Interessante gesprekken; genezing van ziekte volgens een mathematisch proces; verhuizing en mentale verwerkingsprocessen
Vandaag weer een interessant gesprek gehad. Dit was een prive gesprek dus ik ga deze inhoud niet delen, maar het heeft mij wel op een paar willekeurige, of ook niet zo willekeurige, ideeen gebracht, en met name over het thema “rekenen”
Eén van de dingen waar ik mij nog steeds meer over verbaas, is de exactheid van de Bijbel. Mijn eigen hang naar exactheid brengt mij dan ook altijd tot dezelfde tekst: het Evangelie. Daarnaast heb ik maar één favoriete film: de Godfather. En één favoriet meisje: Andrea.
Ik vind het leven van Nietzsche bijzonder, ik bestudeerde hem toen ik op de universiteit zat. Hij zat in een soort vrije val. Je ziet ook de kwaliteit achteruitgaan. Nietzsche is wat dat betreft wel een zielige persoon. Hij ging in zijn leven steeds verder achteruit, zowel mentaal, maar ook wat betreft zijn schrijfstijl.
Zijn eerste boek “De Geboorte van de Tragedie” is nog redelijk te lezen. Maar je kan al wel vast gewaarschuwd zijn door deze titel, alsof Nietzsche het onheil over zichzelf afroept: niet de geboorte van Jezus, maar de geboorte van de Tragedie; en wat dan betreft, kan je zien hoe dat scenario zich mathematisch volstrekt alsof je de trekker overhaalt van een pistool:
0 Nietzsche (zoon van dominee): ik vind het geloofsleven maar een gezapige boel, altijd maar hetzelfde verhaal; hier heeft hij vermoedelijk gelijk, dat was in die tijd wellicht zo! maar dan gaat bij Nietzsche het licht uit
———————————————————
1 Nietzsche: nou weet je, als ik de macht heb, dan schaf ik het Evangelie gewoon af; laten we maar iets anders gaan doen; fout natuurlijk, dan moet je het Evangelie niet afschaffen, je kan het ook beter op de kaart kunnen zetten; fout, kluns!
2 reactie van de mensen: maar als je het Evangelie afschaft, dan kan je geen genade meer krijgen; reactie van Nietzsche: dan leef je maar van ongenade; het is goed om ongenadig hard te worden, als een Ubermensch
3 reactie van de mensen: maar hoe moet dat dan? reactie van Nietzsche: dat moet je mij niet vragen, praktische zaken ken ik niet, maar weet je wat, als jullie die ellende niet moeten, geef alles dan maar aan mij
Maar wat ik niet zag, is dat je dan vervolgens kan “doornummeren” van de theorie naar de praktijk. Andrea heeft mij dat geleerd.
4 signaal Nietzsche loopt op gegeven moment in Zwitserland en komt dan bij een rots; bij die rots “ontdekt” hij zijn leer van de eeuwige terugkeer van het gelijke; dat betekent echter in feite mentale stilstand, en daarna krijg je alleen nog maar achteruitgang
——————————————————————
5 ongeloof Nietzsche verliest steeds meer geloof in een goede afloop; hij verliest zichzelf in aanvallen van razernij
6 wanhoop Het zet een proces van mentale ondergang in. Hij verliest bijvoorbeeld de capaciteit om te schrijven, de man kan op het einde alleen nog maar oneliners maken, een tekst op een A4’tje lukt helemaal niet meer
7 verpleging Hij stort in en is afhankelijk van de liefde van zijn zus, die hem moet verplegen, voor de rest van zijn leven.
Als jij gaat leven uit het Evangelie, dan ga je van de ene verbazing naar de andere, maar dan in oplopende lijn. Zo werd ik vandaag gevraagd naar de ziekteperiode van mijn ex vrouw. We kwamen uit het ziekenhuis, en daar hadden ze gezegd dat de overlevingskans 20% is van zo’n ziekte als maagkanker, maar dan ook nog dat we eigenlijk te laat zijn met de ontdekking en dat de artsen niet weten wat te doen. De arts bij het slechtnieuwsgesprek had ons aangekeken met grote ogen zo van: verzin maar een wonder, want wij weten het niet.
