Beginselprogramma #GROENRECHTS
[in progress]
Ik heb wel eens gedacht een eigen politieke partij op te richten GroenRechts. Daarvoor heb ik hieronder een beginselprogramma geschreven, althans de eerste artikelen, ik kan er meer toevoegen.
Deze politieke partij #GroenRechts streeft naar een regering van het Nederlands volk op grondslag van de onderstaande artikelen.
Hierbij is het uitgangspunt dat een volk wordt gedefinieeerd door een groep van mensen die verbonden zijn door een gemeenschappelijke afkomst en gedeelde historie, en een gemeenschappelijke visie op de werkelijkheid gericht op een gemeenschappelijk doel, namelijk een goede toekomst voor onze kinderen.
Het uitgangspunt is dat er voor de kinderen tenminste een evengoede levenskwaliteit is als in onze jeugd, en liefst een hogere levenskwaliteit.
I. Algemene beginselen; visie op de werkelijkheid
Artikel 1 Standpunt ten aanzien van de Abrahamitische religies
Artikel 2 Eigen Europese wereldbeschouwing
II. Mens en maatschappij
Artikel 3 Beschouwing op de achteruitgang van de fertility rate
Artikel 4 Beschouwing op migratiepolitiek
Artikel 5 Inrichting openbare ruimte
III. Overheid en rechtsvorm, trias politica
Artikel 6 Verhouding wetgevende en rechterlijke macht
Artikel 7 Bijzondere rechtspleging, rol van de Raad van State
I. Algemene beginselen; visie op de werkelijkheid
Artikel 1 Standpunt ten aanzien van de Abrahamitische religies
De Abrahamitische religies (Jodendom, Christendom en de Islam) stellen zich op de grondslag van Gods Woord. Zij zijn daar heel stellig in: zij onderschrijven geheel en onvoorwaardelijk de juistheid daarvan, zoals dat is neergelegd in hun teksten uit de Thora, Bijbel en Koran. Het strekt zich volgens hen ook heel ver uit, het strekt zich uit over alle terreinen van het leven, dus ook politiek en maatschappij. Het problematische hierbij is dat hoewel men met dit alles nogal “hoog inzet”, men in de praktijk niet echt weet hoe men recht en gerechtigheid moet uitoefenen, zodat deze bewegingen zich versplinteren in allerlei losse groeperingen en ideeen, die in feite hetzelfde doen als wat ook niet-religieuzen doen, namelijk dat de ene helft van hen geneigd is te stellen dat recht en gerechtheid via een linkse politiek moeten worden bereikt, en de andere heft via een rechtse politiek. Hoewel men dus hoog inzet met absoluut gezag, teksten met absolute juistheid, en universele toepassing, valt het in de praktijk uiteen in grenzeloos relativisme. Dit blijkt ook als het gaat om de kernwaarden die men beoogt te beschermen, zoals het huwelijk of het leven; deze bewegingen worden gekenmerkt doordat men ook hier hoog inzet, maar in de praktijk geen kritiek duldt, en daartegen hard optreedt en juist die grenzen overtreedt, die men beoogt te beschermen. Zo spreekt men over de onaantastbaarheid van het lichaam, maar vindt er in deze culturen een opvallend hoge mate van huiselijk geweld plaats, en spreekt men over de heiligheid van het leven, maar ziet men hier veel geweld tegen het leven van personen die men als rivaal ziet, waarbij men er niet voor schroomt om vanwege kleine onschuldige overtredingen, vaak van praktische en meest onschuldige aard, zoals kledingvoorschriften of eetgewoontes, iemand te vermoorden.
