Foto: het Heidegger haus in Messkirch, waar hij als kind woonde
Ik zit in deze wereld best wel met een lastige afweging: hoe kan je in deze wereld iets voor elkaar krijgen, als jij geen macht hebt maar wel goede ideeen.
Zo las ik net het nieuws, op het AD: advocaten van Chris Jude krijgen meer tijd om te reageren op lijvig psychiatrisch rapport. Deze Judas is de moordenaar van Lisa. In dat rapport staat dat hij klaagt over stemmen in zijn hoofd: zou dat hem misschien minder strafbaar maken?
Ik zit hier bij de kachel en kan mij wel ongeveer helemaal opvreten van woede over zoiets.
Mijn idee is namelijk dat als jij als rechtbank wordt benaderd door zo’n standpunt van de verdediging, van die stemmen in zijn hoofd, dan moet jij niet zomaar dom gaan onderzoeken of dat waar is; iedereeen met elkaar ruzie maken of dat wel wel waar is. Maar jij moet aan zelfverdediging doen: sla die bal maar terug.
Bijvoorbeeld door te vragen: oh, had hij dat al lang, en dan zeggen de advocaten: ja al heel lang! En dan zeg jij als rechter: oh, dan was het niet zo handig om een beetje te gaan zwerven rond de wereld, of wel, en om in een AZC te gaan zitten, in plaats van in zijn eigen land naar een psychiatrische kliniek te gaan! Daarmee is de schuldvraag al beantwoord: hij heeft niks gedaan aan behandeling van zijn klachten, daarmee heeft hij gigantische risico’s veroorzaakt, we hoeven alleen de strafmaat nog maar vast te stellen.
Dit principe heet culpa in causa. Andrea zei: het is bijvoorbeeld als jij gaat rijden met een auto waarvan jij weet dat de remmen stuk zijn; als jij dan een ongeluk veroorzaakt, kan je niet zeggen: dat is de schuld van de remmen.
Maar het is bijzonder dat de rechtbank zich toch door zo’n standpunt laat “vangen”. Ik blijf nadenken, en denk: hoe zit het met jouw verantwoordelijkheidsgevoel: meneer Judas, hoe zit het met uw verantwoordelijkheidsgevoel? U heeft naar eigen zeggen een ernstige psychiatrische aandoening, maar u reist hier door Europa en zit in AZC’s: is dat wel verstandig? Had u niet in uw eigen land naar een kliniek gemoeten? En als jij dat niet doet, dan maakt dat jou al schuldig, klaar, basta.
Zo eenvoudig is dat!
Maar nee, deze rechters doen zulke afwegingen niet. De rechters hebben de macht en maken er een heel ingewikkeld iets van. Je zou je kunnen afvragen: hoe is dat mogelijk, dat ze dat doen? De oorzaak is dan ook een vrij fundamentele. De oorzaak is dat zij geestelijke waardes niet erkennen, zoals “verantwoordelijkheidsgevoel”: stemmen in je hoofd? Dan moet je je verantwoordelijkheid nemen en daarop gerichte actie ondernemen en als jij dat niet doet maakt dat jou al schuldig.
Dat erkennen zij niet, de rechters, en dat heeft een heel interessante reden: ze zijn puur materialistisch en dat is gericht op “hebben”: had (!) die Judas stemmen in zijn hoofd of niet. En niet op geestelijke waardes zoals nam die Judas verantwoordelijkheid (!) door in eigen land naar een kliniek te gaan.
Je kan goed het verschil zien. als ik misschien een klein uitstapje maak naar de filosofie van Martin Heidegger; daar leer je meer van, dan van 2000 jaar christendom
Heidegger zou zeggen: dat jij rechter bent, betekent niet dat jij goed kan denken; denken is “danken”, dus dank-je-wel zeggen voor een begrip als culpa in causa
Heidegger zou waarschijnlijk ook zeggen: het probleem met de rechtbank is, en met Gutmenschen in algemeen: die "bunt heel zuunig": het zijn echte materialisten. Dus die gaan dat begrip culpa in causa hier niet toepassen, ze gebruiken het veel te zuinig. En laten zich dan in de val lopen om helemaal mee te gaan in dat narratief van de advocaten van Judas. Maar de zaak leent zich er perfect voor: iemand met stemmen in zijn hoofd die hem aanzet vrouwen te verkrachten; en die "gaat de weg op" namelijk op weg naar Nederland; dan ben jij bij voorbaat al schuldig, dus kan mij dat Pieter Baan Centrum rapport schelen, flikker toch in prullenbak
Misschien dat je zegt: Heidegger, daar heb ik echt geen zin in. Maar hier kan je iets van leren. Heidegger is bekend van de uitspraak die hierboven staat, in feite weet je dan ook al genoeg. Maar je kan er nog veel meer van zeggen, hierboven staat de korte uitleg, maar als jij die niet wilt aannemen, kan ik ook de lange uitleg geven: jij bent de koning, ik geef je de uitleg die je wilt.
Heidegger is bekend van de bovenstaande quote “denken is danken”, maar ook van de uitspraak: “je moet de zijnsvraag op tafel leggen”. Die hoort bij de lange uitleg en die zal ik je dan ook lang uitleggen: wat jij wilt!
