Reli DUO Lingo

Een week geleden ben ik begonnen met Spaans leren via Duo Lingo. Ik moet zeggen dat het in het begin leuk was, maar nu je verder komt, en het niveau omhoog gaat, krijg ik steeds meer problemen het te volgen.

Op de middelbare school had ik vroeger ook moeite met vreemde talen. Ik vroeg aan A.I. wat hier aan de hand is:

Why do gifted people struggle with learning a foreign language

Over-complication and Hyper-analysis: Gifted brains naturally seek overarching rules and patterns. When a language has too many irregularities or idioms, they may get stuck trying to logically parse "why" instead of just accepting and using the language

Deze “waarom” vraag ken ik. Ik heb een lage acceptatiegrens (A) en als mij iets niet bevalt, laat ik het weten en vaak door vragen waarom: waarom moet dat zo moeilijk, kan dat niet makkelijker?

In die zin ben ik nog steeds het driejarige kind dat op de peuterspeelzaal kwam, en waartegen de juf zei: “kom maar in de kring zitten”; waarop ik bedacht: wat moet ik doen in die stomme kring? Ik ben geen kamerplant die je zomaar ergens blind neerplant zonder enige vorm van uitleg!

Deze lage accceptatiegrens gaat gepaard met een lage verdraagzaamheid (B) en vaak in de vorm van weglopen. Ik vroeg toen: “waarom moet dat”; en zij zei toen: “dat doen wij altijd zo”; waarop ik wegliep.

Ik vroeg immer niet hoe vaak jullie dat doen, maar waarom, en geen antwoord op de vraag is geen kind in de kring, doei.

Dit is hetzelfde met bijvoorbeeld asiel, waar ik al over schrijf vanaf 2017: waarom moeten wij iedereen accepteren in het proces die asiel aanvraagt (A). Zelfs mensen uit veilige landen, geen wonder dat het systeem overstroomt , doe er eens wat aan! Maar dat is gericht tegen dovemansoren. Andere mensen zijn heel anders, die zeggen “kom maar bij ons in de kring zitten”, “kom maar in Nederland”, zonder enige begrenzing.

Ik stuur vervolgens 2x een brief naar Ter Apel: hey, stel slaapkoppen (B); waarop geen fatsoenlijk antwoord komt, anders dan “dit doen wij altijd zo”; net als bij de juf, en dan haak ik af: zoek het maar uit. Er lijkt geen enkele vorm van cognitief functioneren in die lege hoofden.

Maar dan bij het leren van taal, dat wordt echt een probleem. Bij een peuterspeelzaal kan je nog weglopen, en als Nederland verzuipt dan kan je naar een ander land, ook al vind ik het wel erg zuur voor dit mooie landje.

Alleen hoe ga je dan om met een andere taal, als dat een soort “basis” is, om überhaupt met andere mensen te communiceren? Dan moet je toch die andere taal gaan leren, maar dat stuit wel op innerlijk verzet. Hier kom je dezelfde dingen weer tegen: acceptatie en verdraagzaamheid.

Eerst het accepteren (A); het accepteren van een andere taal is alvast een probleem, niet zozeer omdat het een andere taal is, maar vanwege alle onregelmatigheden. Dit geldt trouwens zowel voor het Nederlands als voor andere talen, het gaat mij hier in algemeen over taal: alle talen zitten vol onregelmatigheden.

Zo spreken mensen ontzettend snel, en de woorden plakken ze vaak aan elkaar in hun uitspraak, zodat mijn logisch brein niet goed weet wanneer het ene woord eindigt, en het andere begint.

Daar kan ik niet naar luisteren. Zelfs in het Nederlands niet. Niet zelden moet ik mensen aan de telefoon tot de orde roepen: ho ho ho ho ho!!! Rustig!!!

Ook hebben ze onregelmatige uitspraak, zo wordt granja (boerderij) niet uitgesproken als granja met een “j” zoals het drankje ranja, maar als granga. Ik heb dan zoiets: waarom schrijf je dat dan niet zo???

Helemaal een ramp is de verbuiging van woorden. Als mensen gaan spreken, dan veranderen woorden al naar je ze gebruikt als lichtjes in een flipperkast. Zo heb je rangtelwoorden primero, segundo, tercero; maar de vertaling van “op de eerste verdieping” is “en el primer piso” maar “op de tweede verdieping” is dan weer “en el segundo piso”.

Ik denk dan: waar is de “o” gebleven in “primer” als het over de eerste verdieping gaat, terwijl segundo wel een “o” aan het uiteinde heeft? Waarom zijn ze hier niet consequent? Daar ga ik dus weer “waarom” vragen.

Als het dan gaat over “het eerste bord eten” dan is de “o” er ook niet, behalve als jij het tweede bord gaat opscheppen, dan komt er ineens een “o” bij: el primer plato de comida; el segundo plato de comida.

Dan zou je denken: vooruit dan maar, dan vergeet ik die “o” bij alle eerste dingen. Maar als het gaat om woorden met een vrouwelijke uitgang “-a”, dan is deze “a” er kennelijk vanaf het begin al bij, zoals bij kopje koffie; la primera taza de café, la segunda taza de café.