Dan ga je naar huis. Ik vroeg aan de hemel waarom moet dat, en de kansen draaiden zich mathematisch prompt om: een telefoontje, en nu was het wel te genezen, en de kans op genezing bijna 80%. Als je eerst 20% van de nul zat, met artsen die zeggen dat ze niet weten wat ze kunnen doen, dan is het nu precies omgekeerd, je zit 20% van de 100% vandaan, met artsen die zeggen dat ze wel weten wat ze kunnen doen. Het mathematische blijft mij maar verrassen, zowel in de exactheid van het tijdsaspect, namelijk ik stelde de vraag en prompt ging de telefoon, maar ook in deze kansverhoudingen: hoe is het mogelijk. Daarnaast kan je het zelfs nog procesmatig ontleden in de tijd, een soort van uitleg bij deze wiskundige opgave:
0 Advent; geduld eenmaal thuis na het slechtnieuwsgesprek zat ik echt even in het duister: hier valt niets te doen; laat ik dit even geduldig bezinken
————————————————————
1 Kerst; goedheid; ik voel mij behoorlijk onmachtig, maar ik ben natuurlijk niet verplicht hier op de bank te blijven zitten; ik ga naar de tuin, eens kijken of mij daar een lichtje gaat schijnen
2 Pasen: waarheid/informatie; op weg van de bank naar de tuin kom ik langs de eettafel, en daar ligt in het volle licht de informatiemap over maagkanker; ik kan natuurlijk mijn gang naar de tuin afbreken, aan tafel gaan zitten en daarin kijken; maar daar staan allemaal enge dingen in; ik pak die map wel mee, maar die gaat naar de schuurzolder, dat kan ik even niet aanzien; duistere dingen horen naar het donker
3 Pinksteren: schoonheid/ leg maar mooi uit; de diagnose van de arts is kennelijk een “fact of life”; laat ik rekening houden met de kans dat het waar is; maar ik moet wel vragen waarom; anders kan ik het niet verdragen, en ook de kids niet uitleggen
Op dat moment draaien de verhoudingen zich en ook nu weer met aan mathematische zekerheid grenzende waarschijnlijkheid. Er komt binnen een telefoontje van de arts; en nu ga ik de standen van het genadeleven doortellen. Dat deed ik in de vorige stukjes niet, maar Andrea heeft mij dat geleerd:
4 signaal Op dat moment gaat er ogenblikkelijk een telefoon binnen: de arts aan de lijn, ik was eerst geirriteerd: dit is wel het slechtste moment dat iemand kan bellen! Stel het is iemand van de familie, stel je voor dat mijn vrouw die telefoon moet opnemen en het slechte nieuws, ze valt misschien nog om, direct naar binnen!
——————————————————————
5 geloof Wie was dat? oh, de arts; ze zei: sorry wij hadden een misdiagnose gedaan; het ziet er toch anders uit en we geloven dat we het toch kunnen behandelen
6 hoop Dat zet een proces van genezing in gang. Ze was niet direct genezen, maar het ging in ieder geval beginnen; dit proces was nog wel zwaar, maar er is hoop
7 liefde En zij is genezen en de kinderen kunnen genieten van hun moeder en elkaars wederzijdse liefde
De mathematische verhoudingen verbazen mij enorm. Maar zelfs daar zit vermoedelijk een ratio achter. Wat hier gebeurt is super bijzonder, dus ontzettend moeilijk voor mensen te accepteren, vermoed ik.
Behalve als je het heel precies kan narekenen. Het is zodanig concreet, dat je het kan zien als een totaal stappenplan met zeven stappen als de dagen van een week.
Een lastige is de rol van Andrea hierbij; dit gaat niet over haar. Maar zij moet zichzelf niet onderschatten, misschien kan ik haar op deze vrijdagavond ook een kadootje toespelen: namelijk dat zij verantwoordelijk is voor de helft van mijn analyses.
Ik had namelijk in mijn stukjes de standen van het genadeleven weliswaar uitgerekend, maar Andrea is mijn wederhelft, en dat vertaalt zich zelfs naar de analyses op dit blog. Want de tweede helft van het schema, dus het stuk geloof-hoop-liefde, is van haar kant; zij had mij ooit een advies gegeven zodat ik dat eruit kon afleiden.