Deze formule “je moet de zijnsvraag op tafel leggen” is geen abstracte abacadabra, maar heel conccreet. Het betekent vragen stellen met het woordje “zijn” erin zoals: waarom ben (!) jij niet in een kliniek, waarom ben (!) jij hier in Nederland
Materialistische waardes zijn “hebbedingen” zoals had (!) die Judas stemmen in zijn hoofd. Maar ook in gelijk hebben (!); wie heeft (!) er gelijk of hij stemmen had. Het gaat alleen maar om hebben hebben hebben.
Je kan eventueel nog een tweede controlevraag stellen; dat is de “tijd-vraag”. Je kunt kijken of mensen vooruit lopen of achter de feiten aan lopen. Als je vooruit kijkt, dan kan je kijken of Judas de verantwoordelijkheid nam om op tijd naar een kliniek te gaan, toen hij merkte van die stemmen: nee dus, hij heeft dat volgens zijn advocaten zijn hele leven al, dus meneer heeft hele leven potje zitten stilzitten. Hoe langer je vooruit kijkt, hoe beter je kan zien dat hij schuldig is.
Als je achteruit kijkt, en dat is de “Amsterdamse methode”, dan heeft dat het effect als achterwaarts rijden op de snelweg: je loopt telkens achter de feiten aan en uiteindelijk knal je ergens tegenaan. Zo gaan de rechters in Amsterdam achterhalen of hij wel of geen stemmen in zijn hoofd had: geen idee natuurlijk, weten wij veel, je kan niet in iemands hoofd kijken. Dan krijg je ook een giga lang rapport van psychiaters, die gaan afwegen: misschien wel, misschien niet, misschien wel, misschien niet. Voor je het weet heb je honderd pagina’s misschien wel misschien niet. Nutteloos! Dus hoe langer je achteruit kijkt, hoe slechter je kan zien of hij schuldig is: klunzen!!!!!!!!!!!
En als je het dan toch nog niet weet, is er ook nog een derde controlevraag; de eerste van dat “hebben” is verbonden aan thema “goedheid”; de tweede van het vooruitlopen of achteruitlopen, is verbonden aan het thema “waarheid” en er is ook nog een derde van het thema schoonheid. Want moet je kijken wat ze in Amsterdam aan het doen zijn met die ingewikkelde rapporten over Chris Jude omgaat: ze zijn de hele tijd bezig met wat Chris Jude in zijn hoofd heeft waarvan je gevoeglijk kan aannemen dat het zaagsel is. Maar ze vinden dat super belangrijk en daarmee maken ze zich compleet belachelijk, ze zijn als een stel Afrikaanse voodoo dokters aan het proberen iemands gedachten te raden! Ze kunnen het beste, als ze dit op de komende zitting gaan doen, het licht dempen, een kaars aansteken, elkaars hand vasthouden en dan fluisteren of de “geest van Chris Jude” wakker wil worden om te vertellen wat hij zoal te zeggen heeft; idioot!!!!!!!!!!!
Hoeveel “schoner” zou je deze zaak kunnen oppakken, door simpel te zeggen: meneer u klaagt over stemmen in uw hoofd, dat is gevaarlijk, dat moet je oplossen; anders is het net als het je op de snelweg begeven in een auto waarvan de remmen haperen: je zou zomaar iemand kunnen aanrijden. Dan kan je Chris afkappen met zijn advocatenteam, en dan kan je meer tijd en aandacht besteden aan de advocaat van de ouders van Lisa en van het andere slachtoffer van verkrachting, dan verplaats je het hele gebeuren van de hebben vraag wat Jude in zijn hoofd heeft, waarvan je kan aannemen dat het niets is, naar de zijns vraag: waar is (!) Lisa, en hoe is (!) nu de situatie van het andere slachtoffer, en wat is (!) een passende strafmaat voor zulke delicten. Nu zijn we de hele tijd met dat leeghoofd bezig, en om te raden wat hij in zijn hoofd heeft, maar laten we maar eens overslaan en zoals Heidegger zegt: de zijnsvraag op tafel leggen.
Mijn standpunt over verantwoordelijkheidsgevoel is niet zelf bedacht
Misschien denkt u: die gast zit maar wat te zwammen, hij zit maar wat te filosoferen bij de kachel en wat moet je ermee: Heidegger of geen Heidegger, achteruit kijken, vooruit kijken, wat heb ik daarmee te maken. Maar nee, dit bestaat gewoon, en niet alleen in de filosofie, in het recht bestaat het ook. Het heeft zelfs juridisch een naam, het heet “culpa in causa”: dat betekent eigen schuld aan het ontstaan van dit probleem (“schuld aan de oorzaak”), doordat jij jouw eigen verantwoordelijkheid niet nam.
Maar dat passen ze dus niet toe: zij gaan alleen maar puur materialistisch kijken of jij stemmen in je hoofd had. Zoiets gebeurt er dus nu in de politiek en de rechtspraak: geestelijke waarden verdwijnen in de prullenbak, en mensen zijn puur materialistisch bezig.
Ik ben mij daar aardig over aan het opwinden. Wie ik ben, weet ik zelf niet, en waarom ik dit zo moet voelen. Ik heb geen idee. Ik zit nutteloos bij de kachel en ben mooi de pineut: en een stel sukkels is procedures aan het vernaggelen.
Met asiel is het al even erg
Dit is ook al zo’n groot probleem. De Gutmenschen hebben er zo’n fantastische procedure voor opgetuigd, voor asiel, dat het een enorm aanzuigende werking heeft. Je kan ook uit veilige landen als Marokko of Algerije hier asiel aanvragen.