Wat is dit voor onzin!?!?!? Een totale ramp wordt het vervoegen van werkwoorden, want daar gaan de woorden verspringen als stel eigenwijze springerwten die niet op je bord blijven liggen als je er je vork in wilt steken.

Als je bijvoorbeeld een willekeurig werkwoord pakt als “caminar”, wandelen, dan krijg je yo camina (ik wandel); tu caminas (jij wandelt) en el camina (hij wandelt). Wat is het nut van die extra “-s” bij de jij vorm?

En dit is nog een “regelmatig” werkwoord! Het is bijzonder irritant dat het werkwoord steeds “verspringt” als een springerwt, terwijl het steeds over hetzelfde gaat; wat is er mis met yo camina, tu camina, el camina: of wandelt de “jij” persoon soms sneller dan de anderen???

Ook hier gaat het brein automatisch vragen naar het waarom van een en ander. Dus ga ik vragen om een verklaring, maar de verklaring die komt verdraag ik doorgaans niet (B); net als bij de peuterspeelzaaljuf of de directie van Ter Apel. Dat is namelijk meestal niet het goede antwoord op de vraag.

Als verklaring voor het veranderen van de werkwoorden geeft A.I. dat Spanjaarden door de vervoegingen niet noodzakelijk het persoonlijk voornaamwoord voor een zin hoeven te gebruiken. Als je vraagt: “caminaste ayer” dan weten ze dat het betekent of jij gisteren hebt gewandeld, zonder het woordje “tu” ervoor; dat kan je weten door de uitgang “-aste”. A.I. zegt:

Het Spaanse systeem verplaatst de informatie simpelweg van het begin van de zin naar het einde van het werkwoord.

Ja ja, denk ik dan, “alsof ik daar intrap”. Want zo intelligent is dat helemaal niet. Dat is hetzelfde als mensen met asiel doen. Je kan asielzoekers bij de deur screenen, dat noem je “triage” en zo hou je het systeem duidelijk: de klaplopers filter je er al bij de voordeur uit, en dan raakt het systeem niet overbelast. Maar dat doen mensen niet, die laten die hele horde hier binnenwalsen, en gaan iedereen registreren, ook mensen die al in twee, drie of vier landen asiel hebben aangevraagd, en ook mensen die uit veilige landen komen en eerste vliegtuig terug kunnen nemen, en dan gaan ze “achteraf”, “na twee of drie jaar, als die mensen door de enorme drukte eindelijk aan de beurt komen”, wel eens bekijken of ze recht hebben op asiel.

Mensen verplaatsen iets dus graag naar de achterkant maar dat is dus relatief dom. Dit wordt helemaal bijzonder als het gaat om levensvragen, zoals religie. Je kan de Bijbel heel eenvoudig analyseren, zoals ik in het artikel “Analyse Evangelie” heb gedaan; je leert dan hoe het in elkaar zit, hoe bijzondere genade werkt, en hoe je dat kan implementeren in jouw leven. Je ziet dan ook dat het christelijk geloof het goede geloof is, en andere geloven minder; zij het dat je het wel goed moet toepassen. Je kan zo ook zien dat de islam sowieso onjuist is, dat heb ik in mijn vorige artikel ontleed. Dat kan je alvast dus van tevoren afschaffen, die komt niet door de “triage” heen. Zulke analyses gaat echter niemand doen. De gelovigen gaan zich maar willekeurig “ergens aanmelden bij een of andere kerk of moskee of zo”, “en dan zien we later wel eens wie er gelijk heeft gekregen”, “dat merk je vanzelf wel een keer”, “ooit”, “na het einde van je leven”. Je krijgt hierdoor dus allerlei religies waarvan je nu al kunt zien dat ze niet kloppen.

Hoe kan een zeurkous als ik nu toch een vreemde taal leren?

Ik zit te denken hoe ik een of ander compromis kan vinden, waardoor een taal als Spaans toch voor mij haalbaar is, zonder dat ik mijn karakter moet verraden; iets wat trouwens niet eens mogelijk is.

Vooralsnog zat ik te denken aan hulpwerkwoorden; je kan versies van het hulpwerkwoord “haber”, “hebben” voor gewone werkwoorden zetten, en dan voorkom ik het gemekker met uitgangen van verleden tijd; ik hoef dan alleen de uitgangen verleden tijd van “haber” te kennen: yo he caminando, tu has caminando, el ha caminando; ik heb gewandeld, jij hebt gewandeld, hij heeft gewandeld.

Dat ruimt al een boel op. Voor de toekomende tijd het werkwoord “ir”, gaan” als hulpwerkwoord, dat doen de Spanjaarden zelf ook; yo voy caminar, tu vas caminar, el va caminar. En de tegenwoordige tijd heeft “estar” als hulpwerkwoord, yo estoy caminando, estoy cocinando sopa.

