Kroller-Muller museum (2); Helene’s zoektocht naar de ‘eeuwige mens’

Hieronder plaats ik een paar notities waarvan ik liever niet heb dat mensen ze lezen. Ik zet het even hier neer, maar het voordeel van iets schrijven is dat je het ook weer kan weghalen

Het begon met een rare gedachte, dan weet je dat het hoofd ergens iets aan het verwerken is. Dat ging over schilderijen. Ik was laatst bij het museum Kroller-Muller, en had er wat over geschreven. Dat ging over Van Gogh, en dat hij vooral arbeiders schilderde. Maar er is ook iets geks met schilderijen, iets fundamenteels.

Dat kan je trouwens vinden in het boek van de persoon die deze schilderijen had gekocht was Helene Kroller-Moller, de naamgever van het museum. Zij zei iets opmerkelijks erover: ze benadrukte de diepgang van de mensen die Van Gogh had geschilderd, “hun ziel”, die haar deed denken aan “het Absolute”.

Dat zijn nogal grote woorden voor die eenvoudige arbeidersmensen: hoe kan dat? Ze benadrukte ook dat dit vooral te maken had met hun berusting, de berusting die van hun blik uitging, waarna zij uren naar kon kijken, wat haar zo’n rust gaf. Dat is ook een beetje raar, ze deed alsof deze arbeiders een soort stressvrij leven hadden, in plaats van het zware leven dat zij in het echt hadden.

Ik dacht: laat ik dat nog eens technisch ontleden. Diat kan je technisch ontleden, en specifiek als je het hebt over “dimensies”. Wij leven in een 4D wereld.

Dat kan je goed zien bij schilderijen. Schilderijen zijn in feite een raamwerk in 2D, met lengte en hoogte. Het is in feite alleen een raamwerk, met deze twee dimensies. Ze hebben geen diepte, dus de dimensie 3D ontbreekt, en ze zijn ook niet onderhevig aan de tijd; dus ook de factor tijd 4D ontbreekt.

Die twee andere dimensies zijn er wel, die komen naar voren in de personen in het schilderij, zoals in de beschrijving van Helene; de factor 3D komt zoekt zij in de diepte van de ziel van de mensen, en de factor 4D in de berusting die zij uitstralen.

Je kan zeggen: wat moet ik hiermee, zeur niet, heb je niets belangrijkers te melden. Maar het kan helpen een beter begrip te krijgen van mensen; want dat van dat ontbrekende 3D en 4D ken ik ergens van.

Dat ken ik van de meeste mensen. Ze houden hun onderwerpen het liefst zo eenvoudig mogelijk, dus veel diepgang in 3D is er niet, en het liefst gaat het over de actualiteit, dus veel tijdsbesef in 4D is er ook niet.

Een ander voorbeeld

Ik wist nog niet wat ik hiervan moet denken, maar ik ging het verder ontleden, je kan namelijk ook nog een “ander schilderij” bedenken: het Evangelie.

Figuur: dit is ook een raamwerk, zeker als je het goed ontleed, precies een raamwerk in 2D met hoogte en breedte

En de persoon die erin uitgebeeld wordt is God en dat is iemand die, anders dan de mensen op de schilderijen van Helene, veel diepgang heeft en tijdloos is: aha, daar zitten die ontbrekende twee dimensies in 3D en 4D.

Bij de christenen zelf zie je dit niet terug, die zijn net zoals andere mensen met verbazend weinig diepgang in 3D en bestendigheid in 4D.

Afgelopen zondagochend zo rond 9.30 uur liep ik ‘s ochtends langs de Zwolseweg, en daar fietsen ook families naar de Gergem kerk. Je kan ze makkelijk herkennen doordat zij nette kleding dragen.

Deze mensen zitten daar wekelijks, en leren vreemd genoeg erg weinig. Hierboven staat de structuur van de belangrijke Bijbelteksten: onbekend. In mijn vorige blogpost “Analyse Evangelie” staat meer in detail hoe de Bijbelteksten gemaakt zijn. Dat kennen ze niet. Het interesseert ze ook niet, de schema’s die ik maak. Zij hebben dus verbazend beperkt diepgang in 3D.

En ook de factor tijd in 4D is beperkt: ze gaan daar elke week, steeds om hetzelfde te herhalen, zij het in andere variatie, maar het beklijft niet, en dan moeten ze er de zondag erna weer naartoe en dat je hele leven lang herhalen. Technisch beschouwd: de factor tijd in 4D is superkort.

Een enge ervaring

Het is een beetje gek, maar je zou kunnen zeggen van de mensen met zo weinig diepgang en tijdsbesef, dat het 2D figuren zijn, zoals stripfiguren.

Het bovenstaande onderscheid ken ik ook op een wat persoonlijker manier. De analyse van het Evangelie als raamwerk met God erin heb ik vrij recent gemaakt, dit komt uit 2022-2023. Maar als vijfjarig kind heb ik het ook al eens gezien.

Ik heb vroeger als kind ‘live’ meegemaakt dat mijn vader is gestorven, tamelijk eng. We gingen in de auto naar de winkel en plotseling hield zijn leven ermee op. We eindigden op een parkeerplaats. Daarna kreeg ik een rare hallucinatie van een man met een scherpe blik die op straat stond en naar mij keek. Ik was bang dat die man mij ging ‘ontvoeren naar de eeuwigheid’ en zei ‘het is mijn tijd nog niet!’

