Godfather movies

De Godfather films zijn mijn favoriet. Het viel mij op dat deze films zo goed zijn, omdat ze zijn gemaakt door “masterminds”. Dat zijn mensen die heel goed kunnen rekenen. Ik wil er een paar dingen uit noemen.

De positieve dingen

Er is er een scene waarin Michael twee vijanden gaat uitschakelen, hij gaat ze neerschieten: Tattaglia en een corrupte politie-agent. De secondant Clemenza adviseert Michael: als jij geschoten hebt, dan moet je je pistool laten vallen. Als ik kijk op analyses op internet waarom dat is, snapt niemand het.

Maar het heeft een heel eenvoudig doel: als jij geschoten hebt, dan kan jij gaan treuzelen, en kunnen vragen door jouw hoofd gaan: heb ik dat gedaan? heb ik dat met dit pistool gedaan? en ga jij naar je pistool staren, terwijl jij moet wegwezen. Een simpel commando “drop the gun” doorbreekt dat, het werkt als een signaal dat jij moet weggaan.

Ze doen meer van dat soort dingen. Zo doen ze een soort van schimmige business deals, waarvan zij zeggen: “this is an offer you cannot refuse”.

Deze “aanbiedingen” zitten zo strak in elkaar, dat ze er vooraf op rekenen dat ze geaccepteerd worden. Dat toont aan dat sprake is van goed rekenwerk.

De negatieve dingen

Maar er klopt ook iets niet aan deze films. Dat heeft volgens mij te maken met het type rekenwerk dat hier wordt gehanteerd. Er zijn twee hoofdvormen van rekenen, als ik het zo mag stellen. Het ene is een lage vorm van rekenen: gokken. En het tweede is een hoge vorm van rekenen: rekenen op bijzondere genade.

In de Godfather is het Evangelie op de achtergrond aanwezig, als een schim uit het verleden. De hoofdrolspelers Vito en zoon Michael zijn wereldse personen, die gaan kiezen voor “gokken”. Zij gaan een goksyndicaat stichten. Ze gaan ook geweld gebruiken waar nodig, en gokken erop dat ze ermee wegkomen.

Het interessante met gokken is dat je daar vooral in het begin, als jij een beetje een handige rekenaar bent, daar bakken met geld mee kan verdienen, en jij inderdaad in deze wereld met verbazend veel dingen kan wegkomen.

Maar er is wel een fundamenteel probleem met “gokken”, en dat is wat ze uitdrukken met het gezegde dat “het huis altijd wint”; en dat er niet een klein beetje kans is dat het huis altijd wint, maar het huis wint per definitie altijd, als er maar genoeg water door de rivier stroomt, als er maar genoeg tijd verstrijkt.

Zo gaat het ook in deze films: de familie Corleone wint in het begin, en het huis wint aan het eind

In het begin gaat het met de Corleone familie als een raket, ze zijn superslim en gaan steeds grotere deals aan. Maar je ziet de problemen automatisch meegroeien, om “bij te blijven” moeten ze steeds grotere risico’s aangaan.

Dat zou je zelfs in detail kunnen doorrekenen, door middel van kansberekening. Winnen ze eerst 100.000 met een slagingskans van 90%, de volgende keer kunnen ze een deal sluiten voor 10.000.000 maar let tegelijk op de slagingskans: die zakt naar 75%, want daarvoor moeten ze grotere risico’s aan: ze zijn van meer mensen afhankelijk, niet al die mensen ken jij even goed, het zijn ook steeds meer mensen van buiten jouw familie, en je moet veel meer politie-agenten en rechters omkopen.

Je ziet in de films dat de slagingskans op gegeven moment onder de 50% gaat zakken. Dat kan je vooral bij Michael zien in de Godfather 2, in die tweede van drie films lijkt het kantelpunt te zitten. In de Godfather 1 gaat Vito een deal aan met de Jood Heyman Roth. Die is op dat moment nog redelijk te vertrouwen, kan je business mee doen. In die business gaat veel geld om, en de slagingskans zit boven de 50%. In de Godfather 2 gaat Michael ook een deal aan met Heyman Roth. Wat opvalt is het daar gaat om veel grotere bedragen, maar de slagingskans is kleiner.

Je kan zelfs vaststellen dat het onder de 50% is gezakt, want de Godfather 2 zit vol signalen dat Roth iemand is die jij niet kan vertrouwen: beetje een lousy figuur, woont in een krakkemikkig huis, doet alsof hij heel arm is, maar is heel rijk; klaagt de hele tijd over zijn gezondheid, doet alsof hij heel ziek is, maar is ondertussen van plan om honderd te worden. Dit zijn zoveel signalen dat Michael gewaarschuwd had moeten zijn. Daarnaast komt er ook een aanslag op zijn leven, en Michael weet dat Roth erachter zit, maar gaat toch door met de deal: wat heeft hij daar nu mee te winnen? Het antwoord is: een heleboel geld, meer dan zijn vader ooit bij elkaar had kunnen krijgen, maar Michael weet ondertussen ook dat Roth niet is te vertrouwen, dus gaat deals aan waarvan hij weet dat de slagingskans is gezakt tot een gevaarlijk laag niveau onder de 50%.