#GroenRechts ontkent het absoluut gezag van deze teksten en stelt zich tot doel dit te vervangen door iets radicaal anders, hoewel ieder mens daar van nature al over beschikt, namelijk common sense. Haar streven is hierbij niet zozeer gericht om de Abramitische religies van buitenaf te bestrijden, of diffamerend weg te zetten, zoals dat thans regelmatig gebeurt. Daarin verschillen wij van een politieke partij als de PVV, met wie wij de samenwerking uitsluiten. In ons geval is het niet persoonlijk, maar gaat het puur zakelijk om de effecten van de Abrahamitische religies. Je kan dat doen door hun teksten te deconstrueren. Daardoor kan namelijk aangetoond worden dat deze teksten niet zijn onderworpen aan een absoluut goddelijk gezag, zoals men stelt, maar eenvoudigweg aan de parameters van onze werkelijkheid, zoals alles in deze werkelijkheid. Deze mogelijk enigszins ontnuchterende verklaring kan men voorzien van het etiket “relativisme”, maar heeft wel de consequentie dat hoewel men bescheiden inzet, bij de uitwerking het veel eenvoudiger wordt voor politieke problemen een oplossing te vinden, omdat de parameters van de werkelijkheid steeds voor één probleem naar exact één enkele oplossing wijzen. Deze mathematische precisie in de werkelijkheid is bijzonder en onderscheidt #GroenRechts van atheisme, die een dergelijke mathematisch orde verwerpt. In die zin beogen wij een mathematische orde aan te tonen in onze werkelijkheid, die men in religieuze bewegingen vergeefs gezocht heeft.
Voor zover er weerstand ontstaat tegen deze wijze van denken, zullen wij de tegenstander met respect tegemoet treden, en niet wild bestrijden zoals Wilders of soortgelijke personen, met wie wij niet geassocieerd wensen te worden. Maar wij moeten ons standpunt zo helder mogelijk proberen uit te leggen, zodat het een mate van zelf-evidentie bereikt, dat de ander in ieder geval ons punt moet kunnen inzien. Het kan al opvallen dat zij beginnen met absoluut gezag, maar eindigen in grenzeloos relativisme, en wij beginnen bescheiden met een relativistisch startpunt, maar eindigen in een absolute, mathematische zekerheid van wat een juiste oplossing is. Men kan hier ook een verschil in methodiek zien. De Abrahamitische godsdiensten zetten minder dan wij in op “rekenen” maar meer op “taal” (het Woord, de Schrift, de Koran). Het zwaar inzetten op taal heeft echter een risico, want taal heeft de neiging te vervallen tot sterke taal, met zware woorden als zonde, Heilige Geest, kafir, hemel en hel. Het effect van het zwaar inzetten op taal is standaard geweld: het genereert een conflictmodel, waarbij men uiteenvalt in talloze tegengestelde meningen, waarbij men de ander pleegt te gaan framen als tegenstander, vaak gepaard gaan met “sterke taal” als scheldwoorden of zelf schuttingtaal, op internet maar ook in de Tweede Kamer, en geweld op straat in allerlei verschijningsvormen. #GroenRechts zet als alternatief in op common sense. Dit gaat uit van minder inzetten op “taal” en meer op “rekenen”: rekenen dat als je een probleem wilt oplossen, je eerst de oorzaak moet achterhalen, rekenen met factoren die bij een probleem een rol spelen, rekenen met wederzijdse belangen. In die zin is het een vorm van politiek bedrijven die een hogere graad van intelligentie vereist, maar het heeft ook een positieve keerzijde, men mag namelijk ook rekenen dat elk probleem een oplossing kent, en men mag rekenen dat voor één probleem doorgaans één enkele oplossing bestaat, wat het ook makkelijker maakt, zoals een som van tien keer tien ook slechts één enkele oplossing heeft en dat is honderd.
De onderliggende oorzaak dat #GroenRechts een afwijkend model presenteert is dat voor ondergetekende, Maurice Luymes, lezen relatief eenvoudig was, hij kon dat al op de kleuterschool. Omdat taal relatief eenvoudig is, hoeft daar ook niet zo zwaar op te worden ingezet. Voor degenen die de Abrahamitische religies hebben gesticht, was taal echter nog moeilijk, het was voor hen zwaar en ze zich door jarenlang leerproces eigen moesten maken. Later konden zij weliswaar ook lezen, maar die zwaarte zit er nog steeds, al heeft deze zwaarte zich verplaatst van het leerproces, naar de inhoud van de teksten. In die zin is #GroenRechts anders, want voor Maurice Luymes was lezen op de kleuterschool een licht iets, en doe lichtheid zit er nog steeds in, en nu in de inhoud van zijn teksten, die zijn een stuk lichter dan die van de Abrahamitische teksten. Het enige “strenge” is dat het, in plaats van de veelheid van interpretaties waar zij altijd mee komen, maar één enkele oplossing toelaat. In deze zin kent #GroenRechts een soort Fuehrerprinzip, maar dan een vriendelijke variant. Desalniettemin is het een strenge: men kan niet een religieuze mening hebben, onder de gelijktijdige vaststelling dat men op de basisschool moeite had met lezen en onder ontkenning, dat de zwaarte die nu in hun religieuze teksten zit, niets anders is dan een verplaatsing daarvan, maar nu naar de inhoud. Dit kan men alleen oplossen door een radicale oplossing te bewerkstellingen, en dat is om vast te stellen dat er in Nederland voor de Abrahamitische godsdiensten geen plaats dient te zijn. De Abrahamitische godsdiensten kunnen worden gerekend tot de Gruenderzeit der Menschheit, maar GroenRechts rekent zich tot een nieuwe generatie.
