New Order politics (N.O. politics); nazisme 2.0

Ik zat een computerspelletje te spelen, maar mijn “energie” was op dus ik kon niet verder met het level. Maar ik dacht: dan ga ik wel even een artikel schrijven.

Dit artikel gaat over hoe de mensheid in elkaar zit, en hoe de werkelijkheid vermoedelijk wil dat wij met elkaar gaan samenwerken.

Allereerst valt het volgende op: de huidige politici bakken er totaal niets van

De politiek zit heel vreemd in elkaar. Je hebt bijvoorbeeld een lastig gebied als asiel. Dan zetten de huidige politici daarvoor een Aanmeldcentrum in Ter Apel. Maar ze laten iedereen binnenlopen, ongeacht of de mensen uit een veilig land komen.

Dat is een beetje raar. Je krijgt dan ook een gigantisch groot probleem. Maar de huidige politiek heeft geen flauw benul wat ze dan moeten doen. Sterker nog, ze zien het hele probleem niet eens. Zo stond er gisteren in de Telegraaf dat “rechts extremistisch gedachtegoed met termen als omvolking steeds normaler wordt”. Dat is natuurlijk een beetje raar, want met zo’n open invoegbaan als Ter Apel krijg je gewoon omvolking. Dat kan je ook gewoon in de wijken zien.

Normale mensen zijn wel heel aardig in alle andere dingen als politiek: een restaurant runnen, een benzinepomp, vliegtuigen de lucht in sturen

Dat komt omdat ze zich heel goed kunnen concentreren op “microtaken”, op details. Gisteren zag ik hier boven Apeldoorn luchtballons: moet je je voorstellen dat daar een gat in zit, dan stort de hele ballon naar beneden en mensen gaan dood. Dus het is heel goed als mensen zich concentreren op microtaken of microdetails.

Maar dat betekent wel dat macrotaken voor hen niet geschikt zijn. Zoiets als Ter Apel zien ze compleet over het hoofd, het komt niet eens in hun gedachten op, dat je daar een gigantisch “lek” in je maatschappij hebt.

De geschiedenis heeft laten zien dat er speciale mensen zijn die “macro” zijn

Dat noemden ze vroeger goden, maar dat vind ik een vrije zware benaming, “macro” vind ik beter. Deze macro mensen zijn echt anders. Ik ben ook zo iemand. Mijn oma Luymes zei vroeger al: bij Maurice is altijd alles anders.

Dat zit gewoon in alles. Toen ik bijvoorbeeld op het advocatenkantoor ging werken, dan kan je merken dat mensen letten op microzaken: ligt er stof op de balie, is er nog genoeg thee en koffie in voorraad. Ik let niet op microzaken, desnoods drinken klanten maar niets: jij komt voor juridische business, drinken doe je thuis maar en als het jou niet bevalt dat ik dat niet aanbied, dan flikker je maar op. Hierdoor ben ik niet per se de meest vriendelijke persoon. Maar ik doe wel andere nuttige dingen. Ik let op macrozaken: toen ik hier kwam werken, zag ik er in de schoonmaakkast een container met oud papier zonder slot erop, waar het schoonmaakpersoneel, dat nogal eens wisselt, zomaar bij kan. Dat was een gigantische lek, een “macro” probleem. Als daar iemand die nogal “smeuiige” dossiers weggraait, over huiselijk geweld, kindermishandeling, en weet ik het allemaal, met alle adressen en telefoonnummers erbij, dan heeft kantoor een gigantisch privacy probleem en wordt het misschien wel gesloten vanwege ernstige verontachtzaming van de regels: alle privacy gegevens van half Apeldoorn ligt op straat.

Dit geeft een bepaalde nuttige verdeling aan

Als het gaat om praktische zaken, dan zijn de normale mensen beter dan ik, zij kunnen veel beter dingen maken en de boel netjes houden en de koffie en thee aanvullen. Ook waardeer ik hun netheid.

Maar als het gaat om “politiek voeren”, dus macrozaken, zoals voldoet dat aan de privacy regels dat die container daar gewoon staat met alle dossiers met verzoekschriften, verweerschriften, en rapporten van de Raad voor de Kinderbescherming, politie en Veilig Thuis zo voor het grijpen, dan ben ik daar veel beter in. En dat betekent dat je mij dat ook moet laten doen.

