Flight KL0701
Vandaag wordt het lekker vliegen naar Buenos Aires met de super vriendelijke mensen van KLM. Onderweg was er zoveel te zien, dat ik het bijna niet kan bijhouden. Ontzettend grappige dingen.
Het begon al gelijk aan de Koninginnelaan. Daar was een moeder met een bakfiets. De jongen ging in de bakfiets, maar het meisje wilde er niet in: nee! De moeder werd ongeduldig en zei: kom op, ga in de fiets, we moeten verder. Maar het meisje bleef nee zeggen. De moeder vroeg: wat is er met jou aan de hand!? En het meisje zei, waarbij zij naar broertje wees: hij knijpt mij de hele tijd.
Foei jongen, jij mag best een keertje je zusje plagen, maar niet de hele tijd natuurlijk. De volgende grappige situatie was bij Utrecht CS. Het was superdruk met mensen die voetbal gaan kijken, ik vermoed in Amsterdam. Maar we moesten omrijden via Utrecht, want tussen Amersfoort en Amsterdam waren geen treinen.
In Utrecht CS was het overstappen. Nu is overstappen easy; maar sommige mensen kunnen echt overal een punt van maken. We kwamen aan op spoor 8 en moesten overstappen naar spoor 7, dat is aan de andere kant van de rails, dus trap omhoog, naar links, en weer trap omlaag klaar. Maar de familie voor mij, twee mannen en een vrouw, gingen daar een hele heisa van maken. Eerste man: waar is spoor 7? Tweede man: zei de conducteur wel spoor 7. Eerste man: ja hij zei spoor 7. Tweede man: maar hoe laat komt die trein daar dan aan. Eerste man: dat zei de conducteur er niet bij. De vrouw: dan moeten wij ons haasten! Eerste man: dan lopen we sneller. Vrouw: maar ik kan niet zo snel met deze zware koffer.
Dit hele gesprek vond plaats terwijl zij de trap oplopen. Hier is een mooi voorbeeld van hoe zwaar mensen leunen op “taal”: een eindeloze woordenstroom vol “paniek”. Ik ben meer van rekenen, en ik reken erop dat de trein wel een keertje komt, en anders pak ik gewoon de volgende, “who cares”. Ik appte aan Andrea: stel je voor dat je continu zo in de “paniekstand” leeft, wat jaag je dan wel niet een portie stress door je lichaam, geen wonder dat de mensen zo vaak bij de dokter komen.
De volgende scene was al direct bij het instappen van de trein van Utrecht naar Schiphol. Voor mij stapten twee meisjes in, ook met koffers. Deze twee hoorden bij elkaar, maar de een stapte de ene deur de trein in, en de andere een volgende. Ze hielden helemaal geen rekening met elkaar, maar “springen op de gok in de trein”. Hier is het rekenen dus ook niet bijster goed ontwikkeld.
Vervolgens komt ook hier weer een hele woordenstroom op gang. Want het ene meisje, in mijn coupe, merkte dat haar vriendin er niet was. Dus pakte zij de telefoon en ging bellen “waar ben jij”. Ander meisje: “ja ik ben ook in de trein, maar een andere coupe dan jij”, “waar zit je dan”, “ik weet niet”, “kom naar mij lopen dan”, “maar welke kant op dan”, “dat weet ik niet blijf dan maar zitten dan zien wij elkaar bij het uitstappen wel weer”. Halleluja in de hemel, waar zijn mensen toch druk mee. Zouden die ooit van mijn blog horen. En dan lezen dat als jij een “laag wereldbeeld” hebt, bijvoorbeeld omdat jij atheist bent, dan zakt jouw intelligentieniveau ook; jouw intelligentieniveau gaat zich automatisch aanpassen aan jouw wereldbeeld. Dan gaat vooral het rekenen achteruit, zoals rekenen dat jij van reizen met de trein geen paniek hoeft te maken, rekenen dat als de conducteur spoor 7 zegt, dat dan ook spoor 7 is; rekenen dat hij jou vast niet naar een perron stuurt waar geen trein verschijnt; en rekenen dat zelfs als jij de ene trein mist dan komt er vast wel een andere; rekenen dat je bij jouw vriendin in dezelfde coupe gaat zitten. Het rekenen gaat eraan, en dan verspringt de focus wat meer naar taal, maar wel een soort continue onrust, hele gesprekken over overstappen naar een ander persoon; trouwens, als jij op spoor 8 staat, dan kan jij gewoon zien dat er op spoor 7 nog geen trein is, weliswaar is dat aan de andere kant van de rails, maar is niet aan de andere kant van de wereld; je kan rekenen dat je dit gewoon kan zien.