Figuur hieronder:
De Abrahamitische religies hebben als uitgangspunt dat zij alle uniek zijn, als uitdrukking van het Woord van God. #Groenrechts streeft echter naar een universele waarheid, waarvan deel uitmaakt de erkenning dat wij allen zijn gebonden aan de parameters van de werkelijkheid.
Dit kan worden aangetoond via deconstructie van de religieuze teksten, want die parameters zitten in de teksten. Zie schema hieronder: Genesis 1 en 2 zijn twee scheppingsverhalen dus thema natuur, en daarna Genesis 3 en 4 twee verhalen over de verwikkelingen van Adam en Eva dus thema mensen.
Ruth 1-4 zit ook zo in elkaar. In Ruth 1 en 2 zie je Ruth in het veld, het gaat om natuurscenes, en in Ruth 3 en 4 gaat het over haar verwikkelingen met Boaz, verhalen over menselijke verhoudingen. In Johannes 1-4 ook; eigenlijk in elk van de tekstdelen van vier hoofdstukken. Koran Sura 1-4 idem. Je kan deze systemen ontdoen van alle onnodige zwaarte en uitschrijven tot een “Activa-Passiva balans van de werkelijkheid” waarmee men de parameters van de werkelijkheid tot uitdrukking brengt, de verhouding van ons mensen tot de natuur.
Artikel 2 Europese common sense
Zoals bovenvermeld zijn wij onderworpen aan de parameters van de werkelijkheid. De overheid dient dan ook in de uitoefening van de politiek daar onvoorwaardelijk aan vast te houden. Dat is zoals vermeld niet onderwerping aan Gods Woord en Wet, waarnaar wij mensen geoordeeld zullen worden, maar wij moeten bij de uitoefening van het politieke ambt rekenschap af te leggen van de parameters van de werkelijkheid waarin wij leven, omdat wij anders onherroepelijk daarop afgerekend zullen worden. Bij de uitoefening van ons politieke ambt dienen wij dan ook zij zorg te dragen voor de inrichting van de samenleving overeenkomstig de parameters van de werkelijkheid.
Hierbij leren de observaties van onze werkelijkheid dat materiele en geestelijke zaken een eigen specifieke, van elkaar onderscheiden plaats hebben. In deze orde, die kan worden aangemerkt als een economische orde, geldt dat men materiele goederen kan kopen met een tegenprestatie die in geld is uit te drukken, en daaraan gelijkwaardig is, hetgeen voor zich spreekt, maar tevens dat men immateriele zaken zoals geluk of voorspoed kan bewerkstellingen, door daaraan een gelijkwaardige mate van common sense als tegenprestatie tegenover te stellen. Daarbij valt op dat men de oplossing het beste kan bewerkstellingen, door een concrete analyse van het probleem en men de oplossing zo dicht mogelijk doet aansluiten op het probleem. Zo kan het zijn dat ons klimaat onder druk staat door uitstoot van schadelijke stoffen, hetgeen vraagt voor een meer “linkse aanpak”. Anderzijds kan het zijn dat migratiebeleid onder druk staat door een te grote toestroom van vreemdelingen, hetgeen vraagt om een meer “rechtse aanpak”. Er wordt hier gekozen voor een oplossing die past bij het probleem, zonder dat men zich laat belemmeren door principiële kwesties. Ondermijning van deze common sense regel mag niet worden ondermijnd, maar dat hoeft niet met geweld te worden afgedwongen zoals bij de Abrahamitische religies, omdat hier sprake is van zelf-evidentie. Het moet voor de burger evident zijn dat als men in een land een bepaalde koers vaart, men net als in een auto soms linksaf moet en soms rechtsaf, wil men op de juiste bestemming komen. Dit is een waarheid van zodanige evidentie, als dat men nooit op de bestemming komt, als men alleen uitsluitend linksaf slaat, of uitsluitend rechtsaf, in welk geval men niet verder komt als rondjes draaien.
