Ik heb met de A.I. vanavond een gesprek gevoerd over de rechtbank in Amsterdam bent geweest, dat nieuwe gebouw aan de Zuidas. Daar stond het altijd al, maar nu is het een nieuw gebouw: vol glas, met een spuuglelijk beeld ervoor, een grote donkere neger, zouden we dat kunnen zeggen.
Zie foto Hoewel hij kennelijk bij de rechtbank moet zijn, heeft hij niet bepaald zijn best gedaan tenminste voor die gelegenheid iets nets aan te trekken, en het beeld wekt de indruk dat hij omgekeerd naar de bezoekers staat.
Ik vroeg de A.I.: wat bedoelen ze met zo’n beeld? De A.I. zei: ze proberen het gebouw een uitstraling te geven van perfectie, en dan zetten ze er als contrast iets voor dat imperfectie uitstraalt. Ik vroeg waarom dan? En de A.I. zei: anders schrikken mensen nog van die perfectie, dan zou de rechtbank te intimiderend zijn.
Wat wel heel opvallend is, is dat er bij Rotterdam Centraal precies zo’n rare combi staat, van een hypermodern stationsgebouw met veel glas, en daarvoor net zo’n kolossaal beeld van een zwarte persoon. Ook dit beeld is er pas vrij recent geplaatst.
Zie foto; Rotterdam doet het net even anders, maar toch ook weer niet, het is dezelfde combi van een hypermodern gebouw met glazen pui, en een donker gesloten beeld
Ik vroeg aan de A.I.: wat is hier nu weer aan de hand, waarom dit? Hij zei: een station is een drukke plek en dan zetten ze er iets voor dat als contrast rust uitstraalt, dat is althans de gedachte van de kunstcommissie.
Dat deed mij aan iets denken. De politici willen op allerlei manieren perfectie uitstralen, de politiek verstrikt zich in allerlei details, of in ellenlange debatten, of durven geen oordeel te geven, en legt de kwestie dan maar voor aan de EU, want stel je voor dat wij een fout maken en dat voldoet dan niet aan onze gewenste graad van perfectie.
Het opvallende is dat deze politiek precies uitbeeldt wat er op straat te zien is: de politiek die net als dat hypermoderne gebouw van de rechtbank Amsterdam de hoogst mogelijke perfectie probeert uit te beelden, en daartegenover een heel leger van migranten die daarop afkomen omdat de politiek geen daadkracht heeft.
Ik noem dit in de andere artikelen “geinstitutionaliseerde domheid”. De oorzaak is volgens mij dat men intelligente oplossingen bij voorbaat wegcijfert. Wat je ervoor in de plaats krijgt is pretentie van dure ambtenaren, en gigantische zooi bij de uitvoering. Als je intelligente oplossingen wegcijfert, krijg je problemen aan alle kanten: de meest domme regentenkliek als politici, en je krijgt feitelijk omvolking.
Ik zou dit graag vervangen door “geinstitutionaliseerde slimheid”. Ik zal je een voorbeeld geven hoe dat heel makkelijk kan. Ik zag het vandaag nog in een artikel over de schizo Chris Jude die Lisa heeft vermoord. Er stond in het artikel dat er een heel (zo niet gigantisch lang) psychiatrisch rapport over die man was verschenen. Dat is weer typisch : gaan ze het weer helemaal precies perfect willen doen, moeten ze die stumper helemaal tot achter de komma uitpluizen. En ook weer met hetzelfde resultaat, allemaal aandacht voor hem die hij helemaal niet verdient.
Helemaal overbodig, dit moet je daadkrachtig aanpakken en dan is de rechtszaak zo klaar. Dat moet je niet grof doen, maar met intelligentie. Hiervoor hebben wij mooie juridische middelen, voor asiel heb je het middel “triage” en voor deze zaak tegen Chris Jude heb je het middel “culpa in causa”. Dat gaat als volgt. Ik als rechter vraag: meneer Jude / Judas, jij klaagt over stemmen in jouw hoofd. Dan zegt hij: ja daardoor ben ik niet schuldig aan de moord. Dan zeg ik: of jij stemmen in je hoofd hebt kan ik niet beoordelen, al heb ik daar mijn twijfels over, maar dat laat ik buiten beschouwing. Maar laat ik vragen ben jij dan met die stemmen in jouw hoofd naar de dokter gegaan, je moet wel aan preventie doen natuurlijk! Nee dat heeft hij niet. Wat kan ons dan dat psychiatrisch rapport nog schelen, jij bent toch schuldig doordat jij hebt verzaakt naar de dokter te gaan en jouw ziekte in stand hebt gelaten en mogelijk hebt laten verergeren. Bovendien, is het wel verstandig om met zo’n ziekte naar een ander land te gaan reizen, misschien kan jij daar helemaal niet tegen.
Juridisch noem je dat “culpa in causa”: jij bent schuldig in dit geval omdat jij niets aan jouw ziekte hebt gedaan qua preventie. Dat wordt nu door de rechtbanken en gerechtshoven, in navolging van de Hoge Raad, maar matig toegepast. Deze Gutmenschen zeggen: stel je voor dat je het ergens toepast waar het niet mag. Ja ja, jullie streven naar zoveel perfectie, dat jullie de oplossingen volkomen over het hoofd zien, en de boeven ermee weg lopen, weer zo’n voorbeeld van “geinstitutinaliseerde domheid”. Ga dat maar eens onderzoeken, in plaats van Chris Jude. Ik kan de uitkomst alvast voorspellen. Mijn advies zou zijn, als dat onderzoek klaar is, om die grote glazen gebouwen, uitzonderingen daargelaten wellicht, af te breken en te vervangen door gebouwen op menselijke maat, er komen mooie gebouwen en beelden voor terug
Zie foto hieronder: je zou eens bv moeten kijken op internet naar het gebouw van het oude parlement van Bloemfontein. Dit gebouw voldoet niet aan de hoogste mate van perfectie want het is “gewoon maar” van steen gemaakt, en “gewoon maar” in een klassieke stijl. En het voldoet niet aan de hoogste mate van transparantie want de ramen zijn ook maar gewoon in normaal formaat en er staat ook maar gewoon een hek omheen.
Maar de kans om een afgewogen oordeel te krijgen, is in zo’n gebouw vele malen groter dan in die van neppaleizen tegenwoordig. Dat is ook de juiste volgorde waarop je dingen moet doen: je moet eerst werken, en dan resultaat plukken. Je moet niet eerst de dure jongen gaan uithangen in je dure glaspaleis, dat is alleen maar opschepperij; daar komt niets uit voort. Je moet eerst gewoon rustig werken, en dan een goed resultaat boeken. Zoals in die mooie oude Oranje Vrijstaat, toen kon dat nog.