Dat is ook al zo’n puur materialistische opvatting: heeft (!) iemand asiel aangevraagd? Zo ja, dan moet hij volgens het Europees Hof voor de Rechten van de Mens een behandeling krijgen als asielzoeker en dan heeft (!) hij recht op opvang in een AZC en nog honderd-en-een andere rechten. Het is puur materialistisch; de mens wordt beschouwd als een soort kerstboom. Je kan met een mens kennelijk niet praten, je kan niet vragen aan de Marokkaanse asielzoeker: waarom ben jij hier? Kan jij mij dat uitleggen? Waarom ben jij niet thuis? Nee, je beschouwt hem als een dom ding, als een kerstboom en gaat hem helemaal “optuigen” met allemaal rechten.
Ook hier is de oplossing zo verschrikkelijk eenvoudig: kaats die bal terug, als jij uit al die veilige landen komt hoef je hier niet te zijn. De vraag stellen is de vraag beantwoorden. Ook hier zouden ze kunnen zeggen: jij zit zeker potje te zwammen, onzinverteller. Maar nee hoor, er komen alleen al 600 tot 800 asielzoekers per jaar uit Marokko, en die hebben ook recht op een AZC volgens het huidige beleid. En ja hoor, je kan ze ook gewoon tegenhouden. Daar is ook een mooi woord voor: triage: schiften bij de poort. Komt Chris Jude uit Nigeria: veilig land, doei!!!!!!. Komt er een Marokkaan, dan zeg ik: ook goeie dag, goede reis naar huis. Komt er nu een Marokkaan, dan zegt de IND: welkom, hier een kaartje naar AZC Groningen, en komt er een Nigeriaan, dan zegt de IND hallo welkom hier kaartje naar AZC Amsterdam. Chris Jude viel met de neus in de boter; ze hadden hem ook naar AZC Delfzijl kunnen sturen, daar heb je natuurlijk ook wel meisjes, maar in Amsterdam zijn er nog veel meer, zit vol met studentes.
Als het EHRM begint te miauwen dat mijn standpunt over triage niet in overeenstemming is met hun jurisprudentie: let op, laat je niet in de val lopen. Je kan daar jaren over discussieren: niet doen. Kaats die bal terug, zeg dat hun systeem niet in overeenstemming is met de realiteit: volstrekt irreeel dat de hele wereld hier binnen kan lopen, en volstrekt irreeel dat mensen uit veilige landen hier komen, want die komen om andere reden dan asiel, hou er dus rekening mee dat dit criminelen zijn of mensen met psychiatrische stoornis die in eigen land niet naar de kliniek willen en daarom uitwijken naar Nederland.
En let ook weer op het verschil hebben en zijn. Ik leg de nadruk op wie iemand is (!): ben jij afkomstig uit een veilig land, dan hoef jij hier niet te zijn (!); en hoeveel capaciteit is (!) er in ons land en hoeveel maatschappelijk draagvlak is (!) er om criminelen of psychiatrische patienten uit andere landen op te vangen, zijn (!) wij soms gekke Henkie van de wereld. Al die vragen verdwijnen in de prullenbak, want zij kijken puur naar hebbedingen: heb (!) jij asiel geroepen, dan heb (!) jij recht op een plek in een AZC; het is hebben hebben hebben.
Foei!!!!! wat zijn mensen een materialistische wezens!!!!!
Deze puur materialistische houding levert gigantische rampen op. Je land is continu in crisis vanwege dat hebben hebben hebben. Leg jij de hele tijd nadruk op hebben, dan heb je altijd tekort en jij hebt altijd problemen.
Ik kijk naar wat er is: wat is onze opvangcapaciteit, wat is ons maatschappelijk draagvlak. Maar bij hen gaat het om hebben hebben hebben.
Foei wat word ik daar boos van!!! Maar ook wat dit betreft ben ik volstrekt machteloos. Ik ben een gevoelsmens, en het geeft mij een akelig gevoel van volstrekte machteloosheid.
Er zijn partijen die een tegengeluid geven, maar o wee de voorstanders proberen die in de val te lokken: ze proberen die in de strijd te trekken. De voorstanders van meer AZC’s willen jou in de strijd trekken dat je dat gaat bestrijden. Zij willen zeggen: die Marokkaan heeft recht op een AZC plek, en dat jij dan zegt nee hij heeft daar geen recht op. Dan zeggen zij: jawel hoor, dat staat in dit verdrag, en dan heb jij verloren.
Dus voor je het weet sta je buitenspel. Dus doe dat niet, loop niet in die val. Je kan beter zeggen: waarom passen jullie geestelijke waardes niet toe, zoals culpa in causa, of triage, jullie materialistische etters.
Jullie laten bijvoorbeeld iedereen (!!) uit Eritrea hier asiel aanvragen en geven dat ook, vanwege hun militaire dienstplicht: als jij je daaraan onttrekt in Eritrea word je zwaar gestraft, dus krijgen ze asiel.
Maar waarom zeg je niet: een geestelijke waarde is bv “communiceren”: communiceer met die Eritrea mensen dat zij zich daar maar gewoon aan moeten houden, aan die regels van militaire dienst, zet dat op internet, dan hoeven zij zich niet op dat verdrag te beroepen.
Ik ga mij niet verlagen tot een discussie over dat verdrag, ik omzeil die discussie, of zij op grond van dat verdrag recht hebben op asiel. Ik ga niet discussieren over hebbedingetjes. Ik ga een andere koers varen. Ik pas geestelijke waardes toe, zoals de geestelijke waarde “communiceren”: ik kan met die mensen communiceren; ik kan als overheid op internet communiceren dat ze zich maar gewoon aan de dienstplicht houden, net als de andere mensen in hun land.