Op deze manier kan ik misschien al die andere werkwoordvormen afschaffen. Ik moet in feite een soort “triage” voor woorden opbouwen, om de te grote hoeveelheid onregelmatigheden, “onveilige woorden”, buiten de deur te houden.

Eens kijken of dat lukt, stel als ik nu iets wil zeggen over vandaag, met deze “gezuiverde taalversie Spaans”. Het wordt misschien wel een beetje kunstmatig, met dat continue gebruikmaken van dezelfde hulpwerkwoorden, maar zo maak ik het mezelf gemakkelijk, want anders gaat het misschien nooit lukken, anders voldoet de taal niet aan mijn logische verwachtingen.

Ik kan bijvoorbeeld kort dit beschrijven: ik ging op de fiets, ik kwam zwanen tegen die de ringweg wilden oversteken, ik ging meefietsen om te voorkomen dat mensen ze over het hoofd gingen zien, en maakte ondertussen een foto, en rond het middaguur ging ik naar huis waar Andrea grandioos lekker eten had gemaakt.

NB: deze onderstaande tekst kan (veel) fouten bevatten; plus door de “hulpwerkwoord” vorm kan het gekunsteld overkomen voor echte Spaanstaligen. Ik kan echter alleen Spaans met “hulpstukken” anders gaat het nooit lukken:

Hoy las ocho yo he salido de mi casa en bici. He salute Andrea, chau!

Vandaag om acht uur ging ik weg op de fiets. Ik heb Andrea gegroet, ciao!

En ruta he visto cinco cisnes, padre, madre a tres ninos.

Onderweg zag ik vijf zwanen, vader, moeder, en drie kinderen

En ese momento los cisnes han decido cruzar una avenida con transito rapido, ay ay ay

Op dat moment hadden de zwanen besloten een drukke weg over te steken, ay ay ay

He llegado a la unica conclusion posible: esta situacion es muy periculosa!

Ik kwam tot de enig mogelijke gevolgtrekking: deze situatie is heel gevaarlijk!

No he querido, que los cisnes van morir. No he querido pensar en los pequeños sin mamá ni papá, ni en los padres sin sus pequeños.

Ik had er geen behoefte aan, om de zwanen te zien sterven. Ik wilde niet denken aan de kleintjes zonder mama of papa, of de ouders zonder kleintjes.

¿Has podido imaginar una situación así?

Heb je je zo’n situatie eens kunnen voorstellen?

Ellos han cruzaron la avenida correctamente por el paso de peatones, pero no han visto el semafor (en rojo).

Ze gingen de weg netjes oversteken over het zebrapad, maar zonder op het stoplicht te letten (op rood).

Pero he cruzando la avenida con los cisnes para protegerlos.

Ik ging de weg oversteken samen met de zwanen voor hun bescherming.

Las once he vuelto a casa, donde Andrea ha preparado una comida grandiosa.

Om een uur ging ik naar huis terug waar Andrea grandioos goed eten had gemaakt.

En ruta he pasado de nuevo por el canal y ha salute los cisnes nadando en el canal.

Onderweg kwam ik weer langs het kanaal en groette de zwanen die daar in het kanaal zwommen.

De gebruikelijke Duo lingo is trouwens een stuk minder dramatisch; het gaat de hele tijd over eten en over op vakantie gaan, bijna niets anders, het is van een dramatische oppervlakkigheid.

Ik had al eens voorgesteld om een reli Duo lingo te maken, waarbij het meer gaat over dieren, meer aandacht voor dieren, en waarbij mensen op gezette tijden, en zeker op zondag, aandacht hebben voor de Heere. Net als voor de zwanen hierboven. Dus in plaats van wat mensen allemaal wel niet interessant vinden op hun vakanties en dat ze zo hard aan het studeren zijn, elke dag van de week, in plaats van beetje over de weg te zwerven. Hoe heet die juffrouw ook alweer:

Lily: hola, como estas

Hallo hoe gaat het

ik: va regular

Matig

Lily: necesitas comprar algo?

Moet je iets kopen?

ik: No, no hay tiempo; voy a ir caminando a una capilla para rezar al Señor.

Er is geen tijd, ik ga naar een kapel bidden naar de Heere

Lily: No entiendo; ¿no quieres una camiseta roja?

Ik snap het niet, wil je geen rood T-shirt

ik: He pedido otra cosa: concretamente, gracia.

Ik had iets anders besteld, namelijk genade

Lily: yo he el credo, que todo es coincidencia

Ik ben tot het geloof gekomen, dat alles toeval is.

Ik: Para mí, no existen las coincidencias. Cuando vas observer la realidad como yo lo hago, no vas ver simplemente coincidencias, pero un potencial inmenso y un poder que nos va permitar emitir señales y recibir gracia.

Voor mij bestaan er geen toevalligheden. Als je naar de werkelijkheid kijkt zoals ik dat doe, zie je geen geen toeval, maar een groot potentieel en een macht voor ons om daar signalen naartoe te sturen en genade uit te ontvangen.

Lily: tu es estupido

ik: Naturalmente; si para tis las cosas son coincidencias, estupidas, las personas también son estúpidas