Je zou kunnen zeggen: wat een gezeur, laat die mensen toch met rust. Maar dan kom je bij de volgende situatie. Ik vraag mij echt af hoe mensen kunnen leven zonder rekenen, zoals ik doe het rekenen met bijzondere genade. Daar reken ik op, en dan gebeurt dat ook. Maar wat krijg je als je niet rekent, dan ben jij afhankelijk van de algemene genade, dat wil zeggen van “mazzel”. En van dokters. Want toen we in Amsterdam Zuid waren, toen reed de trein langs het Amsterdan Cancer Center. Dat is een treurige plek, wat halen mensen zich wel niet een portie ellende in huis, door de bijzondere genade af te wijzen.
Maar het ging verder, want toen de trein nog iets verder reed, vlak voor de Schiphol tunnel, bleek op de snelweg naast het spoor een ongeluk gebeurd. Het was waarschijnlijk net gebeurd, mensen zaten en lagen op de grond, op het asfalt van de snelweg, en daarachter een gigantische file. Ik sla, als ik langs treurige plekken kom, altijd een kruis, zoals bij het Amsterdam Cancer Center, en bij het ongeluk, dat komt door het rekenen dat ik doe. Mijn ex vrouw vindt zulke dingen belachelijk: maak je maar druk om jezelf, met andere mensen hoeven wij niet te rekenen. Ik vind dat onverstandig, hoe moet jij anders rekenen op bijzondere genade. Maar bovendien reken ik erop dat ik dat zelf nodig heb, want als jij goed bent in rekenen, kan jij er ook op rekenen dat jij maar een bepaalde maximale hoeveelheid onzin per dag kan verdragen. Dus dan moet je dit van je afschrijven, of kruisje slaan; dat is dus zowel om rekening te houden met die arme zielige mensen, als voor jouzelf, om dat te verwerken, anders gaat die ellende in je eigen systeem zitten.
Dat is ook nodig, want je komt zo weer opnieuw dingen tegen. Eenmaal op Schiphol kwam ik al direct in de volgende situatie: een demonstratie, van ik Abolish Frontex.
https://abolishfrontex.org/
Ze gingen demonstreren omdat per 12 juni het nieuwe Asiel- en Migratiepact in werking is getreden. Ik liep naar de demonstranten en had een alleraardigst gesprek met een iets oudere dame, die daar op krukken liep. Zij legde uit dat zij al veel heeft gedemonstreerd, en ook talloze malen gearresteerd. Ze zei dat ze demonstreren tegen deportaties. De mevrouw in de megafoon riep: “no more nations”, “no more borders”.
Ik heb het een open gesprek gelaten, ik ga niet in discussie want ze luisteren toch niet zo sterk gaan ze uit van hun eigen gelijk. Dat is ook anders als jij meer inzet op rekenen, je gaat rekening houden dat er voor dingen een objectieve reden is, en dat die niet is voorbehouden aan de een ten koste van de ander.
Ik ging wel hun gedachtes in mijn hoofd analyseren, want een wereld zonder grenzen is niet eens zo gek, ik word helemaal gallig van dat kinderachtige gedoe met een paspoort en scan waar je door moet; waarom zou ik nu drugs meenemen, wat moet ik met die rommel. Maar voor zo’n wereld moet wel betaald worden.
Ik kwam tot de volgende gedachte: als jullie willen naar een planeet zonder naties, en zonder grenzen, dan moet je daar wel iets voor betalen; dat is altijd zo, je kan niet zomaar iets gratis krijgen, dat zijn goedkope praatjes die in Genesis 3 genoemd worden; voor goedkope praatjes koop je niets, maximaal ellende.
Dus als jij iets goeds wilt, zoals een wereld zonder grenzen, dan moet je daar iets anders voor in de plaats stellen, als geldig betaalmiddel. Zoals ik schrijf in het vorige artikel “Analyse Evangelie”, geldt daarbij dat er slechts één geldige reden is, één geldige reden om iets te doen; naast honderd-en-één ongeldige redenen. Dat is net als een rekensom ook maar één geldige uitkomst heeft, naast honderd-en-één ongeldige redenen.