Ik kan ook een geestelijke waarde toepassen als “anticiperen”; ik kan namelijk anticiperen op wat komen gaat: namelijk dat als ik dit in het beleid zet, dan komen ze niet eens meer, want die mensen zijn ook niet gek: die gaan niet ontsnappen uit militaire dienst en over de zee varen, als hier niets te halen valt.
Jullie overheid zijn mega druk bezig of Chris Jude stemmen in zijn hoofd heeft, maar tegen de Eritreeers communiceren jullie helemaal niks!!!!!!!
Een andere geestelijke waarde is “vaderlandsliefde”: wij houden van onze NL cultuur, maar als jij zo’n open beleid hanteert, komt heel Eritrea hier, communiceer dat aan de mensen in NL: vraag aan de NL bevolking: willen jullie dat? Ik zag laatst een Eritreeer bij het station, en die liep erbij als een wandelende mummie: vinden wij dat prettig in ons straatbeeld?
Ik voer dus een andere koers
Bij dit laatste is nog wel iets bijzonders, misschien is dat interessant voor de leidinggevenden en de geinteresseerden om even over na te denken. Zij vinden het best dat jullie de straat op gaan; maar ze zijn als de dood (!!) dat jullie erachter komen dat zij puur materialistisch bezig zijn.
Dat is hun “achilleshiel”. Zodra jullie dat ontdekken, dan valt namelijk hun hele bestel in elkaar. Ze zijn dan ook extra als de dood dat jullie politiek gaan organiseren en dergelijke dingen gaat communiceren, zoals over de rechtszaak tegen Chris Jude of het asielbeleid.
Dat laatste verklaart trouwens ook waarom zij geestelijke waarders als “communicatie”, “vaderlandsliefde” of “realiteitszin” niet kennen. Realiteitszin is bv ook de realiteit van de dood onder ogen zien. Daar zijn zij super bang voor.
Die gaan ze dan maar onder het tapijt moffelen, maar dat heeft wel een vervelend gevolg: daarmee moffelen ze ook alle andere geestelijke waarders onder het tapijt.
Dus met realiteitszin als in realiteit van de dood onder ogen zien, schuiven ze ook realiteitszin van een realistisch asielbeleid onder tapijt, en een geestelijke waarde als vaderlandsliefde, en een geestelijke waarde als communicatie, dus feitelijk alles.
Alle geestelijke waardes verdwijnen onder het tapijt; er zit dan wel een “bobbel” in het tapijt, waar dat alles onder ligt, en dat noemen ze god, dan heeft dat ook een naam klaar opgelost.
Ik probeer het er weer onderuit te halen, kom maar weer terug met die vaderlandsliefde, kom maar weer terug met die realiteitszin.
Maar de weerstand is mega; zowel vanuit de politiek als vanuit de religie: die twee werken samen, want ze hebben een gezamenlijk belang om geestelijke waardes onder het tapijt te blijven duwen
De politiek is er voor om een puur materialistische koers te varen en religie is ervoor om jou ervan te overtuigen dat geestelijke waardes iets mysterieus zijn waar jij vooral zelf niet over kan beschikken.
En met gevolg dat jij in de praktijk een wetgevende macht kan zien die geen fucking flauw benul heeft hoe ze asiel moeten oplossen; of een rechterlijke macht die volkomen zit te prutsen met flutargumenten in de rechtszaak tegen Chris Jude.
Triage toepassen bij asiel, waarom gebeurt zoiets niet. Puur materialistische levenshouding, oei, is dat wel slim, is dat niet te laag bij de gronds; waarom hebben jullie geestelijke waardes als communicatie of vaderlandsliefde onder tapijt gestopt.
Holy Meloni als ze daarmee geconfronteerd zouden worden, en zelfs met de achterliggende gedachte waarom zij dat niet toepassen: omdat zij puur materialistisch bezig zijn en geestelijke waarden als verantwoordelijkheidsgevoel (bij de rechtszaak tegen Chris Jude) of realiteitszin (bij de jurisprudentie van het EHRM) ontkennen!!!!!!!!!!!
Dat zou dus een oplossing kunnen zijn: richt een politieke partij op, vraag in je verkiezingsprogramma waarom geen van de andere partijen op zoiets als triage is gekomen, en waarom rechters culpa in causa niet toepassen, waarom ze zo materialistisch bezig zijn, waarom zij geestelijke waarden als verantwoordelijkheidsgevoel, realiteitszin, of vaderlandsliefde niet kennen, en mogelijk valt hun hele politieke bestel dan in duigen: als een stel gevoelloze materialistische regenten.
Dat is toch mooi om van te dromen. Maar op een ander moment denk ik weer: ach, het zal niet lukken. Ik heb me politiek geengageerd maar als je ziet hoeveel tegenstand je hebt en hoe moeilijk jouw geluid te laten horen: oef!!!!!!!!!!! Je moet in feite niet alleen het hele bestel omgooien, maar het hele denken van de mensen: holy shit, dat gaat nooit lukken natuurlijk.
Er is nog een raar ding: als ik dit afweeg, dan zo ik zeggen dat gaat nooit werken. Aan de andere kant: het vreemde is dat het in mijn jeugd wel altijd lukte, om “regenten” aan de kant te zetten. Het was mega eenvoudig.
