestaat uit potentiele energie; en die lijkt te reageren naar gelang jij wel of niet positief gestemd bent.

Het heeft een objectieve variant, in religie heet dat genade, en een subjectieve variant, in religie is dat God; maar het onderliggende is potentiele energie.

Dus voorbeeld toen mijn vader overleed al rijdende in de auto, toen dacht ik: nou ja, eens zien hoe dit dan afloopt.

En toen raakte de auto miraculeus niet van de weg; objectieve variant; en kreeg ik daarna een visioen van God, subjectieve variant, alsof er iemand is die jou beschermt.

Je kan hier heel moeilijk over doen en zware kwalificaties aan vastplakken zoals “toeval”, “delir”, “psychose” en weet ik het wat mensen allemaal verzinnen; maar ik noem het “kadootjes”; het zijn kadootjes van de werkelijkheid.

De achterliggende reden ben ik echter zelf: ik ben geen “paniekvogel”; en dat is gunstig voor het scenario wat zich ontvouwt.

En nu dus ook: ik hou van archeologie, en als ik mij op die oude boeken stort, dan haal ik er zo dingen uit die niemand anders ziet.

Maar het helpt bijvoorbeeld ook bij ziekte. Wat de kinderen niet weten, maar gelovigen weten dat ook niet, is hoe je zoiets oplost.

Als iemand heel ziek wordt, dan weten ongelovigen niet wat ze moeten verzinnen, dat kan je lezen in boekje “Komt een vrouw bij de dokter”, en gelovigen gaan druk bidden.

De gelovigen hebben nog de beste aanpak, maar zij gaan God niet bepaald nederig benaderen.

Zij vragen: wilt u ons beter maken, alsof God een of andere arts is. Die zegt dan als antwoord: ik ben je bediende niet, doei

Ik ging toen mijn ex vrouw een diagnose kreeg dat zij waarschijnlijk ongeneeslijk ziek was, naar de tuin en vroeg aan de bomen en de hemel: oke, als ze ziek moet zijn, dan moet het kennelijk, maar ik zou wel graag weten waarom, een moeder uit het leven trekken, anders kan ik daarmee niet leven

Dat is een andere, open minded aanpak. Op die vraag bestaat geen antwoord, zodat zich automatisch een ander scenario gaat ontvouwen, binnen de telefoon ging en een verlossend telefoontje kwam: we kunnen u toch helpen.

Ik vind dit nogal wat. Dus ik zit hier op een planeet met vijf miljard seculieren die niet weten dat je invloed hebt op je eigen leven; bij hen is de theorie niet op orde; en vijf miljard gelovigen die dat wel weten, maar niet hoe je dat praktisch moet aanvliegen; bij hen is de praktijk niet op orde.

Mijn ex zou kunnen zeggen: donder maar op want ik ben beter en ik heb dit toch niet meer nodig.

Maar dan is er een probleem: er zijn ook nog de kids. En dit speelt niet alleen bij vrouwen wanneer ze ziek zijn, maar specifiek ook als het gaat om bevalling.

Als jij een gevoelig type bent, dan is dat bepaald geen pretje. Maar dit positief denken heeft een zeer frappante eigenschap; want mijn ex ook weet.

Zij zei namelijk ooit: wat ziet je moeder er wazig uit, op die foto van haar met jou in haar armen van na haar bevalling.

Maar dat is geen toeval. Dat komt omdat zij een positieve denker is. Als je jouw denken positief houdt, dan zorgt dat er bijvoorbeeld voor, dat jouw bewustzijn automatisch een stap terugschakelt, op moment dat er een “berg” aankomt

Zoals een bevalling; dat is nuttig, zo kom je daar makkelijker doorheen, als jij een positieve opstelling hebt.

Ik zag dit ook later, toen mijn moeder een heupoperatie moest ondergaan; als zij een ziekenhuis binnenstapt gaat zij vrij “robotachtig” automatisch de bevelen van de artsen en verplegers volgen; je kan zien dat het bewustzijn zich automatisch terugschakelt, op momenten dat het nodig is

In principe is dat bij mij ook het geval, maar dan anders, in de zin dat het bewustzijn automatisch een stapje extra doet als het nodig is.

Zoals wanneer ik een boek als de Bijbel ga lezen; dan schakelt het bewustzijn automatisch een tandje bij. Het staat vol met oorlog en ellende, niet bepaald vrolijke literatuur; het is allemaal knetterhard, net zoals de muren van een piramide ondoordringbaar lijken.

Maar het bewustzijn gaat extra power bijzetten en je gaat er gewoon doorheen als een mes door de boter en loopt zo naar de kern ervan.

Waar ik nu op gok is het volgende. Onze situatie is gescheiden, dus dat blijft zo; maar we hebben natuurlijk wel een gedeeld belang, namelijk dat wij het beste willen voor onze kinderen.

Zij weet ook dat ik haar vorig jaar voor de rechtbank heb gedaagd, om het huis op te ruimen; onder meer was het verzoek: ruim de kamer op, daar liggen nog poppen op de grond van toen de meisjes klein waren; waar is het tuinmeubilair, zitten jullie uberhaupt nog wel buiten; en is het wel verstandig, dat gecross op de snelweg naar jouw ouders

Dit lijkt van mijn kant een kamikaze actie: nou ben je echt narcistisch bezig als je je nog gaat bemoeien met het huis van jouw ex.

Maar nuttig want met als gevolg: de kamer was opgeruimd, ze gingen in de winter naar Praag met de trein; en warempel, er staan nu ook tuinstoelen, ik zag ze dinsdag voor het eerst staan: hatsekidee.

Dat zijn maar drie futiele dingen; maar mensen luisteren dus wel. En zouden ze dan ook luisteren naar dit stukje?

Of zou het alleen maar kunnen met praktische zaken? Alhoewel, bevalling, kinderen krijgen, dat is toch de prijs op het leven van een vrouw?

En is dat ook niet mijn verantwoordelijkheid als vader? Je kan wel een beetje duf alimentatie aftikken, maar deze werkelijkheid zit vermoedelijk zo in elkaar, dat je nog wel meer kan doen, zoals mensen iets leren over psychologie.

Dus als het nodig is, en dan kennelijk met name voor vrouwen, dat het bewustzijn op tijd een stapje terug kan doen, dan doet het dat

En als het nodig is, en dan kennelijk met name voor mannen, om bij tijden een stapje extra te doen, dan doet het dat ook; en dat men dat begrijpt.