Dat de slagingskans daalt als een baksteen kan je helemaal goed zien in de wat bizarre Godfather 3. Daar gaat Michael een gigantische deal aan met het Vaticaan: hij zet bij wijze van spreken zijn complete kapitaal in, net als bij roulette: zet al jouw geld op zwart bij wijze van spreken. Hij is afhankelijk van de handtekening van de paus, maar die wordt ziek en sterft. Hij komt dan terecht in een machtsstrijd met een corrupte kliek in het Vaticaan, inmiddels zit je dan al ver onder de 50% want je hebt helemaal geen controle meer. Waar je met Heyman Roth tenminste nog een enkele vijand had, waar je zaken mee kon doen, is het nu een conglomeraat en nog wel een heel grote. Dan komt de slagingskans van jouw deal al gevaarlijk bij rock bottom.

En moet je dan aan het eind kijken. Aan het einde van de films zitten doorgaans een aantal afrekeningen. Daar zitten ook heel rare scenes bij, vooral in de laatste film, de Godfather 3, waarbij de aanvallers die optreden namens Michael eigenlijk geen schijn van kans hebben om weg te komen; het bestaat letterlijk uit kamikaze-acties. Wat is de rekenkundige score bij kamikaze acties: de slagingskans is gezakt tot een dramatisch laag niveau van rock bottom 0%. Je kan weliswaar wel een actie uitvoeren, een gewelddadige actie, maar je wint er geen geld meer mee; en je tegenstander gaat dood; maar jij ook. Het is net het dichtslaan van een boek: de ene pagina valt dicht en de andere ook, en dan “is het boek uit”. Dat geldt ook voor Michael zelf, hij gaat terug naar Sicilie waar het begon met een vendetta tegen zijn familie. Hij rijdt daar een beetje onbeschermd rond, en heeft de bescherming van zijn dochter ook niet op orde.

Wat is hier nu het probleem?

Het probleem is vermoed ik het volgende: deze mensen zijn heel goede rekenaars, maar ze durven er niet op te rekenen, dat het Evangelie juist is, en dat er zoiets bestaat als bijzondere genade. Deze films zijn uit de jaren 1970, en dat was het toppunt van de seculiere cultuur. Zonder bijzondere genade ga je onherroepelijk onderuit.

Met die bijzondere genade win je in het begin niet zoveel. Ik leef in de marge en schrijf vrij anonieme stukjes hier op internet, op dit duistere hoekje van het internet, die door 10 a 20 mensen per dag worden gelezen, een ontzettend klein aantal. Ik reken echter met oplopende slagingskansen, waar het bij de Corleone’s alleen maar bergafwaarts gaat, en eindigt in een grote hazard. En eigenlijk in vier stappen: het leert jou rekenen; 1 meer focus op rekenen dan taal; 25% slagingskans; 2 je kan vervolgens rekenen naar goede uitkomsten; 50% slagingskans; 3 je kan uitrekenen dat bijzondere protectie bestaat; 75% slagingskans; 4 je kan eveneens uitrekenen hoe jij daar aanspraak op kan maken; 100% slagingskans.

Hier gaat de slagingskans dus progressief omhoog. Dit rekenen is ook “vooruit rekenen”, wat in zekere zin enger is dan de rekenmethode van de Corleone’s. Het “enge” van de rekenmethode van de Corleone’s is dat je moet rekenen met verraders en dat jij niet weet wie de verrader is; maar net als met de slang in het Paradijs ben je gevallen voordat je het weet, je bent altijd een stap te laat.

De “vooruit rekenmethode” is ook wel eng, want je moet van tevoren dingen uitrekenen die je nog niet kan zien, dus ook jij zit met onzekere factoren; sterker nog, de Corleone’s hoeven misschien maar rekening te houden met een of twee verraders, maar jij zit met heel veel onzekere factoren.