En het enige betaalmiddel voor “een wereld zonder nations” is volgens mij dat je mensen hun angst moet afnemen; de angst van die drie mensen die zich al helemaal hyperzenuwachtig maken bij het gaan van ene perron naar de ander, en de angst van het meisje om geen plek in de trein te vinden, daarom in paniek een andere deur kiest, en daarbij haar vriendin uit het oog verliest. Dat is dat je de bijzondere genade moet leren kennen, mijn blogpost lezen, emotioneel verwerken en intellectueel verwerken, zodat het onderdeel wordt van “jouw systeem”. Dan schiet de intelligentie als een raket in de lucht, en kan je relaxed leven. Maar als je de bijzondere genade niet toepast dan wordt het stressen, en dan gaan mensen fouten maken. Dan gaat ze bijvoorbeeld hun zusje steeds knijpen, of klungelen bij het overstappen van de trein, of hun vrienden uit het oog verliezen; ze gaan ziek worden; en ongelukken veroorzaken op de snelweg, op een dag dat jij misschien voetbal wil gaan kijken vanavond, zit je in het ziekenhuis en te bellen met de verzekeringsmaatschappij. Maar ze gaan ook “fout gedrag” laten zien, zoals bijvoorbeeld een asielsysteem misbruiken, want dit systeem is zeer misbruikgevoelig.
Het wordt tegenwoordig vooral gebruikt door mensen uit veilige landen. Die weten dat de asielprocedure ongeveer twee of drie jaar duurt, en je krijgt vrij snel toestemming om te werken; dus komen er mensen uit veilige landen, die dan snel hun BSN nummer willen hebben en dan de beoogde werkvergunning; de asielaanvraag is voor deze mensen een verkapt “werkvisum”
Dus je krijgt mensen uit landen als Marokko, Algerije, Guinee, Egypte, Jordanie; you name it. Er zijn ook wel echte asielzoekers, maar dat is eeen minderheid, en die komen tussen al die gelukszoekers zelf nog in het gedrang.
Hier rekenen deze mensen niet mee. De demo was ook een voorbeeld van “sterk inzetten op taal”: harde megafoon en sterke formules als “no more borders”, “no more nations”. Maar rekenen doen ze niet, want zij gaan niet bedenken wat je voor zo’n wereld moet doen.
Niet hard roepen, maar het Evangelie verspreiden. En dan niet de “lauwe” versie van de kerken, waar ze ook zwaar inzetten op taal. Atheisten gebruiken het Evangelie niet omdat ze het “dom” vinden; maar gelovigen gebruiken het Evangelie ook niet, omdat ze het “fantastisch” vinden, maar dat is allemaal inzetten op taal. Je moet er niet over “babbelen” maar praktisch toepassen. Dat is de praktische “rekenversie”, zoals in mijn artikel “Analyse Evangelie”. Uitrekenen waar het eigenlijk om gaat, zoals ik schreef in het andere artikel:
het leert jou rekenen; meer focus op rekenen dan taal; 2 je kan vervolgens rekenen naar goede uitkomsten; 3 de goede uitkomst is dat bijzondere protectie bestaat; 4 je kan eveneens uitrekenen hoe jij daar aanspraak op kan maken.
De kern van het Evangelie lijkt mij dat mensen meer moeten rekenen. De kern van het Evangelie is: minder kletspraat en meer rekenen. Als je kijkt naar het verhaal van de zondeval
Het is een heel kort verhaal; het verhaal van de zondeval van de mens; Adam en Eva; wat zegt het eigenlijk?
Daar staat dat God zegt: reken erop (!) dat je niet van deze boom moet eten. Maar Adam en Eva gingen neigen naar kletspraat; en hoe dat eindigt is bekend.
En je kan het Evangelie in de praktijk ook netjes toepassen. Je kan bijvoorbeeld in de asielcrisis zien dat mensen maar zich baseren op “kletspraat” en dat je dan maatschappelijke crisis krijgt. Nu kan iedereen die in Aanmeldcentrum Ter Apel roept en maar hard genoeg “asiel!!” roept toegelaten worden tot de asielprocedure. Ook mensen die uit veilige landen komen zoals Marokko, Algerije, Egypte, Jordanie, Nigeria. Deze mensen gebruiken Ter Apel als “springplank” naar Europa. Er wordt helemaal niet mee gerekend dat deze mensen gewoon het eerste vliegtuig terug kunnen pakken.
Zo kan je problemen intelligent oplossen. Ze moeten er bij AbolishFrontex trouwens ook wel vanuit gaan, dat ze hun eigen regels moeten opvolgen. Want zij zeggen dan wel “no borders”, maar als jij niet rekent, moet je ervan uitgaan dat jij sowieso ergens de afslag zult missen.
Dat kwam ik tegen toen ik ze op Twitter ging opzoeken. Er stond op hun internetpagina een link naar hun account op Twitter. Maar toen ik dat opende, zag ik dat ze vorig jaar Twitter hebben verlaten om te verkassen naar BlueSky, het linkse zusje van Twitter. Kijk, dan zeggen ze wel dat ze geen grenzen willen of geen nations, maar ze gaan die dus gewoon zelf creeren; want wat maakt het nu uit op welk forum jij zit, als jij iets zinnigs te zeggen hebt. Maar ze gaan zelf ook grenzen creeren.