Toen ik klein was kreeg ik alles gedaan, alle autoriteiten vielen om. Ik herinner me bijvoorbeeld altijd nog de dag dat ik voor het eerst naar de peuterspeelzaal werd gebracht, best wel spannend voor zo’n driejarig kind.
Daar kwam een juf naar me toe, en die zei: kom jij ook in de kring zitten. Ik wilde echter eerst even rustig rondkijken waar ik werd gedropt, mag ik niet eerst even rustig rondkijken, dus ik vroeg: waarom? (in de zin: waarom moet je in de kring zitten). Toen zei de juf: dat doen wij altijd zo! Waarop ik zei: dat vroeg ik niet (ik vroeg namelijk niet hoevaak jullie dat doen, maar waarom, wat gaan jullie daar doen). Daarop liep ik weg en liet de juf verbaasd kijken: geen antwoord op de vraag, betekent geen kind in de kring.
Of, ongeveer in dezelfde periode, toen ik in het ziekenhuis lag vanwege mijn voet. Ik moest snel geopereerd worden, anders kan jij niet meer lopen, zeiden ze. Na de operatie moest ik een week of zo blijven liggen: super saai voor klein kind. Ze hadden me stiften gegeven maar geen papier, zodat ik uit verveling de muren en lakens had gekleurd.
De verpleegster was giga boos, maar ja, denk ik dan: geef mij dan papier, domme koe: heb jij geen geestelijk leven, dat jij je alleen maar druk maakt om lakens, een materieel ding; en niet om dat kind, een geestelijk wezen; namelijk dat dat kind niet een hele week kan liggen staren naar plafond, die moet iets te doen hebben, geef hem op zijn minst papier zodat hij kan kleuren.
Dit trucje heb ik vaker gedaan, maar je blijft maar vechten tegen stel boze figuren: ze blijven je maar afkatten en puur gericht zijn op materiele dingen en niet op geestelijke waardes, en telkens moet ik er dan tegenin. Zoals bij rechtszaken, dan kom je soms vervelende rechters tegen, die willen advocaten gaan “afblaffen”. Dan zegt zo’n rechter bv laatst: meneer u vraagt voor uw klant alimentatie maar u heeft geen alimentatieberekening overgelegd!!! Dan denk ik: halleluja doe ff rustig zeg, tuthola. En bovendien weer een voorbeeld van “hebben”: jij hebt (!) geen alimentatieberekening overgelegd. Ik blijf uiterlijk beleefd en dan zeg ik: nee dat heb ik niet, maar de wederpartij had zijn financiele gegevens niet overgelegd, dus dat kon ook niet en daarom heb ik in het verzoekschrift alleen een schatting opgenomen; maar nu net voor de zitting deed hij dat wel, met berekening erbij, dus die berekening is (!) er al.
Heidegger kennen ze vast niet
Ik ben meer van het zijn, de zijnsvraag stellen, en minder van het hebben. Moet je kijken hoe zuur die rechter dan kijkt, truttebel. En wil ik bij onze vervelende hautaine politici en rechters ook doen, maar ik krijg het nu als volwassene niet voor elkaar.
Al helemaal niet als ik de onderliggende oorzaak erbij zou moeten zeggen; en al helemaal niet als ik er Heidegger bij zou moeten halen, die rechter is dan weliswaar universitair geschoold, maar Heidegger kent ze vast niet.
Jullie misschien ook niet, maar daarvoor ben ik er om te helpen. Heidegger komt uit Freiburg in Zuid-Duitsland, was daar hoogleraar filosofie, en is de schrijver van het boek Zijn en Tijd, uit de jaren twintig. Hij was iemand die in zijn boek Zijn en Tijd had gezegd: we moeten de zijnsvraag weer op tafel leggen.
Misschien dat je je dan afvraagt: wat betekent dat in hemelsnaam. Doe mij maar kop koffie op tafel en laat dat andere maar zitten. Maar dat is heel eenvoudig. Dat wil zeggen: minder nadruk leggen op al dat hebben hebben hebben. Minder van die joods-kapitalistische graaicultuur. Maar ook minder nadruk op hebben op ander vlak. Minder zitten zeiken of Chris Jude stemmen in zijn hoofd heeft (!); maar meer de nadruk op de zijnsvraag, dus waarom is (!) die gast hier uberhaupt in Nederland, die koekebakker, want hij is (!) toch afkomstig uit een veilig land Nigeria, dus waarom is (!) hij een plek aan het bezetten in een AZC, en waarom is (!) hij in Amsterdam aan het rondfietsen en op vrouwen aan het loeren, en waarom is (!) de politiek hier niet iets aan het doen, en waarom is rechtbank Amsterdam het culpa in causa beginsel niet aan het toepassen waarmee je zijn flutargumenten over stemmen in zijn hoofd zo van tafel veegt.
Heidegger is ook bekend van de term “Leben-zum-Tode”. Misschien dat je je dan ook afvraagt: holy shit, ik wil niet dood, weg d’rmee. Maar dat is niet de bedoeling, het is hier niet de bedoeling om in een ravijn te springen. Het gaat erom wat de reden is dat mensen de zijnsvraag wegmoffelen: wat is (!) hier de diepere oorzaak van, dat al deze mensen die zijnsvragen niet stellen; en dat ze hem ook van tafel vegen; is (!) dat misschien een fundamenteel probleem van de mensheid; is (!) de reden misschien dat de rechters, in weerwil van Heidegger, de zijnsvraag niet durven stellen, omdat die hen teveel herinnert aan het niet zijn, aan gevaren die bestaan, en aan de dood; en dat zij daarom uit angst de dood van Lisa op de koop toe nemen, dan wel, omdat dit natuurlijk iets te ver gaat, het zijn zelf geen moordenaars, daar een verontschuldiging voor proberen te zoeken, zoals stemmen in het hoofd van die koekebakkar Judas, zodat zij niet hoeven te denken aan die van hen zelf!!!!!????!!!!!