Je moet bijvoorbeeld erop rekenen dat het Evangelie een uniek en zeldzaam boek is, dat als enige tussen honderd-en-één andere boeken uitgaat van bijzondere protectie; je moet dus rekenen op dit ene relatief kleine boek, als je het afzet tegen de giga hoeveelheid andere boeken; ook dat je dit boek nog wel moet doorrekenen, het geeft de suggestie dat bijzondere genade bestaat, maar dat moet je nog wel verder doorrekenen, om te weten waar dat dan is, en hoe dat dan werkt, met andere woorden zodat je het een wetenschappelijke basis kan geven. Dat betekent dan op zijn beurt dat jij moet uitrekenen dat de wereld bestaat uit potentiele energie, daar let je misschien niet op, maar als jij eenmaal vanuit het Evangelie weet dat bijzondere genade bestaat, dan moet je het gaat zoeken, en kan zomaar jouw oog daarop vallen, op dat mysterieuze materiaal “potentiele energie”; je kan dan verder gaan rekenen, zoals uitrekenen dat potentiele energie een veld vormt, en dat een veld zich kan “opladen”; je kan uitrekenen dat God de “driver” is van dit veld van potentiele energie, je kan uitrekenen dat het veld van potentiele energie positief kan reageren op “intellgente signalen” en bijzondere genade kan genereren, en je kan uitrekenen dat het veld van potentiele energie negatief kan reageren op wat ik naar een Duits liedje benoem als “stumme Signale”.

Dat zijn dan alleen nog maar de basis. Je kan doorrekenen. Dat is het bijzondere met rekenen, het gaat alsmaar vooruit, waar de Corleone’s statistisch alleen maar zakken, kan jij verder doorrekenen; zoals uitrekenen dat God het niet zomaar accepteert, dat mensen het Evangelie zo slecht toepassen; uitrekenen dat het op gegeven moment wel eens afgelopen kan zijn met dat gekluns; uitrekenen dat naar men aangeeft bij God één seconde is als duizend jaar, en dat één seconde wachten dus duizend jaar misschien nog gaat, en twee seconden dus tweeduizend jaar misschien ook nog, maar uitrekenen dat alles boven de tweeduizend jaar gevaarlijk kan worden. Anders dan de Corleone’s gaat het hier niet om het (achter) uitrekenen wie toch die ene verrader is, wie deze ene kluns is die een succesvolle onderneming torpedeert, maar het (vooraf) uitrekenen waar zich de limiet zit aan dit geklungel van de volledige mensheid. Hoewel ik rekening hou met een onzekerheidsmarge - dat is ook rekenen, rekening houden met onzekerheidsmarges - hou ik het er vooralsnog op, dat, zoals Fredo in de Godfather een “gevaarlijk verdachte indruk maakte”, mij 2030 als een “gevaarlijk verdacht jaar” voorkomt, want rekenend vanaf het jaar 2030 uit de “Wednesday theory”, zitten wel dan precies op 2000 jaar.

Ik vertelde dit gisteren nog aan Andrea: als je de kwaliteit van mijn blogpost “Analyse Evangelie” vergelijkt met het “geklets” wat je op Twitter tegenkomt, dan is dat geklets van een “gevaarlijk laag niveau”: oei wat is dat slecht. Ze doen ontzettend domme kamikaze uitspraken zoals de acties aan het eind van de Godfather 3 film. Zo zei @RSchothans, die zich nota bene de titel “theoloog” aanmeet, dat mijn gedachtes “ieder fundament missen”. Dat zegt hij, hoewel ik verwijs naar Genesis 2 en 3!

Als ik daar een passende scene uit de Godfather bij pak, dan zou ik denken aan de “Lucchesi death scene”, waarbij een van de opdrachtnemers van Michael, Calo, voormalig bodyguard van de altijd vriendelijke Don Tommasino, een poot van een bril boort door de nek van de reuze arrogante Don Lucchesi. Na het fluisteren van een zinnetje: Il potere logora chi non ce l'ha: macht put degenen uit die haar niet bezitten. Dit geldt overigens zowel voor Calo als Lucchesi.

Dat is wel een bijzondere kamikaze-uitspraak, daarmee solliciteer je rechtstreeks naar de hel. Een andere jongen, @OldReformed95, een Calvijn fanboy, noemde mij de Antichrist, en noemde het Evangelie iets waar je vooral geen praktijkproblemen mee kan aanpakken.

Die kan er gelijk achteraan: iemand die zo netjes als ik het Evangelie uit de doeken doet, de ratio achter de teksten uitlegt, en uitlegt hoe je dat in de praktijk toepast, de Antichrist noemen, dat is ook een kamikazeuitspraak.

Hun uitspraken worden dus veel wilder. Ik kan mij niet voorstellen dat honderd jaar geleden iemand zulke uitspraken zou doen. Je kan uitrekenen dat de slagingskans van zulke uitspraken gevaarlijk dicht bij rock bottom 0% ligt.

Als ik dan uitreken dat het veld van potentiele energie, waarvan God de “driver” is, zich oplaadt met negatieve energie, zoals een onweerswolk zich oplaadt met negatieve deeltjes, dan ben ik benieuwd wat voor knal dat gaat worden. Het kan zijn dat het jaar 2030 niet gehaald wordt, dat het dan nog niet voldoende is opgeladen, maar het kan ook dat het proces sneller gaat met dit soort kamikaze-uitspraken.