Dit kan je ook technisch ontleden. Mijn vader was, sorry vriend, niet een man met veel diepgang, hij keek vaak wat slaperig, hij leefde net alsof hij niet altijd helemaal bij de les was. Dat heeft niet met intelligentie te maken, hij was ingenieur, maar het is de wat slaperige blik die je ook bij veel andere mensen ziet.

Dus ik mis hier een stuk diepgang in 3D. Ook confronteerde deze gebeurtenis mij met zijn tijdelijkheid: ineens was hij weg, daar valt kennelijk niets aan te doen. Dus ook de factor tijd in 4D was kort.

Die ontbrekende 3D en 4D zaten bij de man op straat. De man van dat visioen zag eruit als een soort Godfather, met zijn mooie kostuum en hoed, leek een beetje op Michael Corleone uit de Godfather films.

Hij was het tegenovergestelde van mijn vader. Hij keek mij aan met een scherpe blik, waaraan je kon zien dat het iemand was met diepgang in 3D; en ik was bang dat hij mij zou ontvoeren “naar de eeuwigheid”; dus factor tijd in 4D was lang.

Figuur: Dit is denk ik wat hetzelfde is als wat je ziet in het raamwerk van het Evangelie, met beeld van God erin. En, vreemd genoeg, waar Helene in de schilderijen van Van Gogh naar op zoek was

Daarbij heb ik overigens het idee dat zij bij gebrek aan geloof de arbeiders maar als “proxies” gebruikte: diepgang van de ziel, en tijdloosheid, de dimensies 3D en 4D.

Waar ik nog niet helemaal uit ben, is hoe dat nu zit met de persoon God. Het idee met de dimensies en dat hij staat op de positie dimensies 3D en 4D hoog is wel evident, maar hoe zit het met het waarheidsgehalte.

Ook heb ik vragen over de analyses van Helene over de arbeiders. Als je leest in het boek van Helene en je kijkt rond in het Kroller-Muller museum, dan staan arbeiders op die positie “bewustzijn hoog”; al functioneren die als niet meer proxies. Ze heeft er verhalen over bedacht, over hun “berustend karakter”, maar dat was in het echt niet waar.

Ik heb in de A.I. ingevoerd of dromen ook soms proxies zijn; ja, zegt de A.I. Het zijn scenario’s die jouw brein bouwt.

Bijzonder. In een vorige blogpost schreef ik dat de schilderijen voor Helene dienden als “psychologische witwasoperatie”. Het is goed voor het witwassen van morele schuld. Ze werd giga rijk tenkoste van het lot van arme arbeiders; hang echter schilderijen van arbeiders aan je muur, dan is het net alsof je ze zo goed kent, “mijn vrienden”.

En goed voor het psychologisch witwassen van existentiele angst: zit je in een groot leeg huis, en word jij daardoor geconfronteerd met de leegte van het bestaan, met de leegte van het materialisme, hang je huis dan vol met schilderijen, dan is het net alsof het leven niet alleen materialistisch is maar dat het vol zit met immateriele, geestelijke waarden.

Ik zat te denken of ik er ook iets verontschuldigends voor kan bedenken. Misschien kan dat vanuit het idee “proxy”; een proxy is een simulatie. Er zit overduidelijk een “creatief” element in: ze verzint verhalen over de arbeiders die niet waar zijn, maar dat hoeft niet alleen negatief te zijn. Het kan ook zijn dat de “proxies” dienen als simulatie van iets uit het echte leven: zoals haar bewustzijn.

En ik schreef dat de schilderijen nep zijn als immateriele activa; maar het kan ook dat dit de Activa kant is van de balans; zet de proxies links onder Passiva als simulatie van bewustzijn en dan het raamwerk links onder Activa; in die zin dienen ze wel echt als immateriele activa. Maar dus niet letterlijk de arbeiders. Met gebruik van proxies gaat het om het gebruik van zaken uit de werkelijkheid om scenario's te bouwen, zoals het tot uitdrukking brengen van bewustzijn. In mijn artikel Analyse Evangelie had ik het over scenario’s in de werkelijkheid die zich kunnen aanpassen aan jouw niveau van bewustzijn; bij mijn vader laag dus die kan zomaar sterven; bij mij hoog dus ik sterf niet zomaar. Laat ik dat “externe scenario’s” noemen. En dan zou ik hier willen spreken van “interne scenario’s”; het brein maakt beelden aan, en kent daar betekenissen aan toe, om innerlijke gedachtes te ordenen, zoals: dat bewustzijn van mijn vader was wel laag zeg, als er laag bewustzijn is dan moet er ook ergens hoog bewustzijn zijn, hoe zou dat eruit zien, zou ik daar een beeld bij kunnen maken. Grappig dat ik dat toen al zelf kon. Later zag ik de Godfather films, en zag ik hoe de makers dat gedaan hadden: knap zeg. Bij het Kroller-Muller museum merkte ik ook zoiets op, en dan niet in Vincent van God: leuke schilder, maar de persoon daarachter zit als een soort Godfather figuur op haar paard, links van de ingang, en kijkt de binnenkomende bezoekers aan met vrije blik.

Bijzonder, ik ga deze notities in de A.I. invoeren, in de vorige chat, waarin wij het hadden over psychologisch witwassen, en eens kijken wat de A.I. zegt.

Grappig trouwens dat Andrea met iets soortgelijks bezig is, zij maakt collages. Op de collages staat een vogel, en daaromheen kleine stukjes kleur. Dat is een tijdrovend klusje. Je kan zeggen: de vogel staat voor hoog bewustzijn in 3D en je kan zeggen: alle losse stukjes eromheen vormt tijd in 4D, tot uitdrukking komend in de bewerkelijkheid van al die kleine stukjes.