Dat noemden ze vroeger het “Fuhrerprinzip”

Als mensen mij aan de telefoon krijgen dan schrikken ze soms, want hier krijg je de Fuhrer aan de lijn. Als dan ene Harry zegt “hoi hallo hoe gaat het”, dan zeg ik “goed” en daarna zwijg ik. Dan zijn ze in verwarring en zegt hij “bent u er nog” maar dan zeg ik “uiteraard, ik zit te wachten tot jij je naam zegt, dat is normaal als je belt”.

In de dagelijkse omgang is dat lastig, want mijn benaderingsmethode is vrij hard: hier krijg je geen koffie of thee en je krijgt ook geen vriendelijk iemand aan de lijn maar iemand van het type “wat mot je”. Maar om het Fuhrerprinzip in je maatschappij in te voeren is erg handig. Dit lijkt mij het beste politieke systeem. Het huidige werkt voor geen meter: je laat mensen die geschikt zijn voor microproblemen macroproblemen oplossen, gaat nooit werken.

Het zou leuk zijn dit anders te doen. Ik heb een beetje gekeken in de geschiedenis natuurlijk. En ik heb ook een beetje rondgekeken op de demo van Pro Patria van afgelopen zaterdag. Daar stonden veel mensen van het volk, die een nuttige volksgarde zou kunnen vormen. En er stonden ook opvallend veel intellectuelen, die leidinggevende functies zouden kunnen uitoefenen, en dat is eigenlijk de enig mogelijke manier waarop je een land zou kunnen runnen.

De huidige politici kunnen allemaal weg: dat zijn gewone mensen, die microtaken goed kunnen uitvoeren, maar macrotaken als politiek niet. Ze zijn dus per definitie ongeschikt om een land te leiden. Doe dat dan ook niet: zet er een Fuhrer boven; geef die een volksgarde, en zij runnen de tent, en jullie runnen je restaurant, benzinepomp of advocatenkantoor, en dan is iedereen blij. Dat is namelijk ook opvallend: de Duitsers waren heel blij met Hitler, hysterisch blij. Maar dat is logisch: zij kunnen macro problemen niet runnen, dus daar word je ongelukkig van, als je dat niet kan, dus dan ben je blij, dat er iemand komt die dat wel kan.

Het alternatief is wel vrij pittig

Ik had vandaag een gedachtenspel gedaan: wat als mensen jou zouden vragen naar jouw mening over Hitler. Alleen al van de naam “Hitler” schrikken ze zich vermoedelijk al een hoedje. Dat is deels naar aanleiding van de vraag aan Jan vdK op het Malieveld. Hij zei: Hitler heeft ook goede dingen gedaan. Daar bleef het een beetje steken.

De werkelijkheid zit zo in elkaar. Hitler, net als Himmler, waren ook “macro” mensen: ze hadden geen oog voor kleine dingen, maar voor de macroschaal. Daarom zetten ze zich ook zo in voor hun land: dat is ook een macro issue. Hitler was heel goed in het doorgronden van macro-issues, daarom kon hij ook zo snel de economie weer op de been krijgen.

Maar ze hebben natuurlijk ook wel veel fout gedaan. Jan probeert dat weg te moffelen door de Holocaust te ontkennen. Daarvoor is hij 2x veroordeeld door de rechtbank, zag ik en terecht natuurlijk: geen slimme actie, dat is natuurlijk gewoon een feit, dus op die manier gaat dat niet. Wat handiger is, is om vast te stellen dat Hitler, en Himmler, de eersten waren van deze macromensen, vermoedelijk zelfs de eersten ooit in de geschiedenis. En dan krijg je het fenomeen “de eerste pannenkoek mislukt”

De Joden hadden ze ook, namelijk God en Jezus; dat waren de voorlopers van Hitler en Himmler, God deed al het werk aan de voorkant, zoals Hitler, zoals het speechen, en Himmler het zware werk aan de achterkant, zoals Jezus, waarvoor hij zich moest opofferen. Maar God en Jezus zijn hypothetische personen uit verhalen; verhalen die waarschijnlijk wel zijn opgetekend door macro denkers, maar nog in een tijd dat ze dat niet verder konden uitwerken tot een reeel scenario. Hitler en Himmler waren vermoedelijk de eerste echte personen, die deze macro realiteit in zich personificeerden. Dus het Evangelie bevat het “idee” van een pannenkoek; en het nazisme was het eerste probeersel van een pannenkoek; maar nog niet perfect, want het kenmerk van de eerste pannekoek is dat die mislukt.