Figuur: Deze common sense regel kan worden toegevoegd aan het onderstaande schema. Hierbij waak ik ervoor de inhoud te voorzien van typisch natuurwetenschappelijke benaderingen. Dat kan op zichzelf wel. Men kan zeggen dat Activa is potentiele energie; Passiva is ons bewustzijn die signalen kan afgeven die van invloed zijn hoe het veld reageert. Ik laat dat ecjter aan natuurkundigen. Hier gaat het mij om een politiek uitgewerkt programma.
De meest juist voor beschrijving in een politiek programma lijkt mij een economische: religie is de werkelijkheid op een economische wijze beschrijven. Men zet links onder Activa wat voor dingen we in de werkelijkheid hebben; en rechts wat je daarvoor moet “betalen”. Voor gewone goederen betaalt men in de werkelijkheid met geld, en voor dingen als geluk of welzijn met het opgeven van goede redenen. Dat kan men in negatieve zin beschouwen als het opgeven van “goede redenen om links of rechts te zijn”, of “goede reden om Joods, Christen of Moslim of Atheist te zijn”; men doet in die zin een stap terug, naar een meer bescheiden positie, maar krijgt er vervolgens één echte common sense oplossing voor terug.
II. Mens en maatschappij
Stap 3 Praktische toepassing; oplossen van een negatieve fertility rate
Op de overheid rust de zorg, dat een bevolking zichzelf zal moeten kunnen handhaven. Dat gaat niet bij een negatieve fertility rate, al heeft een te hoge fertility rate ook veel negatief effect, zoals in het voorbeeld van het uitbreken van de burgeroorlog in Syrie; teveel mensen op een kleine ruimte met limited resources. Bij het toepassen van common sense zal opvallen dat dergelijk onderscheid wegvalt. In de huidige situatie zitten wij bij een meer linkse “vrouwelijke” politiek, waarbij het krijgen van kinderen meer aan gezinnen wordt overgelaten, de fertility rate sterk kan dalen, en bij een meer rechtse “mannelijke” of “Abrahamitische” politiek, waarbij dergelijke zaken in belangrijke mate worden gezien als verantwoordelijkheid van bovenaf van religieuze leiding, sterk kan stijgen.
Dit zorgt voor nogal wat chaos. Het is in feite een “omvolkingskatalysator”: Abrahamitische volkeren zullen andere volkeren overnemen. In dit geheel van chaos heeft de overheid een eigen verantwoordelijkheid die bij #GroenRechts in de plaats komt van gezin en religieuze leiding. De common sense regel is dat kiesrecht toekomt aan gezinnen met kinderen, een gezinskiesrecht. Hierdoor bouw je een regel in dat het overheidsbeleid van onderaf wordt gestuurd, en gericht op de toekomst. De overheid krijgt, door de inrichting van ons kiesstelsel, in feite impliciet de taak om alle maatschappelijke ontwikkelingen, en hun invloed op mens en maatschappij te toetsen aan de belangen van onze kinderen. Men zal zien, dat dit automatisch de belangen van andere groepen in de samenleving, zoals de ouderen insluit; de belangen van de grootouders zijn, als men zich richt op de kleinkinderen, in feite “grandfathered in”. In deze zin ziet men direct ook weer het verschil met de Abrahamitische lijn, waarin men ook sterk inzet op het gezin als hoeksteen van de samenleving. Het blijft daar echter bij woorden, het is sterk gericht op het woord, en omdat het daardoor beperkt is leidt het niet zelden, al dan niet opzettelijk, tot het tegendeel wat men beoogt. Er wordt niet gerekend met wat hiervoor feitelijk nodig is, en deze feitelijke oplossing bestaat, bij mathematische beschouwing, doorgaans uit één enkele oplossing en in dit geval gezinskiesrecht.
