Nabetrachting kerkdienst GerGem Apeldoorn zon 6 sept 2026

Het is mooi weer, dus ik zit buiten. Ik luisterde naar een kerkdienst van de GerGem Apeldoorn. Ik had mezelf van tevoren gesommeerd mild te zijn voor hen, want ik heb ze eigenlijk nodig, omgekeerd ook.

Vorige week heb ik namelijk een brief gestuurd aan deze predikant, om het geloof “te upgraden”. Niet moderner maken, maar beter uit te leggen voor de mensen, zodat ze het beter kunnen begrijpen.

Misschien ontneemt mij dat echter niet van de mogelijkheid om een analyse te maken van de kerkdienst, eens kijken waar we dan op uitkomen, en of dat een gemeenschappelijke deler is tussen hen en mij; mogelijk wel, mogelijk niet.

De kerkdienst ging over Lukas 15 verhaal van de verloren zoon.

Dat is een mazzeltje, want veel bijbelverhalen ken ik niet goed, maar deze toevallig wel. Er is een andere predikant hier in Apeldoorn, van de HHK, en die heeft dit verhaal ook vaak gebruikt. Hij heeft zelf ook een “verloren zoon”; niet zozeer in theologische zin, maar vroeg overleden, en nota bene in een vliegtuig (tijdens de vlucht).

In dit verhaal uit Lukas 15 heeft een vader twee zoons. Een is meer het type brave Hendrik, die blijft thuis en doet veel werk op de boerderij. De ander is meer het type fuifnummer: gaat reizen, verbrast zijn deel van het kapitaal, en komt dan terug sorry zeggen. De bijzonderheid zit in de reactie van de vader: die reageert niet boos, maar sluit die stoute jongen onvoorwaardelijk terug in zijn armen, ondanks de zonden die hij had gepleegd.

De predikant zei dat ook wij in het leven kunnen afdwalen, maar ook kunnen terugkeren tot de vader.

En hij zei ook, en dat vond ik vanuit theologisch oogpunt interessant: “het moet niet alleen bij goede voornemens blijven”, “je moet ook komen”.

Daar “sloeg ik op aan”: dit is interessant. De nadruk ligt hier op dingen doen. Dat deed ik gisteren ook.

Ik ging namelijk naar Den Haag

Ik maak mij namelijk zorgen over het NL’se migratiebeleid: een rommeltje.

Dus ga ik naar Den Haag en heb een symbolische daad gesteld: een vlag neerleggen op het Malieveld: “God, ziet U dit, ik sta hier alleen en leg een vlag neer want mijn land gaat eraan”.

Foto: deze vlag hangt normaal in mijn woonkamer aan de muur, maar nu lag hij daar: weerloos, als Christus aan het kruis

Dat is op zich een nutteloze actie: niemand staat daar op mij te wachten

Inderdaad: het hele Malieveld was leeg. Maar ik ben een “fervent gelovige”. Als mensen echt hoogbegaafd zijn, zoals Simone Weil, dan zijn ze dat sowieso.

Dat heeft een heel eenvoudige reden: jij bent intelligent, en die intelligentie moet ergens vandaan komen, dus moet er ook intelligentie in de werkelijkheid zitten, dus moet er een God bestaan; klaar, basta; zo simpel. In feite zijn hoogbegaafden, de echte althans, dus van nature “kinderen van God”.

En het tweede interessante: deze mensen durven fouten te maken.

De vader en de zoon uit Lukas 15 maken ook fouten, in feite zijn het een stel “klunzen”: die vader staat maar op de uitkijk, en dan gaat hij zomaar die zoon weer binnenhengelen; en die zoon komt zomaar binnenvallen, en verwijst dan naar “de hemel”: ben jij wel helemaal goed snik maatje.

Dat doe ik ook: ga daar een vlag neerleggen op het Malieveld, ben jij wel helemaal goed bij je hoofd malloot?