Ik heb dit ook voor onze eigen toekomst uitgerekend; want wij zitten met een praktisch probleem en dat is de afstand Argentinie-Nederland. Dat is ook aardig bijzonder: op zichzelf kunnen wij mensen niet in de toekomst kijken, dus wij kunnen niet zien hoe het eruit ziet en of er ergens een ramp op ons zit te wachten.
Maar rekenen heeft echt bijzondere eigenschappen. Als ik de vraag krijg wat tien keer tien is, kan ik eigenlijk in de toekomst kijken, want ik zie al van voren af aan dat het antwoord honderd is. Nu is dit maar een simpele rekensom. Maar als jij nu ook gaat rekenen met jouw levensomstandigheden, dan kan je op een vergelijkbare manier ook toekomstverhoudingen van jouw eiven leven gaan uitrekenen en dan kan jij gaan uitrekenen hoe jij die afstand Nederland-Argentinie kan gaan oplossen. Rekenen is sommetjes oplossen, en dat kan ook het oplossen van afstand zijn. Ook hier zit een zeer bijzondere mathematische wetmatigheid:
0 Advent Ik voelde mij al een beetje bezwaard toen ik gisteren en eergisteren weer stukjes had geschreven over theologie. Dan ben ik veel met theoretische dingen bezig, en staan praktische zaken weer op een zijspoor
—————————————————
1 Kerst Het voelde ook een beetje zoals Kate uit mijn favoriete film de Godfather. Michael uit de Godfather is veel met zijn business bezig en Kate krijgt er genoeg van: jij altijd met je business. Waarom heb jij niet meer aandacht voor mij?! Jij bent bezig met de kerk en die is in Nederland, maar ik zit in Argentinie. Het lijkt zo alsof de afstand alleen maar groter wordt.
2 Pasen Dit scenario heeft het risico dat ik eindig zoals Michael: op gegeven moment krijgt je partner er natuurlijk schoon genoeg van.
3 Pinksteren Maar let op; ik hoef deze film niet direct na te doen, ik kan het ook als leermoment gebruiken; ik kan Andrea bijvoorbeeld ook incorporeren in de business en dan niet als een zijfiguur, zoals Michael met Kate, door “eenmaal haar een vraag te laten beantwoorden”, “alleen deze keer”; maar als volwaardig partner
Per slot van rekening is zij verantwoordelijk voor de helft (!) van bovenstaand schema “standen van het genadeleven”. Die punten heeft zij gemaakt; ere wie eer toekomt.
Als dit ooit het lijdende schema gaat worden, van de gereformeerde theologie, laten we zeggen voor de komende tweeduizend jaar zo niet de eeuwigheid; dan is ene Andrea Salerno uit Argentinie, van origine katholiek, verantwoordelijk voor de helft van dit schema van de standen van het genadeleven; namelijk de onderdelen 4-5-6-7!
Net zoals hierboven, krijg je bovendien dat er een theoretisch eerste deel is, maar dan komt het praktisch tweede deel, dat is dus het deel wat Andrea heeft gemaakt
Dat is is nog eens een nuttige man-vrouw combi, dat is wel andere koek, dan Adam en Eva, die maar zaten te prutsen bij de boom van kennis van goed en kwaad:
4 signaal/ stop Andrea vraagt net als Kate: wat zit jij nu weer allemaal te schrijven. Dan kan ik gaan overcompenseren, door allemaal snelle plannen te maken, om snel naar Argentinie te verhuizen. Maar dat is technisch niet uitvoerbaar. Ik heb weliswaar een zakenstop ingesteld in de advocatenpraktijk, maar je moet ook je oude zaken nog kwijt, en de collega’s zijn zo druk, dat je ze onmogelijk daarmee kan belasten.
———————————————————
5 geloof Daarnaast hoef ik mij misschien ook niet te verontschuldigen, dat mag ik best zeggen. Ik heb weliswaar aan het begin van de relatie al gezegd, dat ik geloof dat de toekomst in Argentinie ligt, maar zoals hierboven vermeld zet zoiets een proces in werking en is de oplossing dan niet direct verwezenlijkt
6 hoop En een proces van genezing van kanker duurt een jaar, en een proces voor verwerking van een verhuizing duurt voor mij misschien twee jaar; dat gaat niet zo snel. Ik denk veel na over dingen, en dan gaat het ook langzamer door mijn getreuzel. Dat getreuzel lijkt negatief, maar dat is nuttig, je geeft jezelf de tijd zodat jij aan het idee kan wennen, zodat je eenmaal daar geen last krijgt van heimwee: dat heb je immers van tevoren al verwerkt; bovendien kan je aan elkaar wennen
7 liefde Hierdoor duurt het langer. Maar Andrea moet wel letten op de mathematische wetmatigheid; deze wetmatigheid is de neerslag van liefde. Het is een wetmatigheid die niet als een dief in de nacht komt, maar waarin je je heerlijk laat leiden, omdat wij van elkaar houden, en ook van orde.