Artikel 4 Praktische toepassing: oplossen van te groot migratieprobleem
Er is in Nederland een grootcapaciteitsprobleem, en ook komen veel migranten die niet matchen met onze NL cultuur. Hiervoor wordt ook één exacte oplossing gevonden: triage. Dat is een systeem, bekend uit de gezondheidszorg, dat inhoudt dat men eerst aan de poort vraagt “met welke reden komt u hier”; eerst naar de goede reden vragen zoals in bovengenoemd schema. Er zijn migranten die heel makkelijk bij de triage kunnen worden tegengehouden, zoals “Chris Jude” uit Nigeria die vrouwen verkracht. Hij komt uit een veilig land en dat betekent dat hij niet vanwege vluchtelingrechtelijke redenen komt. Dan moet er een “red flag” afgaan bij het triageloket, men moet doorvragen, en dan blijkt dat hij psychiatrische klachten heeft. Hij moet niet naar een AZC maar naar een psychiater en die is in eigen land beschikbaar
Maar ook mensen uit “gangbare asiellanden” kan je stoppen bij het triageloket. Er komen bijvoorbeeld veel asielzoekers uit Eritrea, het “Noord-Korea van Afrika”. Men kan de reden achterhalen waarom zij komen, namelijk militaire dienst, ze deserteren of gaan dienstplicht ontduiken, in combinatie met illegaal vertrek, en daarop staat bij uitzetting naar land van herkomst een zware straf, dat ook lijfstraffen kan insluiten. In het kader van triage kan men zich echter afvragen of dit een valide toelatingsgrond is. Het antwoord is nee: andere mensen in Eritrea gaan ook in militaire dienst, dus dat is niet onoverkomenlijk. Dat kan men in het landgebonden asielbeleid zetten; en als men toch komt, dan is dat eigen risico en krijgt men maximaal voedselbonnen. In dergelijk geval zal men zien dat de oplossing zal werken, omdat deze mensen niet meer in grote getale naar Nederland zullen komen.
Voor reguliere migratie zou men kunnen denken aan een algemeen verbod op toelating van aanhangers van de Abrahamitische religies, die in algemene zin kunnen worden geacht niet goed te lezen, en in lijn daarmee de neiging hebben andere mensen te framen, of op kernbelangen als huwelijk of leven hoog in te zetten, maar in de praktijk te verontachtzamen. Mensen zullen de neiging hebben vaak toch te gaan zoeken naar zingeving op allerlei gebieden dus dat kan ook op dit soort gebied. Ik probeer er echter al vooraf de angel uit te halen, door uit te leggen dat de zwaarte van hun religieuze denkbeelden in feite voortkomt uit het feit dat zij lezen zwaar vinden; hoewel ze dat misschien in de tussentijd onder de knie hebben gekregen, verplaatst de zwaarte zich dan naar de inhoud van de teksten, en komt daar terug in zware verhalen van God die kinderen opoffert, een zwaar zondebesef, en een beeld van een duisteren toekomst. Als men deze bewegingen de vrije hand laat, betekent dat inderdaad een zware toekomst, en eindigt Nederland mogelijk in een kalifaat.
Artikel 5 Inrichting openbare ruimte
De inrichting van het landschap, landelijk, provinciaal als gemeentelijk niveau dient een zaak te zijn van de overheid, maar dient inzichtelijk te zijn voor de burger. Op dit moment hanteert men een conflictmodel waarbij verschillende partijen ieder zoveel mogelijk beslag willen leggen op de schaars overgebleven openbare ruimte; en dan vooral landbouwgrond.
Als men common sense hanteert, komt hier een andere uitkomst uit. De overheid moet het welzijn van de burger stimuleren, en dat is niet per se hetzelfde als groei. De overheid behoort primair zorg te dragen voor het welzijn van de burgers. Gezien de reeds krappe verhoudingen stad en platteland, zou het een verdwazing zijn Nederland nog verder vol te bouwen, waardoor het mooie uitzicht over ons (polder)landschap verdwijnt. Daardoor verdwijnen ook de mogelijkheden hier te recreeren. Er wordt ook geen noodzaak gezien landbouwgrond om te zetten in natuur. Een mathematische benaderingswijze ziet de oplossing doorgaans in kleine maatregelen, zoals de verplichting de rand van een landbouwveld vrij te laten voor natuur zoals veldbloemen, een ander bemaaiingsprogramma, en normen voor maximalisering van veeteelt per perceel. Het bijzondere is dat deze kleinere maatregelen vaak effectiever zijn dan grote.