Heeft de goede vriend Heidegger daar niet feilloos de vinger op de zere plek gelegd, en daarvoor gewaarschuwd, voor welk circus je dan in terecht komt, als je dat niet heel goed in de gaten houdt?!?!?
Dus moet je de dood accepteren, als part of life, omdat je dan tenminste de zijnsvraag durft te stellen.
Disclaimer
Misschien dat mensen zeggen: jij bent zelf gek, of je overdrijft, wat moeten we met dit alles. Heidegger heb je bovendien nergens voor nodig: moven met die gast uit Freiburg.
Dat is historisch gezien niet heel handig. We hebben nu een parlementaire democratie, en dat is een typische “regentenkliek”; hier gaat het om hebben hebben hebben en geestelijke waardes zoals vaderlandsliefde tellen nul komma nul.
Zo is er een parlementarier Habtamu de Hoop, dat is een Ethiopier, maar hij zegt dat hij een Fries is: volkomen onzin. Hij verlakt in een zin zijn eigen land Ethiopie waar hij bij staat, en maakt Friesland tegelijkertijd ook nog belachelijk.
Maar deze man zei onlangs, dat hij wil dat de boeren minder land hebben, want hij wil meer woningen bouwen. Voor hem is een stuk land alleen een stuk plat vlak, puur materialistisch. Voor mij is een stuk land een stuk gebied wat jij kan gebruiken voor voedselvoorziening, en dat raakt aan de zijnsvraag, want je kan alleen zijn / bestaan als jouw voedselvoorziening is gegarandeerd.
Deze regentenkliek is dus niet zo handig bezig, op termijn is een parlementaire democratie eigenlijk niet te handhaven, het gaat namelijk alleen maar over hebben
Dan krijg je automatisch wat anders, zoals wat ze in Nazi Duitsland hebben geprobeerd, en dat is wel een flinke uitdaging. De vraag is hierbij niet of je weer een nieuw nationalitisch bewind krijgt, die krijg je sowieso, maar hoe je dat gaat invullen.
Je moet dan wel een leiding hebben die de boel strak organiseert, anders kan het zomaar gebeuren dat een stel onverlaten met dat nieuwe systeem aan de haal gaan, en de boel uit de rails lopen.
Nazi Duitsland had een tweetal aan het hoofd staan, Hitler en Himmler, maar er was een derde persoon, ook met een naam met de hoofdletter H, namelijk Heidegger, en die dacht: gaat dat wel goed daar in Berlijn.
Heidegger was fan van Hitler, maar had wel twijfels of die twee dat wel aan konden. Dus al meteen bij het begin, ging Heidegger vliegensvlug van zijn woonplaats Freiburg, waar hij dus hoogleraar was, naar Berlijn, om zich aan te melden en de baan op te eisen van “filosoof van het Rijk”.
Dat was een “bold move”. Ze hebben hem afgewezen, niet zozeer omdat zij een hekel hadden aan Heidegger, maar meer vanwege “ach, waar zou je dat nu voor nodig hebben”, “bovendien hebben we er al een, een filosoof, en dat is Rosenberg”.
Dat was een historische blunder van de bovenste plank. Rosenberg deed filosofie als hobby, maar was vooral een architect. Maar Heidegger deed filosofie als vak, dus hij was een professional, een vakfilosoof, en daar lopen er maar heel weinig van rond. Deze types zou je moeten rangschikken als “buitencategorie”, “onmisbaar”.
Ik ken er een andere van, en dat is Laotse, uit China. Misschien dat u daar weer van schrikt: holy shit, nu weer zo’n griezelterm, eerst culpa in causa, dan triage, dan Leben-zum-Tode, en nu krijgen we ook nog een of andere Chinees, doe mij portie sate maar verder wil ik van die Chinezen niet weten. Toch wel handig. Laotse is de grondlegger van het Taoisme. Dit was ook zo’n type van “je moet staan voor wie je bent” en “je moet niet altijd alleen maar hebben hebben hebben”. Onder zijn instructies ging de toenmalige dynastie in China een gematigde koers varen, en de economie schoot gelijk door het dak: minder nadruk op hebben, en het geld valt uit de lucht. Bovendien konden de belastingen direct omlaag. Die Chinezen merkten dat het omgekeerde ook geldt: meer nadruk op hebben, en je stort je land in de verdoemenis. Maar Heidegger was dus ook zo’n type, en wel een hele moderne. Maar ze hebben hem afgewezen.
Ze hebben hem dus afgewezen omdat ze dachten; die hebben we niet nodig. Dat was een vergissing: je hebt wel Hitler en je hebt wel Himmler, maar je moet daar ook Heidegger naast zetten.
Er was ook nog wel een andere reden. Ze hebben hem ook afgewezen omdat ze dat idee van de “zijnsvraag” niet helemaal goed hadden begrepen, en dat idee van “Leben-zum-Tode”, en dat is ook wel een stukje eigen verantwoordelijkheid van Heidegger. Hij had zelf ook een fout gemaakt. Hij had namelijk zijn boek Zijn en Tijd zo snel geschreven, dat het wel een beetje was afgeraffeld. Hij wilde eigenlijk het boek schrijven in drie delen, maar hij maakte alleen deel een en twee af, en deel drie is er nooit gekomen.