Ik weet niet of u dat opvalt, maar de sequentie mogen - kunnen - moeten komt ook hier terug, dat is weer de mathematische wetmatigheid van hierboven. Dat is bijzonder, en dat is nog grappig ook.
En dit is misschien apartvoor de twee heren met wie ik vandaag het gesprek had, maar dit is voor u beiden misschien interessant: hier zit voor u ook nog iets in.
Ik heb in mijn andere artikelen staan “God leidt deze dans”. Dus wij zitten in een door God geleid proces, iets wat de predikant vorige zondagochtend ook zei: God werkt procesmatig met ons, waarbij wij kunnen volgen.
Voor mij is dit letterlijke werkelijkheid en ik zie het voor mijn ogen gebeuren. Een van u beiden zei vandaag namelijk, dat in uw Bijbelkring een meneer zit uit Colombia, en dat hij weliswaar een andere, katholieke achtergrond heeft, en een Spaanstalig iemand is, dus de taal is ook een ding, maar dat hij wel bijzondere inzichten bijdraagt.
Zeer in het bijzonder, zo begreep ik, had hij een interessante gedachte over Mozes, toen hij de twee stenen tafelen naar beneden bracht. Dat deed mij denken aan de twee “delen” van de standen van het genadeleven, waar Andrea, ook uit Zuid-Amerika, en ook Spaanstalige achtergrond, aan bijdroeg voor mij.
Dat hij vertelt over de Colombiaanse meneer is voor mij dan een teken, dat ik moet opletten dat ik iets bij Andrea over het hoofd heb gezien, en wel specifiek als het gaat om het bijdragen van bijzondere inzichten, en wel zeer in het bijzonder als het gaat over twee helften van een geheel: onze samenwerking aan het duidelijk maken van de standen van het genadeleven
Ik kan haar onderdeel toevoegen als de helft van het geheel; het lijkt nu net alsof ik alles maak, maar zij had de andere helft ontworpen!! De onderdelen 0-1-2-3 zijn van mij, maar de onderdelen 4-5-6-7 zijn van haar.
Hoe fraai en hoe anders dan bij Adam en Eva. Een man en vrouw werken samen om de standen van het genadeleven duidelijk te krijgen.
En ook de mensen van de kerk werken mee, want zij hielpen mij enorm met de tips en verwijzingen zoals naar wat de meneer uit Colombia zei.
Het is niet precies hetzelfde, Colombia is geen Argentinie, en spreken over de twee tafelen van Mozes is niet hetzelfde als spreken over de twee helften van de standen van het genadeleven; dus mensen zouden kunnen zeggen dat zij hier geen verband tussen zien, maar ik ga daar anders mee om.
Bij mij werkt God in het procesmatige. Dat betekent: niet met dwang, dus Hij zal u geen woorden in de mond leggen zoals bij de moslims:
Jouw partner Andrea gaat jou helpen bij het maken van twee twee delen van de standen van het genadeleven, dan maak jij de ene tafel en zij de andere.
Ik Allah ga jullie net als bij Mohammed alles voorkauwen zodat jullie alleen maar alles hoeven te herhalen
Nee zo werkt het niet. Procesmatig doorwerken gaat volgens mij zo:
Het wil zeggen dat jij tekenen krijgt, “hints”, in een doorlopend proces in jouw actieve leven; en die ga jij vervolgens verwerken in jouw gedachten; mensen zijn immers geen robots, maar worden geacht te refleceren op vragen
Je moet die vervolgens ook vertalen naar de praktijk. Bij de moslims mag de Koran nooit vertaald worden, maar het christendom gaat om intelligentie dus je moet laten zien dat je een vertaalslag kan maken van theorie naar pratijk; je moet “Colombiaans” vertalen naar “Argentijns”; “twee stenen tafelen” vertalen naar “twee delen van de standen van het genadeleven”
Don’t forget the cannoli
Tot slot nog even een luchtig punt; afgeleid van de Godfather films. In de Godfather 1 zit een episode waarbij iemand de familie probeerde te verraden. Hij werd vermoord, en de man die dat regelde was Clemenza. Toen Clemenza wegreed van huis, vroeg zijn vrouw dat hij onderweg vooral niet moest vergeten cannoli te kopen: Siciliaans pastijdeeg.