III. Overheid, bestuursvorm, rechtsbescherming
Artikel 6 Binnenlands bestuur; verhouding wetgevende en rechterlijke macht
De wetgeving en rechtspraak dient, in lijn met het bovenstaande, niet te zijn gegrond op een abstracte Goddelijke Wet, of een abstract idee van anarcho-dictatuur, maar op basis van common sense. De wetgevende macht moet de wetgeving maken en is geroepen alle maatregelen te treffen tot het goed functioneren van de maatschappij, en de rechterlijke macht moet de wetgeving toetsen in het individuele geval. In de huidige samenleving gaat het niet openbaar bestuur vaak niet te werk volgens deze beginselen. Zo beginnen ze vaak ook hier weer “door hoog in te zetten” met wetten of verdragen met zeer algemene beginselen zoals een verbod op vernederende behandeling. Dat voldoet niet aan de norm van adequate wetgeving, want deze normen zijn veel te vaag.
Het gevolg is dat de rechtspraak de wetten gaat invullen, dus rechters gaan algemene regels maken die eigenlijk de wetgever had moeten maken; de rechter gaat op de stoel van de wetgever zitten. Zo geldt als een van de toelatingsvoorwaarden voor migratie, een inkomenstoets. Door het scheppen van open normen door de wetgever, kan de rechter echter beslissen dat hij dit in strijd vindt met het recht op toelating tot de EU van de buitenlandse ouder van ieder kind met een Europees paspoort (Chavez rechtspraak). De rechterlijke macht maakt hier een algemene regel, die eigenlijk de wetgever had moeten maken met als gevolg dat al deze mensen mogen komen. Een ander voorbeeld is dat de wetgevende macht geen regels stelt wie in aanmerking komt voor behandeling in een asielprocedure, uit welke landen; met als gevolg dat de rechterlijke macht zelf die regel gaat invullen, hetgeen heeft geleid tot EHRM jurisprudentie “dan maar iedereen die asiel aanvraagt”. Het is van belang dat erop wordt toegezien dat de wetgeving van de wetgevende macht voldoet aan de voorwaarden waaraan wetgeving dient te voldoen, dus voldoende concrete normering, zodat niet de rechtspraak die normen hoeft in te vullen, hetgeen gezien de voorbeelden de rechterlijke macht ook niet kan.
Artikel 7 Strafrecht, bijzondere rechtspleging
Op algemene regels kan een uitzondering worden gemaakt voor zeer bijzondere gevallen. De overheid is geroepen het kwaad te straffen opdat het geschonden recht wordt hersteld. Dit geschonden recht vereist rechtvaardige, maar ook rechtmatige straffen; daartoe behoort in beginsel niet de doodstraf. Er zijn echter gevallen denkbaar, die vooraf dienen te worden geformuleerd, waarin de gewone rechtspleging niet adequaat kan voorzien, omdat ze daar te soft in zijn, zoals zaken tegen IS terroristen, zodat de wetgevende macht dat moet doen. Dat is aan te merken als “bijzondere rechtspleging”. Dit geval zou kunnen worden gecategoriseerd als “misdrijven met een terroristisch oogmerk”. Bij de gedachte welk instituut bij uitstek geschikt zou kunnen zijn voor dergelijke zaken, lijkt vooralsnog de Raad van State een goede optie. De Raad van State, een instituut met thans een wat “dubbele” natuur als deel van de wetgevende als rechterlijke macht, wordt daartoe omgevormd tot bijzonder gerechtshof. Een kamer van het bijzonder gerechtshof wordt gevormd door twee leden van de rechterlijke macht en drie van de wetgevende macht. Het belang hiervan is dat in zaken waarbij de staatsveiligheid in het geding is, bij het bepalen van de strafmaat individuele afwegingen ondergeschikt zijn aan het algemeen belang. De Raad van State kan daarnaast tevens kamers krijgen voor migratiezaken waarvan de uitvoering en daarom ook de rechterlijke toetsing algemeen staatsbelang is, wat beter niet aan individuele rechtbanken kan worden overgelaten. De rechtspraak in migratiezaken wordt daarom bij de rechtbanken weggehaald, en bij de Raad van State ondergebracht (direct beroep op de Raad van State). Dit heeft als bijkomend voordeel dat de rechtbanken compleet overbelast zijn door deze zaken, en zich weer volledig kunnen concentreren op hun gewone kerntaken: gewoon strafrecht, civiel recht en bestuursrecht.