Dat was ook een gemis. Dus je hebt aan de ene kant twee leiders in het Rijk, Hitler en Himmler, en de derde Heidegger is daar nooit bij gekomen; en je hebt ook een boek, die de basis zou moeten zijn voor hun ideologie, maar daar had je ook maar twee delen, en deel drie is er nooit gekomen. Ook niet heel handig. Dit zijn historisch gigantische fouten. Als jij namelijk de joods-materialistische regentenkliek gaat aanvallen, dan moet je oppassen dat je ze bestrijdt op inhoud, op de inhoud van hun leer, en niet fysiek gaat aanvallen.
En mocht u zich afvragen: wat had er dan in dat deel drie moeten staan, wat je nu niet hebt: al deze praktijkvoorbeelden die hierboven staan. Je kan wel een theoretisch deel schrijven, en nog een theoretisch deel twee, maar als je er geen praktijkhandboek bij schrijft, dan weten mensen niet hoe je dat moet toepassen. Zeker bij grondbegrippen als “Leben-zum-Tode”: als je dat verkeerd opvat, dan kan je zomaar denken: ik moet de Joden naar de kelder jagen, in plaats van: ik moet de joods-kapitalistische regentenkliek ermee confronteren dat ze ons (!) naar de kelder jagen, als ze de zijnsvraag niet stellen en altijd maar denken van hebben hebben hebben; dus willen ze daar even snel mee kappen een-twee-drie en anders opdonderen.
De rechtbank in Amsterdam
Als we het dan toch over Rosenberg hebben en over architectuur, daar kan ik ook nog wel iets over kwijt, en dan specifiek over het gerechtsgebouw in Amsterdam. Dit is een opmerking voor de mensen die toch vertrouwen hebben in de rechtbank Amsterdam en denken dat ik maar wat loop te zwammen.
Je moet als je in de buurt bent voor de lol maar eens naar dat gebouw lopen. Of, als je in de trein zit langs Amsterdam Zuid komt, uit het raam kijken, het gebouw ligt aan de noordkant van het station. Of kijk op Google maps.
Het gebouw is net nieuw, en is een en al glas en marmer: het is superduur en glimt aan alle kanten. Je zou kunnen denken: is dat even mooi. Maar laat je je niet verrassen, dit is een puur materialistische uitstraling. Als jij iets zoekt van warmte of menselijkheid, iets van bakstenen, een plant, of een warm schilderij: forget it. Dit gebouw is een perfect voorbeeld van het joods-materialistisch regentendom. De enige warmte zit nog in het koffiehoekje.
De ijskonijnen die dit ontworpen hebben denken van zichzelf dat ze slim zijn, dus proberen ze dit gebrek aan warme menselijkheid te verhullen door snel een standbeeld voor het gebouw te zetten van een gigantisch mens: een inktzwarte persoon die voorover hurkt.
Voor Rotterdam CS staat ook zo’n raar beeld; zelfde combi van ijzig koud gebouw met akelig monsterlijk beeld ervoor. Met dit beeld is ook iets mis: dat probeert namelijk iets te verhullen. Daarmee proberen de regenten uitdrukking te geven aan menselijkheid; de menselijkheid, de menselijke maat ontbreekt in het gebouw, en dan denken zij: zetten we er toch snel ff een mens voor, opgelost. Nee dus, want omdat zij geen gevoel hebben, ontbreekt dat zowel aan het gebouw, als aan het beeld: het is akelig zwart, en het straalt geen enkele vorm van geestelijke waardigheid uit, van menselijke waardigheid.
Het is een beeld van iemand die vlak voordat hij naar binnen gaat, zijn schoenveters strikt, en daardoor met zijn kont naar de bezoekers staat. Dat ziet er al niet heel prettig uit, je wordt hier niet echt “welkom geheten”. Maar de man ziet er zelf ook gek uit, het is een beeld van een sjofele zwerver, en ik weet waaraan hij mij doet denken: aan Chris Jude, die naar de rechtbank komt om zich met goedkope praatjes vrij te pleiten van moord. Tegelijkertijd dat ergens in Amsterdam-Zuid iemand een vrouw van de fiets trok, werd er voor de rechtbank in Amsterdam-Zuid een gigantisch standbeeld van deze “antiheld” opgericht en wel precies voor de rechtbank, waar Chris Jude moet verschijnen. Hij kan zo, als hij met het politiebusje wordt aangevoerd, naar zichzelf zwaaien. Kan mij iemand in dit hele universum uitleggen waarom ze bij de rechtbank Amsterdam in hemelsnaam een standbeeld hebben opgericht van Chris Jude???? En voor Rotterdam CS van “Christine Jude”? Waarom verschijnen ineens al die “Judassen”.
Mocht u nog twijfels houden aan mijn stukje, dan kan ik nog een leuke anekdote doen van de superstomme rechtbank in Amsterdam, stel yuppen daar. Ze hebben namelijk de vloer, dus naast dat beeld, van het duurste supergladde marmer gemaakt. Maar dat is een probleem, want binnenkort wordt het weer winter, en dan wordt het glad. Daardoor moeten ze in de winter giga veel zout strooien, en zelfs dan kan je nog uitglijden. Deze mensen houden nergens rekening mee, de menselijke maat is volledig zoek; een ijskoud gebouw zonder enige vorm van menselijkheid, een beeld zonder enige mate van menselijke waardigheid, en mensen die daar moeten komen voor een rechtszaak, waar ook geen flikker rekening mee wordt gehouden.