Deze film zit zwaar van symboliek, en het opmerkelijke is dat ik deze film pas goed ben gaan begrijpen, door mijn leven met Andrea en het benaderen van de kerk. Want als ik naar een afspraak ga met de kerk, bouwt bij mij enige spanning op, niet vanwege zenuwen vanwege de mensen want die zijn heel aardig, maar vanwege het onderwerp, het is “serious business”. Maar ik merk dat bij Andrea ook de spanning zich opbouwt, want “hij is weer met zijn business bezig”. Dus ik kreeg van tevoren al wel een duidelijk signaal: ben ik ook nog ergens hier in dit verhaal, hebben wij wel een verhaal.
Hierbij is misschien van belang te bedenken dat Andrea uit Argentinie komt, maar haar familie is van origine van Sicilie, dezelfde herkomst als van de Corleone familie uit de film; en dat zijn pittige karakters. Niet onredelijk, maar ze stellen duidelijke grenzen, en geven duidelijke signalen af, ik vind dat juist fijn. De mannen uit Sicilie trekken een pistool als ze het ergens niet mee eens zijn, dat is een duidelijk signaal, en de vrouwen kunnen ook een duidelijk signaal geven als zij het ergens niet mee eens zijn, maar dan met woorden. Dat apprecieer ik, ik vind dat een van de prettige kanten van haar karakter, duidelijkheid, exactheid. Ik denk dat in de film de Godfather 1 de vrouw van Clemenza er ook zo overdacht: wat gaan die jongens nu weer uitspoken vandaag, ik zal wel even een “piketpaaltje slaan”, ik zal wel even een “duidelijk signaal” afgeven; weliswaar zijn de jongens van de pistolen, maar ik kan als vrouw ook wel een knal afgeven; ik vraag of hij cannoli meeneemt als hij terugkomt naar huis. Dan denkt hij tenminste nog aan mij, en verliest hij zijn hoofd niet in al die business van hem.
Dat is heel lief van de vrouw van Clemenza, en zo beschouw ik ook Andrea’s mededeling als een blijk van liefde. Maar ook wel met serieuze ondertoon: je moet wel terug naar huis komen. De vrouw van Clemenza was misschien bezorgd of hij wel terug thuis zou komen met die gevaarlijke job van hem, en als jij zegt: bring the cannoli, dan bezweer je als het ware dat gevaar: als hij dood is, dan kan hij geen cannoli terugbrengen naar huis, maar als hij beloofd dat te doen, dan weet zijn vrouw dat hij weer terug thuis komt. Wat dat betreft voelde ik mij erg gesteund door Andrea’s berichtje, dat ik mij niet moet verliezen in de church business. Maar dat is niet zo, want hier is sprake van een van bovenhand gecontroleerd proces. Dit proces is van zodanige orde, dat mocht God in de gaten krijgen dat jouw rol onderbelicht blijft, dan krijg ik direct een portie signalen om mijn oren, om dat recht te zetten. Daarna moet ik dat ook procesmatig verwerken en dat is dan dit artikel en dat is dan jouw cannoli. En zoals volgens de standen van het genadeleven betaamt, is dit dan het theoretisch gedeelte en komt er, logischerwijze, na het theoretisch gedeelte altijd een praktisch gedeelte, zodat er ook in het leven van de Heere Jezus een zware tijd was en dan een lichte tijd. Maar het omgekeerde geldt niet, je kan niet zeggen we gaan even een party time organiseren; want dan komt het zware achteraf. Als wij nu intelligent doen, volgens de christelijke rationele methode, dan doen wij de zware periode nu vooraf, en de party time achteraf. Je kan het kantelpunt al bijna zien aankomen; mijn teksten zijn nu van zodanig niveau, dat het niet meer veel nodig heeft of je kan spreekwoordelijk er de muren van Jericho mee omgooien.