Het omgekeerde kan ook voorkomen. Er bestaat een algemeen juridisch principe voor rechters om in uitzonderingssituaties een “hardheidsclausule” toe te passen. Dat kan niet vanwege principiële of ideologische afwegingen, maar het kan wel vanwege een bijzonder samengaan van feiten, die kunnen het noodzakelijk maken dat toepassing van een wettelijke regeling in een bijzonder geval niet mogelijk is, zodat de rechter de wet buiten toepassing kan laten. Deze bevoegdheid willen wij handhaven, waarbij wij ervan uitgaan dat de rechterlijke macht bij uitstek geschikt is haar bevoegdheid te reguleren en de verantwoordelijkheid te nemen de hardheidsclausule toe te passen in gevallen waarin dat gepast is, zonder dat dit een gevaar wordt voor het bestuur van de landelijke overheid; te denken valt hier aan de Toeslagenaffaire, waarbij mensen soms rechten misliepen alleen omdat ze een kruisje op een formulier verkeerd hadden gezet.
Artikel 8 Buitenlands beleid
Ook op gebied van buitenlands beleid wordt gestreefd naar common sense. Daarbij is opvallend dat bij partijen die zich meer richten op een principiele koers, de verhoudingen vaak zoek lijken te raken, ook als het gaat om verhouding tot het buitenland. Zo is een opvallend fenomeen de compleet verstoorde verhouding met Rusland. Deze streeft naar verovering van vier provincies in het oosten en zuiden van Oekraine, waarvan zij op dit moment het grootste deel bezitten en waar een substantieel deel van de bevolking Russisch is (op de Krim zelfs 95%). Daarnaast zijn er geostrategische belangen, zoals de haven van Sebastopol, en een historische banden. Bij een principiele koers is men ofwel volledig voor of tegen Rusland, wat leidt tot een eindeloze patstelling. Bij een common sense benadering, kan men vaststellen dat de paar overgebleven plaatsen kunnen worden opgegeven, voor een gigantische besparing op mensenlevens. Een common sense benadering kan, op meer fundamenteel niveau, aanleiding zijn tot de vaststelling dat mensen, als men hen niet beperkt hierin, vrij materialistisch zijn en zich kunnen vastbijten in rechtszaken over een overhangende tak, of een schutting die tien centimeter over de erfgrens staat, maar evengoed in landgeschillen met de buren op politiek terrein. Hier geldt ook de algemene hoofdregel dat men soms iets moet opgeven (zoals vermeld in bovengenoemd schema, dat is bij uitstek materieel van aard) om “immaterieel geluk” te verwerven. In deze zin heeft Oekraine een gerechtvaardigde claim op de gebieden in het zuiden en oosten van het land, maar is het vanuit common sense verstandig deze op te geven in het belang van geluk en voorspoed van het Oekrainse volk.
Ik zou ook pleiten voor een andere aanpak bij de MH17 ramp. Dit is een dossier dat zeer gevoelig ligt, met name vanwege de nabestaanden van de slachtoffers. Het is in een dergelijke situatie zeer moeilijk de waarheid te erkennen, en het is het gemakkelijkst met de vinger te wijzen naar een vijand die ver weg zit. Omdat die in feite niet bereikbaar is, probeert men “muizen te vangen”. Hiermee wordt de nabestaanden een rad voor de ogen gedraaid, waar zij per saldo niets aan hebben. De hoofdschuldige van dit drama is KLM. Het was bekend dat in Oost-Oekraine een conflict gaande was, waarbij Oekrainse straaljagers vanuit de lucht pro-Russische troepen beschoten, en dat de pro-Russische troepen vanaf de grond met BUK raketten in de lucht schoten naar die straaljagers. Andere luchtvaartmaatschappijen besloten vanwege deze situatie om Oost-Oekraine heen te vliegen, maar KLM besloot, om ons onduidelijke redenen erdoorheen te vliegen. Doordat de NL regering een onmogelijk standpunt innam, namelijk door deze verantwoordelijkheid compleet te negeren, neemt vervolgens Rusland ook een onmogelijk standpunt in, namelijk om ook verantwoordelijkheid te negeren. #GroenRechts kiest voor een common sense koers, waarbij het belang van de nabestaanden voorop staat, die inhoudt dat KLM een regeling met hen dient te treffen voor de schade. Je legt op deze manier de verantwoordelijk bij waar die thuishoort, zodat je andere partijen, noch Nederland, noch Rusland, daarmee belast.