Dit laatste is trouwens wel tricky
Dat betekent dat ik niet per se ga winnen; ook niet met dit stukje tekst. Hoewel volgens mij de inhoud van dit aan duidelijkheid niets te wensen over laat.
Zo had ik net een gesprek met mijn twee collega’s en ging over een alimentatiebeschikking van de rechtbank. Rekenen is moeilijk, dus de rechtbank heeft zich daar compleet fout gerekend. Dat komt regelmatig voor. De collega vraagt advies: moet je in hoger beroep. Ik weet het antwoord, maar die twee luisteren niet naar mij, ze praten alleen maar onderling. Dus weer een Hitler-Himmler duo en “Heidegger” ofwel ik kijken ze overheen. Hoewel ik de oplossing ken. Misschien moet ik me daar even voor schrap zetten: dit stuk hierboven is het beste wat ik tot nu toe heb geschreven, en beter bestaat er volgens mij niet op de wereld. Als je dit gaat zeggen door de microfoon op het plein voor de rechtbank Amsterdam, met een paar flinke mensen erbij en een paar Prinsenvlaggen, blaas je zo de rechtbank omver en dat standbeeld van Chris Jude dat ervoor staat. Dan krijgt Heidegger alsnog waar de man recht op had! Glorie voor alles en iedereen. Maar mensen kunnen daarom ook zeggen: dat kennen we niet, en afgewezen; hoppakee weg ermee.
De zaak Gemmeker
Alhoewel, ze kennen het eigenlijk ook al wel. De manier waarop de rechtbank Amsterdam omgaat met de Lisa zaak, zal ik dat er ook nog even aan toevoegen? Dat doet mij denken aan een andere rechtszaak, die ook op internet staat: de zaak Gemmeker. Dat was de commandant van kamp Westerbork, waar hij 100.000 Joden doorheen loodste naar vernietigingskampen als Auschwitz.
Hij moest hiervoor na de oorlog verschijnen voor het bijzonder gerechtshof Assen. Die rechters lieten zich compleet in de luren leggen, zodat hij er met een milde gevangenisstraf vanaf kwam. Hoe deed hij dat: hij zei dat hij niet wist dat Auschwitz een vernietigingskamp was, hij zei: ik dacht dat het een werkkamp was. Als jij kan denken als Heidegger, dan weet je dat jij als rechtbank direct het wapen “culpa in causa” uit de la moet pakken. Je kan niet zomaar 100.000 mensen naar een uithoek in Polen sturen, zonder dat jij daar zelf eerst eens inspectie gaat houden. Dus flauwekul argument. Maar de rechters lieten zich vangen in spelletje “we moeten kijken wat in zijn hoofd zit”: ze gingen nadenken wat hij precies wist.
Dat ging dus net als bij Chris Judas: ook kijken wat er in zijn hoofd speelt. Daar kwamen ze natuurlijk niet uit, dus dat werd een eindeloze discussie, iedereen werd er moe van, mensen hebben helemaal geen zin om in andermans hoofd te kijken, dus dan maar een milde straf, nog milder dan wat de Officier van Justitie had geeist: ik geloof tien jaar in plaats van de gevraagde twaalf jaar, en hij kreeg ook vervroegde invrijheidsstelling, dus na zes jaar eruit.
Gemmeker ging werken in een tabakswinkeltje aan de markt in Dusseldorf, en onder de bezoekers waren ook Joodse overlevenden, of familie daarvan, dan gingen ze praten over de oude tijden: bizarre situatie.
Als jij Heidegger bent, dan ben jij anders. Dan zeg jij tegen Gemmeker: hey, maistro, wat voer jij daar uit? Je moet de Joden wel bestrijden, maar niet fysiek, maar op inhoud; je moet zeggen kappen met die joods-materialistische trucendoos van jullie, wij houden hier van geestelijke waarden zoals vaderlandsliefde, ga dat zelf maar oefenen in je eigen land. Dus vriendelijk verzoek de synagoges af te breken en pak je koffers. Daarbij moet je ze geen klappen geven, maar een vriendelijke vertrektermijn, een “terme de grace”, dan wel een migrantenstatus, als zij in jouw land willen blijven, gekoppeld aan werk, dan wel aan gezinslid als vrouw of kind. Als zij zeggen: dat is unfair, onzin, want dat is het systeem voor werkvergunningen dat ze in het Midden-Oosten ook toepassen: het is jullie eigen systeem, dus ga maar klagen bij je eigen overheid waarom ze zo’n systeem hebben bedacht. Dit kunnen wij in NL trouwens ook doen voor alle statushouders die er nu al zijn: een net systeem waar niemand voor geweld wordt aangedaan. Het omgekeerde geldt ook: als jij als Heidegger te laat komt, en dit hele gebeuren is al achter de rug, maar jij komt bij de rechtbank Assen, dan moet jij ook eerlijk zijn: dit had nooit mogen gebeuren, en Gemmeker verdient dan ook minstens levenslang. En als jij nog later komt, en jij bent Maurice Luymes, en je moet vaststellen dat de rechtbank Amsterdam bezig is met voorbereiding van een “Gemmeker scenario”, namelijk een potje ouderwets “gedachtenlezen”, dan vind ik dat je dat ook moet melden.