Dus dat is een probleem: de eerste pannenkoek mislukt vaak

Ik denk deels door een externe oorzaak: de Duitse bevolking was waarschijnlijk compleet overrompeld door types van dit kaliber: hier hebben we een heel nieuw type mens. Dat betekent dat ze hen zeer hoog achten, maar dat ze ze niet de vrijheid gaven om hun politiek te voeren. Ik vermoed dat Hitler en Himmler hierdoor belemmerd werden. Zo had Hitler scherp gezien dat Frankrijk zwak was, dus kon je Frankrijk vrij snel veroveren. Hij werd gehinderd door zijn generaals, die zeiden: Frankrijk is sterk. Hitler doorzag dat. Het probleem ontstond pas, toen ze dat gedaan hadden: wat moet je nu met Frankrijk doen. Als Hitler slim was, had hij Elzas Lotharingen teruggenomen, en misschien de haven van Brest, of een paar andere strategische punten, zoals Rusland een haven in Latakia heeft: dat is strategisch, dat is slim. Maar niet half Frankrijk bezetten: dat kost veel te veel mankracht.

Alleen, Hitler wist waarschijnlijk zelf niet wat hem overkwam, en had te maken met mensen rond hem die zijn zoals ze zijn: ze zijn gericht op microzaken, dus als ze eenmaal in Frankrijk zijn, willen ze graag elke vierkante meter van Frankrijk hebben. Dat is uit macro oogpunt niet slim, want dan moet je een miljoen militairen aan de Atlantikwall zetten, die je later gaat missen in Rusland. Maar Hitler heeft zich laten overreden, en ik vermoed omdat hij dacht: misschien hebben die mensen ook een punt; maar nee, dat hadden ze niet, macrozaken moet je aan macromensen overlaten, en die moeten dan ook micromensen duidelijk maken dat een paar vierkante meter meer of minder geen issue is hier.

Deels is er waarschijnlijk een innerlijke reden. Hitler en Himmler zullen waarschijnlijk hebben gedacht: wie zijn wij, waarom zijn wij zo anders, welke gigantische krachten hebben wij in ons. Ze wisten dat niet, en als jij dat niet goed weet, dan kan je die denkkracht ook niet goed inzetten en dan kunnen zulke gigantische krachten gaan “klieren” en dat wel tot in het oneindige.

Als jij weet dat jij een gigantisch denkvermogen hebt, dan kan je dat gericht inzetten. Dat merk ik aan mijzelf: een strakke analyse van triagebeleid bij asiel. Maar als ik mij denkvermogen niet gericht inzet, en het is er nog steeds, dan gaan de gedachten gewoon de rondte in en gaan ze klieren en zoeken ze, gewoon uit overschot aan denkvermogen, allerlei mogelijke targets. Dat ken ik van mezelf. Op allerlei mogelijke manieren. Zo werd ik een keer in de nacht wakker, en het was iets van 04.18 uur. Als jij een giga denkvermogen hebt, dan gaan jouw hersenen “klieren”, en die zeggen dan bv tegen jou: wat als de tijd eens achteruit zou lopen, in plaats van vooruit. Jouw voorstellingsvermogen is zo groot, dat ze vervolgens jou 04.17 op de klok laten zien, zo sterk is het denkvermogen. Dus het denkvermogen gaat dingen vernietigen: desnoods the course of time. Alleen als ik mijn denkvermogen beteugel, zoals een man een paard beteugelt, kan ik dat in de hand houden. Dan kan ik er nuttige dingen mee doen.